Bloggen is een sportschool met grote ramen: je etaleert jezelf

De sportschool waar ik fitness, heeft twee vestigingen. De ene vestiging is luxe, compleet met sauna’s, zonnebanken, drukbezette bar en sportinstructeurs. De andere vestiging heeft dat allemaal niet, waardoor abonnementen er stukken goedkoper zijn. Van buiten ziet het gebouw er schitterend uit. Het bestaat bijna volledig uit lange, lichtblauw gekleurde ramen waardoor je tijdens het sporten naar buiten kunt kijken. Ik ging erheen om te zien wat er anders is.

[heading margin_top=”14″]Je blik is ineens niet gericht op je vooruitgang[/heading]

Alles was anders. De kleedkamers bestonden uit kartonnen afscheidingen zonder deuren, er waren geen sportinstructeurs aanwezig en tachtig procent van de actievelingen waren mannen. Maar het grootste verschil was het uiterlijk van het gebouw. Vanaf de buitenkant zagen de ramen er spectaculair uit, maar binnen voegden ze ook iets toe. Terwijl je op de loopband stond of je benen stuk trapte op het fietsapparaat, kon je naar buiten kijken.

Ik volgde de trappen naar de bovenste verdieping voor het beste uitzicht. Ik zag de weg, daarachter bomen, in de verte zelfs de snelweg. Later de zon die onderging en de mooiste kleuren in de lucht achterliet. In de andere vestiging keek je tijdens het fitnessen naar een saai scherm met je eigen voortgang, hier kon je heerlijk naar buiten kijken. Daardoor had je niet door hoelang je al bezig was of hoeveel calorieën je al had verbrand. Ik bleef maar lopen.

De apparaten voor de ramen waren de hele tijd bezet. Zodra iemand stopte met roeien of lopen, kwam er een ander die zijn plek innam. Terwijl ik mijn tempo verhoogde op de loopband, zag ik ineens hoe een paar fietsers naar me keken. Ze fietsten tegenover de sportschool en konden door de ramen precies zien wie aan het fitnessen was. Wij konden niet alleen naar buiten kijken, zij ook naar binnen. Toen ik erop lette, merkte ik dat meer mensen dat deden.

[heading margin_top=”14″]Bloggen is zoals de sportschool met de grote ramen[/heading]

Het voelde alsof ik in een etalage stond, ik etaleerde mezelf. Anderen konden mij zien, dus ging ik door met fitnessen. Ik bleef mijn best doen op het apparaat, liet de nieuwsgierige fietsers zien dat ik goed bezig was. Misschien was dat de kracht van de ramen. Iedereen kan zien dat je aan het sporten bent en dat weet je, dus doe je je best. Je zet de loopband harder, het fietsapparaat een versnelling hoger. Je bent je ineens heel bewust van hoe anderen jou zien.

Ik denk dat dat de reden is waarom ik met bloggen begonnen ben. Doordat je weet dat de kans bestaat dat je blogposts gelezen worden, doe je je best goed te schrijven. Je daagt jezelf uit om boven jezelf uit te stijgen, om beter te schrijven dan je daarvoor al deed. Af en toe zie je in je statistieken dat nieuwsgierige lezers iets gelezen hebben, wat motiveert om nog betere stukken te schrijven, om door te gaan, misschien zelfs in een hogere versnelling.

Bloggen is eigenlijk zoals de sportschool met de grote ramen. Het is een podium om aan anderen te laten zien waar je mee bezig bent. Een etalage om uit te stallen wat je kunt en hebt. In de sportschool zijn de plekken om jezelf te etaleren zwaar bevochten, op internet valt het mee. Verlaat je vertrouwde vestiging zoals Facebook of Twitter, probeer het bloggen, ontdek of het schrijven voor een publiek jou ook helpt om bewuster, vaker en beter te doen wat je al deed.

Grote ramen in een gebouw plaatsen is een kleine verandering met een groot effect.
Net als beginnen met bloggen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Literasa

    Mooie vergelijking!

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt!