Iedere blogger wil gelezen worden, maar hoe ga je om met de impact daarvan?

‘Het zou toch leuk zijn om eens herkend te worden.’ Ik liep met mijn vriend over het Leidseplein, op weg naar de Jonge Schrijversavond. ‘Ik bedoel, ik ben altijd op literaire evenementen. In theorie zouden mijn lezers daar toch ook kunnen zijn?’ Mijn vriend knikte. ‘Dat zou kunnen, ja.’ Het is heerlijk om overal mensen te kunnen observeren zonder je zorgen te hoeven maken dat je herkend wordt. Toch leek het me leuk om een lezer te ontmoeten. Soms kijk ik in mijn statistieken en dan denk ik: wie zijn die mensen die elke maand trouw mijn blog bezoeken?

Als je herkend wil worden, moet je grappige YouTube filmpjes maken of een blog beginnen over make-up. Dus in die zin heb ik de verkeerde niche gekozen, maar dat vind ik niet erg. Ik hou ervan om op de achtergrond aanwezig te zijn, te observeren. Anderen noemen dat geloof ik de kat uit de boom kijken. Maar soms wil je zien wat het effect is van wat je doet. Wat voor impact het heeft. En bloggen heeft impact, vaak meer dan je verwacht.

Later die avond stond ik op het Jonge Schrijversbal met een drankje in m’n hand. Ik praatte met een collega toen er een meisje op me afkwam. ‘Jij bent toch Rosalinde?’ vroeg ze. Ze bleek m’n blog te lezen en we hadden weleens met elkaar gemaild. ‘Ik herkende je van je foto,’ zei ze. ‘Dat was zeker een lezer van je blog?’ vroeg mijn collega later. ‘Ze kwam zo enthousiast op je af.’

Gelezen worden is iets geks. Toen dit blog een keer besproken werd in de populaire Twitterchat #blogpraat, schoot ik een beetje in de stress. Ineens had ik er tientallen lezers bij die iets van me verwachtten. Hetzelfde gevoel kreeg ik toen een paar studiegenoten m’n blog ontdekten en tijdens een college massaal de URL intikten. ‘Kan dat niet als ik straks weg ben?’ vroeg ik nerveus. Blogger Elja Daae schreef daar laatst ook over.

Ze woonde lange tijd in het buitenland. Nu ze weer in Nederland woont, zijn haar lezers concreter geworden. Daardoor legt ze zichzelf beperkingen op en durft ze niet overal meer over te bloggen. Ze noemt het een groot bloggersdilemma.

Het is iets raars, gelezen worden. Wat je schrijft heeft dan direct een impact maar je weet niet welke. En je weet niet precies wat je daar mee wilt en kunt doen, die impact.

– Elja Daae

Ze heeft gelijk. Iedere blogger wil gelezen worden. De meeste artikelen die je helpen om een betere blogger te worden, gaan over hoe je met SEO hoger in de zoekresultaten van Google komt en hoe je blogposts nog beter kunt promoten op social media. Alles draait om meer bezoekers, meer clicks, meer retweets. Maar nergens lees je hoe je ermee om moet gaan als het eenmaal zo ver is. Als je lezers concreet worden en ineens een gezicht krijgen.

Het is een groot, nog onopgelost bloggersdilemma. Gelezen willen worden aan de ene kant, maar die impact ook een beetje eng vinden. Omdat het onvoorspelbaar is en je het niet kunt controleren als je op ‘publiceren’ hebt gedrukt, als iets out there is. En toch bloggen we door. Omdat het, ondanks alle dilemma’s, toch vooral heel leuk en bijzonder is.

En dan vogelen we onderweg wel uit wat we met die impact moeten.

Foto door: Liam Quinn

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Ja…het is iets geks. In de comments onder mijn blog post daarover heeft Aleid, een vriendin, er een verklaring voor. Iets over cognitieve nabijheid. Wel oppassen hoor. Bij mij werkt het af en toe bijna verlammend, het gevoel dat mijn lezers zo dichtbij zitten. Heel vreemd, zoals jij zegt. Gelezen willen worden en toch een beetje schrikken dat mensen het ook echt doen!!

  • Ik heb dat ook wel eens. Ik blog heel graag over persoonlijke processen, groeien e.d. Maar ik denk dan altijd: wat als iemand die ik ken het leest? Wil ik dat wel? Dat moet ik dan van me afzetten, maar het is inderdaad wel iets waar ik mee worstel.
    Uiteindelijk zijn er echt mensen die ik ken die mijn blog lezen, maar ik heb ze nog niet anders naar me zien kijken, alleen liever weten zijn 😛

  • Evy

    Ik herken het gevoel dat mensen op je blog willen kijken en dat jij liever hebt dat ze dat doen als je er niet bij bent…

  • Ergens ben ik me er wel bewust dat bekenden meelezen en vind ik het ook leuk dat ze dat doen, maar als ik in de kroeg sta en er komt iemand op me af onder het mom van ‘hey, jij bent toch dat meisje van die blog?’ dan sta ik wel even met m’n mond vol tanden 😉

  • Nanouk van Gennip

    Ik had je ook herkend tijdens de nacht vd journalistiek! Herken t trouwens heel erg, dat dubbele gevoel bij gelezen willen worden maar tegelijkertijd bang zijn voor de reacties. Je vraagt jezelf steeds af wat je lezers ervan zullen vinden. Ik probeer daarbij steeds af te vragen: als een ander dit had geschreven, had ik t dan leuk gevonden om te lezen? Als t dan ja is, dan kan t online. Natuurlijk is dit heel subjectief, maar voor mij werkt t 🙂 groetjes van een trouwe lezer!

  • Sherita

    Interessante post. Ik heb ook best over dit onderwerp nagedacht. Ik blog onder mijn eigen naam, en eigenlijk is het best gek dat iedereen die mijn blog leest, ‘weet’ wie ik ben, want ik ken mijn lezers weer niet. Best apart..