Blog niet, schrijf dat geweldige idee op

‘Iedereen met schrijfambities zou moeten bloggen,’ schreef ik in mijn gastblog voor een website over schrijven. Want, zo legde ik uit, door bloggen leer je met kritiek omgaan en krijg je waardevolle feedback van lezers. Inmiddels ben ik er iets genuanceerder over gaan denken, en vraag ik me af of het niet andersom is.

 

 
Toen blogger Ernst-Jan Pfauth de digitale, door hem geschreven bloggids op zijn blog promootte, schreef hij dat er in Nederland zestigduizend mensen zijn die schrijver willen worden. Hij gelooft dat bloggen hen kan helpen die droom waar te maken, omdat bloggen je een publiek geeft en dat publiek je dwingt om meer en beter te schrijven. Hij is daar zo van overtuigd, dat hij twee maanden geleden een blog schreef waarin hij dat nog eens benadrukte en schrijvers weer aanraadde om online stukken te publiceren.

‘Elke schrijver klaagt dat hij meer zou willen schrijven, dat ie er de tijd niet voor kan vinden. Wel een uur nodeloos rondklikken op Twitter, maar niet de kracht op kunnen brengen om je tekstverwerker te openen. Door een publiek ga je meer schrijven, want een publiek stimuleert creativiteit.’

Ik was daar net zo van overtuigd als hij, schreef er zelfs een gastblog over voor een bekende schrijfwebsite. Eerder stimuleerde ik iedereen die ik tegenkwam om vandaag nog met bloggen te beginnen, nu reageer ik begripvol wanneer ze aangeven dat ze andere zaken belangrijker vinden. Want door te bloggen, verschuiven je prioriteiten. Iets schrijven en daarna meteen op de publiceer-knop drukken, geeft een fantastisch gevoel. Tijdrovende doelen die je voor jezelf in gedachten hebt, verdwijnen er langzaam door naar de achtergrond. Je wilt meer op korte termijn publiceren, meer reacties ontvangen en daardoor nog meer bloggen. En ik kan het weten, want ik heb een idee.

Al weken beheerst het mijn gedachten, vraagt het aandacht en wil het dat ik er iets mee doe. Dat ik het uitwerk, voor mezelf opschrijf of de tijd neem om er langer over na te denken, maar die tijd neem ik niet. Zelfs niet om het idee in mijn geliefde Moleskine op te schrijven. Het idee wordt verdrongen door andere gedachten, gedachten die weinig met het beschrijven en uitwerken van dat idee te maken hebben. Doordat ik mezelf er dagelijks toe zet iets te publiceren, ben ik onophoudelijk opzoek naar ideeën of gebeurtenissen die een aanleiding kunnen vormen voor een blog. Soms zelfs geheel onbewust.

Vroeger las ik een column in de krant en genoot ik ervan. ‘Leuke column,’ dacht ik dan, en ik richtte mijn aandacht op iets anders. Als ik nu een krantenbericht of column lees, hoeft er maar één zin te zijn die me prikkelt en me dwingt mijn gedachten erover op papier te zetten. ‘Hier moet ik over bloggen,’ denk ik dan, om vervolgens mijn opschrijfboekje open te slaan. Weg is het rustige ochtendritueel met de rest van de krant en de dampende koffiemok. Ze blijven eenzaam op tafel achter. Sinds ik besloten heb het bloggen een plek in mijn leven te geven, staan mijn zintuigen op scherp, ontdek ik bij iedere tweet en elk gesprek een nieuw idee om over te bloggen.

Het bloggen is blijvend aanwezig en wanneer ik een idee voor een nieuw artikel heb, moeten al mijn andere gedachten er ruimte voor maken. Daardoor blijft het idee dat ik al weken heb voor een verhaal rusteloos in mijn hoofd rondspoken. Ik vraag me zelfs af of er nog een moment zal komen waarop ik besluit het serieus te nemen en er aandacht aan te schenken.

Ernst-Jan heeft gelijk, door stukken online te publiceren schrijf je meer, zeker wanneer je eenmaal een publiek hebt en boeiende reacties ontvangt. Maar als je echt een innerlijke drang voelt om te schrijven en een idee hebt dat je in een stuk van meer dan zevenhonderd woorden wil vatten zoals in, ik noem maar iets, een boek moet je misschien niet met bloggen beginnen.

Door het publiek dat je opbouwt, schrijf je meer. Meer blogs, ja. Geen verhalen of dat boek waar je al jaren een idee voor hebt. Bloggen is verslavend, en eigenlijk, zoals het een goede ervaringsdeskundige betaamt, zou ik je moeten aanraden er niet aan te beginnen. Al is het maar zodat je dat geweldige idee eindelijk eens kunt opschrijven.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Anneke

    Ik herken dat gevoel van iets tegenkomen en erover willen bloggen. Dat deed ik eerst ook, maar ik vond het niet fijn. Het is hetzelfde als een mooie zonsondergang zien en in plaats van ervan te genieten, te balen dat je je camera niet mee hebt.
    Ik blog nu meer omdat ik het gewoon leuk vind om te delen wat ik van een boek vond en om te horen wat anderen ervan vonden.

  • Ik denk dat het er ook mee te maken heeft hoe je in het hele schrijven-gebeuren staat. Ik ken veel mensen die roepen dat ze een boek willen schrijven, maar nog nooit een woord op papier gezet hebben. Ik vind het heerlijk om verhalen te schrijven en doe niet anders sinds ik leerde schrijven op de basisschool (en hoop stiekem dat er ooit een boek van komt, maar wie niet?!).

    Bloggen is voor mij vooral een vingeroefening tussendoor, iets waardoor ik toch met schrijven bezig kan zijn – ook op moment dat ik even geen inspiratie heb of net een verhaal klaar heb en wat anders wil doen dan meteen met een volgende beginnen.

    Maar als je blogt in plaats van te schrijven, om het ‘te leren’, terwijl je tegerlijktijd nooit een verhaal schrijft – dan schiet het zijn doel voorbij. Bloggen en verhalen schrijven zijn zo verschillend, dat valt niet te vergelijken. Maar het vult elkaar wel mooi aan. 🙂

  • Ik vind dat het ervan afhangt op welke manier je je blog aanpakt. Soms plaats ik echt fictieve stukjes en dan ben ik heel blij met feedback, dan voelt het werkelijk alsof ik een schrijfdrempel overwonnen heb. Ik typ ook meer voor mijn blogjes dan aan de mogelijke roman die in mijn hoofd zit, maar misschien ben ik voor die roman nog niet klaar en dan is de blogruimte een goed oefenveld 🙂

  • Oh, zo bedoel ik het niet! Ik bedoel meer: eerst van de zonsondergang genieten en er vervolgens over bloggen, bijvoorbeeld. Dus eerst die column lezen, dan een ingeving voor een blog krijgen en je opschrijfboekje erbij pakken. Precies, dat is wel de juiste instelling lijkt me. Dat je blogt omdat je graag je mening over boeken die je gelezen hebt wil delen. 🙂

  • Bedankt voor je inhoudelijke reactie! Ik heb weleens gehoord dat de meest stille schrijvers ook de meest productieve zijn. Minder tijd om te roepen, meer tijd om te schrijven. 😉

    Ik begrijp je visie op het bloggen, al betekent het voor mij net iets anders. Voor mij is het meer een ‘erbij’ in plaats van ‘tussendoor’. Beide dingen zijn leuk, en beide dingen versterken elkaar, denk ik. Alleen is het voordeel van bloggen ook meteen het nadeel: bloggen bezorgt je lezers en daardoor ook waardevolle feedback, maar door die lezers wil je meer publiceren en wil je je lezers blijven voorzien van nieuwe blogs (is mijn ervaring). Daardoor hou je dus in principe minder tijd over om aan een eventueel verhaal te schrijven, maar verbeter je jezelf wel weer doordat je zo regelmatig iets publiceert.

    Ik ben het met je eens! Bloggen en schrijven zijn aan elkaar verwant, maar ook verschillend. Bloggen met schrijven vult elkaar mooi aan, al is het soms lastig om een goede balans te vinden.

  • Ja, precies! Deze blog is ook bedoeld om tegenwicht te bieden tegen de gastblog die ik voor Schrijven Online schreef. Daarin had ik het vrijwel alleen over de voordelen, terwijl ik in deze blog meer de nadruk probeer te leggen op het feit dat je door te bloggen die roman juist ook voor je uit kunt schuiven. En dat dat heel verleidelijk is vanwege het publiek dat je blog bezoekt. Dat neemt niet weg dat het bloggen inderdaad een goed oefenveld is zoals jij zegt. Vooral blijven bloggen Lilith, zou niet willen dat je ermee stopte. 🙂

  • Zo herkenbaar! Sinds ik blog verandert alles wat er gebeurt om me heen of wat ik lees, plots in een blog-idee. M’n notitieboekje en Evernote staan inmiddels propvol. Alleen, als je van schrijven houdt, dan schrijf je toch ook voor je eigen plezier, en niet omdat je publiek hebt of hoopt te krijgen? Ik schrijf soms ook ‘blogs’ (of eigenlijk stukjes tekst) puur voor mezelf. Die komen niet online, maar zijn een manier voor mij om gedachtes op een rijtje te krijgen. Een beetje als een dagboek, maar dan anders.
    Ik denk dat mensen die graag willen schrijven, ook zonder publiek moeten gaan schrijven. Bloggen kan een stok achter de deur zijn, maar zou nooit alleen als een stok achter de deur moeten dienen… En zoals je zegt, bloggen kost héél veel tijd, en wil je een boek schrijven, dan kun je je beter daar op focussen. Maar als je eenmaal een boek hebt geschreven, wil je ook een publiek trekken toch? Als je dan al een publiek hebt opgebouwd met bloggen, heb je ook direct een publiek voor je boek. Misschien dan toch maar combineren en beginnen met bloggen, als oefening en voor het alvast verzamelen van potentiële lezers voor je boek?

    Nog een vraagje: als jij een blog schrijft, druk je dan echt direct daarna op publish? Ik doe dat nooit! Ik laat het altijd even een paar uur of een nachtje sudderen, want als ik het daarna nalees, wil ik altijd nog wel alinea’s omwisselen of zinnen aanpassen.

  • Bedankt voor je uitgebreide reactie, Nanouk! Je hebt gelijk, je schrijft ook (vooral) voor eigen plezier. Maar door een publiek ga je wel meer schrijven, omdat je dan merkt dat je gelezen wordt, reacties krijgt en dat je artikelen gewaardeerd worden. Dat maakt van bloggen een completere ervaring dan alles wat je op je hart hebt opschrijven in een dagboek. Ik schrijf al mijn ideeën en blogs in mijn notitieboekje, en ze komen lang niet allemaal online.

    Als je wil schrijven, doe dat! Met of zonder blog, zolang je maar toegeeft aan die drang om te schrijven. Ik denk alleen dat je met een blog vaker zult schrijven, omdat je door je lezers meer wil schrijven en meer veren in je bips wil ontvangen. Ik ken ook bloggers die het bloggen als ‘opstapje’ naar het schrijven van een boek gebruiken. Om hun eigen schrijfstem te vinden en te oefenen. Daar lijkt bloggen me ook een mooi medium voor!

    Ik blog heel impulsief. Wanneer ik een idee krijg, zet ik het in mijn notitieboekje en zodra ik er zin of tijd voor heb werk ik het op papier (in datzelfde notitieboekje, moet je nagaan wat ’n chaos het is. ;)) uit. Vervolgens zoek of maak ik een mooie afbeelding, type de tekst over uit mijn notitieboekje en pas het zo nodig aan (vrijwel altijd). Dan publiceer ik het, of plan ik het in voor de volgende dag. Meestal herlees ik het dan een aantal keer en verander ik hier en daar iets. Maar de grote lijnen laat ik meestal staan wanneer ik het eenmaal gepubliceerd heb. Nachtenlang laten sudderen is niets voor mij, daar ben ik veel te perfectionistisch voor, helaas. 😉

    Maar iedere blogger schrijft anders en zal dus ook anders te werk gaan bij het schrijven en publiceren. Leuk dat je jouw manier met mij hebt gedeeld!