Zowel bloggen als schrijven heeft impact: durf jij dat aan?

Het besef dat het leven te kort is om alles te lezen wat de moeite waard is, heeft ertoe geleid dat ik zo vaak mogelijk probeer een boek op te pakken. Niet alleen romans, maar ook praktische boeken waar ik direct iets van leer. Op dit moment ben ik bezig in ‘De Blogbijbel’ van Caroline van Wijk. Grappig feitje: blogcoach Karin Ramaker heeft ook een boek over bloggen uitgebracht, maar moest de naam veranderen omdat Van Wijk de naam al in gebruik had genomen.

[heading margin_top=”14″]Wees je ervan bewust dat bloggen impact heeft[/heading]

Als je een e-book over bloggen ‘De Blogbijbel’ noemt, schep je natuurlijk verwachtingen. Het wekt ook de suggestie dat het boek het antwoord is op alle vragen die je je ooit stelde en op alle problemen waar je ooit tijdens het bloggen tegenaan liep. Dat is het niet en dat maakt Van Wijk heel helder:

‘Zelf ben ik veel te eigenwijs om een werkboek helemaal op volgorde van hoofdstukken door te werken. Ik blader het door, kom iets tegen wat mij aanspreekt, lees het half en pak het later weer op om te zoeken of het onderwerp dat ik op dat moment nodig hebt, er in staat. Dit boek leent zich daar prima voor.

Dit is jouw boek, gebruik het zoals je wilt. Vanaf het moment dat ik dit uit handen geef aan mijn vormgever en uitgever, is het niet meer van mij. Besef dat dat voor jouw blogpost geldt vanaf het moment dat je op ‘publish’ klikt.’

Toen ik die laatste zin las, besefte ik me vooral hoe moeilijk het is om je dat te realiseren. Dat je, zodra je een boek publiceert of een blogpost online zet, de zeggenschap erover toch deels verliest. In de Google Hangout (dat ik er zo vaak aan refereer, moet betekenen dat het echt heel boeiend was) praatte ik met medebloggers over de impact die blogposts kunnen hebben. En dat je je daar niet altijd bewust van bent wanneer je een stukje tikt en het online zet, for the whole world to see.

Ik had zoiets vorige week zaterdag. Het weekend ervoor had ik het met mijn vader over de zoveelste onduidelijkheid vanuit school en de slechte communicatie die daarmee samenhing. Volgens hem moest ik mijn jarenlange frustraties op papier gezetten, want de school zou vast begrijpen dat kritiek het onderwijs alleen maar beter kan maken. Ik ging er even voor zitten en verzamelde mijn frustraties onder drie punten: 1. Docenten die zich onschendbaar opstellen tegenover studenten, 2. Slechte communicatie en 3. Slechte begeleiding.

[heading margin_top=”14″]Voordat je publiceert, moet je de impact aandurven[/heading]

Van een school met meer dan twintigduizend studenten verwachten dat er iets met klachten gebeurt, is misschien niet heel realistisch. Daarom plaatste ik het stuk ook op mijn blog. Je frustraties publiekelijk kenbaar maken haalt soms meer uit. Dat bleek, want na het online zetten van het stuk ontving ik mails en tweets van docenten. Ze wilden ineens praten, de discussie aangaan en samen de problemen oplossen. En liet ik daar nu net geen tijd (echt) en daardoor ook weinig zin in hebben.

Het stuk had meer impact dan ik van tevoren had verwacht. Ongewenste impact ook, achteraf gezien. Het is mooi dat je met een blogpost impact kunt hebben, dat het medium je daartoe in staat stelt. Maar tegelijkertijd is het ook een risico: als blogger besef je lang niet altijd hoeveel impact een blogpost kan hebben, wat het kan veroorzaken en waar dat toe kan leiden.

Dat is alvast de eerste les uit dit boek over bloggen: nadat je op publish klikt, geef je de blogpost uit handen aan de lezer. Die kan er iets van vinden, iets mee doen. Bloggen kan impact hebben. Schrijven ook. En voordat je een blogpost of een boek publiceert, moet je zeker weten dat je die impact aandurft.

Foto door: Andrea

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.