Blendle, de iTunes voor de journalistiek

‘Wat is Trouw toch een fijne krant,’ las ik afgelopen dinsdag op Twitter. Een schrijfster die ik volg raadde de krant aan omdat er een interview met schrijfster Wanda Reisel in stond. Ze noemde het zelfs verplichte kost voor schrijvers. Hoewel ik mezelf niet zo kan noemen, stond ik twee uur later toch in de Bruna om de krant te kopen. ‘Je hebt geluk,’ zei de verkoopster. ‘Het is de laatste.’

Met een voldaan gevoel kwam ik thuis. De krant legde ik op tafel, waarna ik koffie zette en de pagina’s omsloeg, op zoek naar het interview. Ik vond het op de twaalfde bladzijde van de cultuur en media bijlage. Het besloeg twee pagina’s en was voorzien van een grote foto. Ik knipte het interview uit, las het aandachtig en gooide de rest van de krant in de kartonnen oud papierbak. De andere stukken die erin stonden interesseerden me niet, vooral omdat ik het nieuws die ochtend al in een andere krant gelezen had.

Tijd om dan ook nog even de invalshoeken van Trouw te bekijken had ik niet, dus gooide ik hem weg en bedankte de schrijfster via een tweet voor haar aanbeveling. Toch bekroop me een vreemd gevoel, alsof er iets was dat niet klopte. Ineens wist ik het. Ik dacht aan het geld dat ik op de toonbank van de Bruna had gelegd. Een euro en veertig cent, dat had ik betaald. Puur voor een boeiend interview.

Hoewel ik best wil betalen voor goede artikelen, vond ik het niet praktisch om een hele te krant te kopen terwijl ik alleen het interview met Wanda Reisel wilde lezen. Journalist Marten Blankensteijn had diezelfde frustratie en bedacht een nieuwe manier van het doornemen van kranten en tijdschriften. ‘Ik ga geen vijf euro betalen voor een tijdschrift omdat er één leuk interview in staat,’ zei hij in een aflevering van het online programma Top Names.

‘Op Twitter zie ik allemaal mensen twitteren over de krant die zij wel hebben. Leuke column in de Volkskrant, een goed interview in Trouw, en ik kan er niet bij, want er staat nooit een link achter waar ik op kan klikken. Als een goede vriend van mij zegt dat ik een artikel moet lezen, dan wil ik daar best voor betalen, omdat ik dat serieus neem.’ Hij wilde zijn eigen krantje samenstellen en daardoor alleen stukken lezen die hij interessant vond.

Dat ‘krantje’ werd uiteindelijk Blendle, een digitale kiosk waarin je door kranten en tijdschriften kunt bladeren en per artikel dat je wil lezen, betaalt. Of, zoals in de aflevering werd gezegd, de online vertaling van papier naar digitaal. Die goede vriend die je regelmatig stukken aanbeveelt, kun je in Blendle volgen zodat je precies weet welke stukken hij fantastisch vindt. Het idee om artikelen los te kunnen kopen, is niet nieuw, werd terecht opgemerkt. Dat er veel uitgevers zijn die eraan mee willen werken wel. Ze staan er nog wat wantrouwend tegenover, maar dat vindt Marten niet per se slecht. ‘Het is mooi om te zien dat ze met liefde over hun vak praten. Die liefde zorgt er juist voor dat de kranten vaak zo goed zijn.’

Volgens Marten gaan ze toch overstag omdat zijn iTunes-model beter werkt dan het eerder gesuggereerde Spotify-model. Bij dat laatste model zou je bijvoorbeeld alle kranten en tijdschriften voor een tientje per maand kunnen lezen, in plaats van een bedrag per artikel. ‘Daar verdienen uitgevers minder aan, dat is kannibalisatie.’ Bij Blendle bepaalt de uitgever per krant of tijdschrift en zelfs per artikel zelf hoeveel het de lezer moet kosten.

Zelf verdient hij natuurlijk ook aan het idee dat hij zomaar bedacht toen hij in de Albert Heijn voor het tijdschriftenrek stond. Dertig procent van het bedrag dat een lezer voor een artikel betaalt, is voor Blendle. ‘Dat lijkt veel,’ geeft Marten toe, ‘maar wanneer je een krant in de boekwinkel koopt, gaat de helft ervan naar de boekwinkel. Dat wordt als normaal gezien.’ Aha, dus van de euro en veertig cent die ik voor Trouw betaalde, verdwijnt zeventig cent in de zakken van de verkoopster.

‘Journalistiek moet gewoon betaalt worden,’ legt de journalist uit, ‘maar de betaalmuur van Blendle wordt heel simpel. Één klik en je kunt beginnen met lezen.’ Het idee klinkt goed en dat komt ook door het sociale dat er slim ingebouwd zit. ‘Doordat je ziet welke artikelen je vrienden gelezen hebben, creëer je een verrassingseffect. Je leest dan ook eens een krant of tijdschrift die je normaal niet zou kopen.’

Hij gelooft niet alleen in de toekomst van Blendle, dat nog dit jaar gebruiksklaar moet zijn, maar ook in de toekomst van de journalistiek. Ook als papieren kranten en tijdschriften in de toekomst zouden verdwijnen. ‘Het hoeft niet op papier verschenen te zijn voor ik het in Blendle wil verkopen,’ zegt hij, ‘als ze maar gewoon mooie journalistiek maken.’ Want dat is het allerbelangrijkste.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.