Annick Vandorpe: ‘Schrijven maakt mijn leven rijker’

De verhalen van de twintig longlistschrijvers van de Grote Lowlands Schrijf- wedstrijd zijn gepubliceerd in een e-book. Heel leuk, maar niemand heeft het over de negentien schrijvers die net naast de hoofdprijs grepen. Wie zijn die enthousiaste schrijvers? In deze interviewserie interview ik zoveel mogelijk longlistkandidaten.

Annick Vandorpe studeerde sterrenkunde en schreef als freelance journalist stukken voor verschillende tijdschriften en kranten. Ook blogt ze over literatuur. Met haar verhaal ‘Nu ben je echt’ kwam ze op de longlist van de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd terecht.

Je studeerde sterrenkunde en bent nu freelance journalist. Die combinatie kom je niet vaak tegen. Waarom koos je daarvoor?
Ik heb Latijns-Grieks gevolgd en was een boekenwurm, maar uit nieuwsgierigheid naar het grote onbekende koos ik aan de universiteit voor natuurkunde en astronomie. Tijdens die studies besefte ik dat mijn fascinatie voor de sterren en het heelal in de eerste plaats filosofisch was. Een wetenschappelijke carrière wilde ik niet en na mijn afstuderen nam ik een baan aan in de IT.

In de herfst van 2001 werkte ik in een consultancybedrijf in Zuid-Frankrijk, toen de aanslagen van 11 september plaatsvonden en mijn contract werd stopgezet. Een ongeluk werd een buitenkans. Ik had tijd om me om te scholen tot journalist en kon terugkeren naar mijn eerste liefde, de letteren.

Je bent al eerder gepubliceerd in literair tijdschrift De Revisor met het verhaal ‘Porselein’. Waarom wilde je ook meedoen aan de Grote Lowlands Schrijfwedstrijd?
Ik schreef aan een roman en die wedstrijd was een mogelijkheid om uit te maken of ik goed bezig was. Ik gaf me één dag om een hoofdstuk om te vormen tot een kort verhaal.

In het interview met De Revisor zeg je geen drang voelt om te debuteren omdat je liever één goed boek schrijft dan een oeuvre met twintig matige of zelfs slechte boeken. Wat zou je willen zeggen tegen aspirant schrijvers die die drang wel voelen?
Lees, lees, lees! Verken de wereldliteratuur en duik in de klassiekers. Het is de beste manier om als schrijver te rijpen. Stuur je teksten naar literaire magazines, geef ze aan mensen uit het vak en sta open voor kritiek.

In datzelfde interview zeg je ook dat je werkt aan een roman. Kun je daar iets meer over vertellen?
Dat project loopt nog. Ik ga dit najaar tijd vrijmaken om een eerste versie af te werken. Ik wil weten waar het verhaal heen gaat.

Kwam je in contact met De Revisor door zelf iets in te sturen en raad je andere aspirant-schrijvers ook aan hun verhalen op te sturen naar literaire tijdschriften?
Daarvoor had ik al enkele stukken uit mijn Alina-reeks naar De Revisor gestuurd, maar de redactie vond die te anekdotisch om te plaatsen. Ik besloot een minder lichtvoetige tekst te schrijven en liet me inspireren door een voorval uit mijn kindertijd. De Revisor had onmiddellijk interesse en de redactieleden gaven me tips om de tekst sterker te maken. Uit die samenwerking heb ik veel geleerd.

QuoteAnnickVandorpe2

In het interview met De Revisor zeg je dat schrijven je geestelijke vrijheid geeft, de vrijheid om verschillende levens te kunnen leiden. Waarom is dat jouw belangrijkste drijfveer om te schrijven?
Schrijven maakt mijn leven rijker. Naast een moeder, echtgenote, journaliste, hardloopster kan ik nog veel andere personen zijn. Ik verplaats me in leefsituaties waar ik anders zelf nooit mee te maken zou krijgen. Het helpt me om beter te leven.

‘Nu ben je echt’ is een intrigerend verhaal waarin de hoofdpersoon uit haar eigen leven lijkt te willen ontsnappen. Welke bedoeling had je met het schrijven ervan?
Zoals ik al schreef past dat verhaal in een groter geheel. Het begon met een beeld, ik zag de beginscène voor me, een tafereel dat zich afspeelt in de stationshal van Brussel-Zuid, en hoorde een vertelstem. Ik klikte een nieuw document open, begon te tikken en toen stond het personage op. Zij is een vrouw op drift. Door een nieuw leven, een nieuw verhaal, te creëren probeert ze zichzelf terug te vinden. Meer kan ik niet over haar kwijt, het is aan de lezer om haar te voelen.

Waar haal je de inspiratie voor je verhalen vandaan?
Ik heb de neiging overal verhalen in te zien, soms tot wanhoop van mijn medemens.

Op je blog ‘Van boeken en mensen’ schrijf je beschouwingen over boeken en korte verhalen. Heeft het bloggen je geholpen bij het ontwikkelen van jezelf als schrijver?
Het zijn vingeroefeningen. Ik begin de avond voordien, zo rond een uur of tien, en meestal weet ik dan nog niet waarover ik ga schrijven. De ene dag vlot het beter dan de andere, maar er komt altijd iets. Ik laat me door mezelf verrassen.

Je hoort vaak van schrijvers dat ze een specifieke plek hebben waar ze het liefst schrijven. Waar schrijf jij het liefst?
Dat hangt af van mijn stemming. Doorgaans in de woonkamer, aan mijn werktafel met uitzicht op cipressen en een stuk hemel, nu en dan in de sofa bij de haard, soms ook in de keuken en heel af en toe in bed.

Sommige schrijvers hebben schrijfgewoontes, zoals vroeg in de ochtend schrijven, staand schrijven of liters koffie wegwerken voor ze beginnen. Wat zijn jouw schrijfgewoontes?
Vroeger had ik dat meer. Op een schrijfdag maakte ik koffie à la Marcel Proust: de koffie zette ik in een Italiaanse cafetière en in een pannetje apart warmde ik melk.

Heb je een schrijftip voor beginnende schrijvers die er ook van dromen om ooit gepubliceerd te worden?
Leg de drijfveren van een personage niet uit, maar geef de lezer de ruimte om zelf te gissen. Het komt neer op het grondbeginsel: show, don’t tell.

Het Grote Lowlands Schrijfwedstrijd e-book met daarin alle verhalen die op de longlist stonden, kun je hier gratis downloaden.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.