Als schrijver moet je tevreden zijn met drie woorden

‘Er zijn dagen waarop ik tevreden moet zijn met zeven zinnen.’ Het zijn de woorden van schrijver Dimitri Verhulst in een interview in NRC Handelsblad. Het raakte me. Schrijvers vertellen wel vaker over de uren die zij met schrijven vullen, maar nooit op deze manier.

[heading margin_top=”14″]Drie woorden zijn het begin[/heading]

‘Al schrijf je maar drie woorden,’ hoorde ik een andere schrijver ooit zeggen. De ene dag schrijf je twintig bladzijdes en de volgende dag drie woorden. ‘Zolang je maar blijft schrijven.’ Ik ben het daar deels mee eens. Schrijven is iets wat je moet doen.

Je kunt niet wachten op ‘dat ene idee’ of ‘die plotselinge ingeving’ – hoewel me dat soms heerlijk lijkt. Met erover nadenken, praten en lezen kom je er niet. Het helpt, misschien, maar uiteindelijk moet je schrijven, oefenen, een stem vinden, je die stem eigen maken. Doorzetten. Ook na die drie woorden.

Maar om vervolgens tevreden te kunnen zijn met die drie woorden – écht tevreden – dat is moeilijk. En om die twintig geschreven pagina’s van een dag eerder niet in de prullenbak te gooien, moet je sterk zijn.

Droom

[heading margin_top=”14″]Je zit daar maar een beetje[/heading]

‘Ik moet soms tevreden zijn met zeven zinnen,’ vertelt de schrijver. ‘Probeer dat maar eens uit te leggen aan een fabrieksarbeider die in dezelfde acht uren non-stop heeft gezwoegd en gezweet.’ Dimitri Verhulst zegt met zijn woorden wat andere schrijvers veelal niet durven: schrijven is een ondankbaar beroep.

Het klinkt misschien fantastisch om op een werkdag maar zeven zinnen te hoeven schrijven, maar tegelijkertijd zit je voor anderen ‘maar gewoon achter je bureau’. Het is geen fysieke arbeid met niet altijd een overweldigend aantal pagina’s als resultaat.

Kortom: de schrijver voert niets uit wanneer de plooi in zijn voorhoofd fronst en hij naar buiten staart, zoekend naar woorden. En ondanks dat ondankbare moet je dan toch tevreden kunnen zijn met zeven zinnen. Of drie woorden.

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    ’n Heel andere werkwijze dan deze van van der Heijden. Ik lees momenteel Tonio, waarin hij daarover spreekt. Hij werkt met een 100-dagenplan en produceert blijkbaar minimum 8 bladzijden per dag in de eerste zoveel dagen om dan vervolgens in de volgende zoveel te gaan herschrijven en uiteindelijk op de honderdste dag een +- afgewerkt manuscript voor zich neer te leggen. Hoe hij dat klaarspeelt, begrijp ik echt niet!