Deze week las ik.. over vrouwen die niet kunnen schrijven en feministen #6

Kijk, een persoonlijke foto. Heerlijk in het zonnetje, half knijpend met mijn ogen om te voorkomen dat de zonnestralen mijn kijkvermogen wegbrandden. Gelukkig is dat niet gebeurd, want ik heb weer veel gelezen de afgelopen week. Zoals ik vorige week al aangaf (misschien moet ik me laten testen op helderziendheid) gaat het deze week vooral over boeken. Eigenlijk alleen maar, en dat allemaal door het opiniestuk van schrijver Jamal Ouarachi in Vrij Nederland. Al nieuwsgierig?

[heading margin_top=”14″]Deze week las ik..[/heading]

1. Vrouwen, leg de lat eens hoger!

Hier is ie dan, het artikelen waar het allemaal mee begon. Schrijver Jamal Ouariachi schreef een essay (leestijd: 14 minuten) over  het gebrek aan vrouwelijke topauteurs in Nederland. Het is een reactie op alle artikelen en onderzoeken die er de laatste jaren verschenen over de verhouding man-vrouw in de literatuur. Ouariachi roept vrouwelijke auteurs op om ambitieuzer te zijn, de lat hoger te leggen, meer te publiceren en niet continu naar de mannen te wijzen alsof het hun fout is dat vrouwen minder vaak literaire prijzen winnen.

2. Het vingertje van Ouariachi – hoe Jamal Ouariachi toch geen feminist werd

Er kwam gelijk een reactie op het stuk van (natuurlijk) een rasechte vrouw, dichter Lieke Marsman. Laatst las ik een boeiend interview met haar in nrc.next, waarin ze iets opvallends zei: ‘Ik ben extreem bang om afgewezen te worden, dus voorkom ik die situaties altijd. Ik ontloop ze.’ Het leek me daarom niet logisch dat ze een felle reactie schreef op het stuk van Ouariachi, maar ze heeft het gedaan en gaat de strijd aan: mannen, kom voor ons op!

3. Grote vrouwelijke schrijvers

Vrouwen zouden vrouwen niet zijn als ze massaal op een (literair verantwoorde) aanval van een man zouden reageren, dus zette blogger en schrijver Petra Kruijt ook haar mening uiteen in een inhoudelijk stuk. Het is een gepassioneerd stuk over wat vrouwelijke schrijvers betekenen in de literatuur, dat er wel degelijk opvallende schrijvers tussen zitten en dat je – ongeacht je geslacht – dat Boek Dat Alle Andere Boeken Overbodig Maakt niet zomaar uit je mouw schudt.

4. Persoonlijke wissewasjes

Hoewel de titel anders doet vermoeden, levert Marjolein Februari wel degelijk een bijdrage aan de discussie met bovenstaand artikel. Hoewel, haar stuk dateert alweer uit 2009, maar het blijkt nu weer relevant. Een heerlijk ironisch stuk waarin een vrouw de schrijfkunst van mannen op de literaire hak neemt. Vooral het einde is favoriet, maar dat ga ik natuurlijk niet verklappen. Daarvoor moet je het gewoon even lezen.

5. Jamal, leg de lat eens wat hoger

Verrassing: nog een vrouw die zich in de discussie wil mengen, wat ik overigens alleen maar aanmoedig. Dit soort discussies zijn heerlijk, dat blijkt maar weer omdat dit hele zondagse artikel ermee gevuld is. Femke van Wiggen van Opzij analyseert Ouariachi’s stuk en haalt de drogredenen eruit. Fijn, want Ouariachi schrijft het zo op dat je ze makkelijk over het hoofd zou kunnen zien. Ze sluit af met een korte verdediging van de Opzij Literatuurprijs. Kijk, dat is een vrouw met ambitie!

Welke boeiende artikelen las jij deze week?

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Oew, die artikelen ga ik vanavond met een kop koffie eens doorspitten 🙂

  • Lilith_8

    Heel interessante artikelen! Dat artikel van Jamal had ik al eerder gelezen. Ik moet zeggen dat ik me er minder aan erger dan al die andere vrouwen die zo reageren. Ik vind dat het uitnodigt om een onderzoek te voeren (wat Jamal eigenlijk wel zélf had moeten doen), in plaats van om zo kwaad te reageren en om te wijzen op de “foute” argumenten van Jamal.

    Trouwens: waar zijn de mannelijke reacties? Het is wel weer typisch dat geen enkele man zich met deze discussie gemoeid heeft…
    Ik ben trouwens ook weer benieuwd naar jouw mening hierover! 🙂

  • Pingback: Schrijven is als piano spelen | Tussen Droom en Daad()