Door vaker alleen te reizen ontmoet je mensen met bijzondere verhalen

‘Voor iemand die niet van lezen houdt, zie ik je wel verdacht veel op dit soort avonden,’ merkte schrijver Thomas Heerma van Voss op toen hij mijn vriend ontdekte tijdens de boekpresentatie van Herman Koch. Het is waar: mijn vriend leest amper en speelt liever FIFA. ‘Het is mijn schuld,’ zei ik lachend. En dat is ook zo. Mijn vriend vindt het leuk om te zien wat mij bezighoudt, dus gebruik ik dat graag als excuus om hem overal mee naartoe te sleuren.

[heading margin_top=”14″]’What’s your next destination?’ vroeg ik. ‘I have no idea.'[/heading]

Samen naar zo’n avond toegaan is gewoon gezelliger. Met wie moet je anders alle indrukken van zo’n avond delen? En wat moet ik dan doen tijdens de anderhalf uur durende terugreis? Hij vindt het leuk, ik vind het leuk. Dus waarom niet? Het afgelopen weekend ontdekte ik dat alleen reizen ook heel gezellig kan zijn. In een snikhete trein reisde ik naar Amsterdam voor een interview met de charmante Mano Bouzamour.

Alleen, natuurlijk, dus deed ik wat iedere interviewer zou doen: ik nam de vragen nog eens door. Blijkbaar trok dat de aandacht van de man tegenover me, want hij informeerde naar wat ik ging doen. ‘Ik heb stiekem een beetje meegelezen,’ zei hij. ‘Wat ga je doen? Heb je een casting ofzo?’ Ik lachte en legde hem uit dat ik namens de Jonge Schrijversavond een schrijver zou interviewen. We raakten aan de praat en het maakte de treinreis een stuk aangenamer.

Eenmaal in Amsterdam snakte ik naar wat frisse lucht en liep ik voorbij de tramhaltes naar het kanaal waar rondvaartboten toeristen oppikten. Het was warm, de mensen om me heen droegen korte broeken en merkzonnebrillen. Naast me zette een backpacker zijn enorme rugtas neer. Uit het niets begon hij ineens tegen me te praten. Wat ik ging doen, waar ik vandaan kwam, dat hij de weg niet kon vinden en dat hij niets van ons rare taaltje begreep.

[heading margin_top=”14″]Als je alleen reist, ontdek je bijzondere verhalen[/heading]

Hij bleek uit Canada te komen en reisde zes maanden door Europa. In de wintermaanden werkte hij in North Alberta om zijn reis te kunnen betalen. De dag dat ik hem sprak, was zijn reis begonnen in het zonnige Amsterdam. ‘I just got off the train,’ zei hij. ‘What’s your next destination?’ vroeg ik. Hij haalde zijn schouders op en vertelde me dat hij dat nog niet wist. Hij zou wel zien waar zijn reis hem zou brengen. Amsterdam leek hem een goed begin.

Na een kort gesprek en de vraag waar hij sigaretten kon kopen, gingen we ieder een andere kant op. Ik nam, heel lui, de tram naar het centrum en hij hees zijn zware tas op zijn schouders en liep datzelfde stuk. In de tram ving ik de camera van een jong Chinees stel voor hij de harde vloer raakte, waarop ik met hen in gesprek raakte. Ze waren hier voor een congres. ‘The city is so beautiful!’ riep de vrouw uit. Ze bekende dat ze nog nooit buiten China was geweest, maar dat ze het hier fantastisch vond.

Terwijl ze bij de grachten uitstapten, bedacht ik me hoe bijzonder het is om al die mensen te ontmoeten. En dat ik ze, als ik met iemand samen reisde, nooit tegen zou zijn gekomen. Door alleen te reizen ontmoette ik vier mensen met unieke verhalen over de reden van hun reis. Samen in een trein zitten, samen uitkijken over een Amsterdams kanaal en samen overleven in de wiebelende tram; het nodigt uit tot praten. Als je alleen reist, maak je meer mee en word je vaker aangesproken.

En dat kan zomaar een nieuw verhaal opleveren.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.