Waarom een blog niet altijd het juiste medium is voor jouw teksten

Ik betrap mezelf er soms op dat ik een beetje jaloers ben. Op Chiem Balduk, bijvoorbeeld. Hij is achttien, student en ik ken hem niet, maar ik zie hem eens in de paar weken voorbij komen. In nrc.next, waar hij boeiende artikelen schrijft over het onderwijs, waarom landsgrenzen passé zijn en de 24-uurs economie. Hij durfde de redactie te benaderen (tenminste, ik stel me voor dat het zo gegaan is) en sindsdien worden zijn opiniestukken regelmatig gepubliceerd.

[heading margin_top=”14″]Bloggen kan leiden tot tunnelvisie[/heading]

Op zijn site lees ik dat hij een paar jaar geleden het schrijven ontdekte en het verder wilde ontwikkelen. Dus solliciteerde hij bij jongerenwebsites en later kranten zoals nrc.next. Nu ik dat weet, vraag ik me af: is bloggen een slechte manier om het schrijven te ontwikkelen? Chiem had ervoor kunnen kiezen om een blog te beginnen en daar zijn mening te geven op het onderwijs. In plaats daarvan richtte hij zich meteen tot gevestigde on- en offline namen. Bam. 

Dat is precies waarom ik lichtelijk jaloers ben op deze student. En alle andere studenten die de ballen hebben om keiharde meningen in de vorm van goed geschreven opiniestukken naar kranten te sturen. Ze doen het gewoon, en het werkt. Toen ik in 2011 het schrijven wilde ontwikkelen, koos ik ervoor om een blog te beginnen. Lekker laagdrempelig, niemand die zegt wat je wel en niet kunt publiceren en na één klik kan iedereen het lezen.

Daar sta ik nog steeds achter. Bloggen is een goede manier om snel beter te worden in schrijven en het formuleren van je gedachten. Tegelijkertijd kan het leiden tot tunnelvisie: als je een eigen publicatie hebt, een eigen platform waar je al je teksten met de wereld kunt delen, waarom zou je dan nog nadenken over publiceren in kranten? Als je een goed stuk schrijft over de actualiteit, staat het in een paar tellen online. Die verleiding is groot; je krijgt meteen reacties en retweets.

Wil en kun je dat weerstaan om het artikel langer te laten rusten en te verbeteren, in de hoop dat een krant of tijdschrift het wil publiceren?

Bloggen doet veel voor je, maar niet alles. Het blijft een bescheiden stukje web waar je je kunt uiten, en de kans is groot dat het zich niet snel uitbreidt. Dat je met jouw blogpost nog niet een kwart van de lezers bereikt die je via een ander medium zou kunnen bereiken. Dat is voor veel bloggers de realiteit. En juist daarom moet je je er niet op blindstaren.

Bloggen is een begin, geen eindpunt. Dus begin een blog, oefen, maar ook: grow balls en probeer uit of jouw teksten goed genoeg zijn om verder te verspreiden.

Foto door: Aleksi Tappura

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Likaiar

    Hoewel kranten aanschrijven een prima manier is om je stukken aan de man te brengen is het direct ook een stuk stressvoller. Het kan zijn dat je daardoor juist minder geneigd bent om jouw mening op jouw manier te brengen. Je gaat je zorgen maken over hoe een bepaalde krant het wil hebben, waardoor je veel beperkter bent in wat je kunt zeggen.

    Verder is het de vraag of die krant geschikt is voor je blog?
    Ik schrijf over mijn leven – waar niet iedereen even geïnteresseerd is – en over schrijven – wat toch best een niche markt is.
    Een blog is het uitstekende medium voor mijn teksten. Het is alleen wat lastiger om in eerste instantie een groter publiek te bereiken.
    En mocht ik ook dát artikel schrijven waarvan ik denk dat een grotere markt er baat bij heeft – dan is er tijd zat om het eens op te sturen naar een krant of opinie blad.
    (Overigens overweeg ik soms nog wel om een stuk te schrijven voor Schrijven Online en het eens uit te proberen. Heb ik nog geen tijd voor gehad, echter.)

  • Chiem Balduk

    Hai Rosalinde! Wat leuk om dit te lezen, zeg! Alles wat je zegt en denkt is waar: ik heb inderdaad maar gewoon wat kranten aangeschreven en daar raak mee geschoten. Helaas/Gelukkig accepteren zij lang niet alles, dus schrijf ik ook nog genoeg voor mijn blog :).