Als schrijver hoef je alleen maar die vlucht te overleven

15.42 pm, in een te krappe vliegtuigstoel

Schrijver Arjen Lubach twitterde ooit dat hij pas wist dat wat hij schreef echt goed was, als hij de angst voelde om dood te gaan voor het af was.

Of, nou ja, zo interpreteerde ik het. Nu ik, misselijk van de geur van opgewarmde vliegtuigmaaltijden, me in een oncomfortabel vliegtuigstoeltje geworsteld heb, begrijp ik die angst pas.

Als het toestel nu neer zou storten, zou ik deze vakantieserie niet af kunnen maken. Alle om voorrang vechtende ideeën die ik heb voor nog te schrijven verhalen – als ik hier levend uit kom, ga ik ze schrijven, echt – zijn dan weg. Gewoon weg.

Toen ik bij de douane mijn schoenen uittrok en het zweet tussen mijn tenen op de vloer sijpelde, dacht ik dat ik uren zou schrijven. Toen we opstegen en de wereld boven de Cloud verkenden, vond ik het al knap dat ik dit op papier kreeg.

Dus neem ik mezelf voor dat schrijven niet de belangrijkste taak van een vliegende schrijver is. Dat is iets anders: zorgen dat je het overleeft.

Dit artikel maakt deel uit van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ga naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.