Help het blogevangelie verspreiden: bloggen bestaat twintig jaar!

Bloggen bestaat twintig jaar. En dat vind ik bizar. Ik vind het bizar dat ik bloggen pas zo’n drie jaar geleden ontdekte en ik vind het bizar dat bloggen pas zo ‘kort’ bestaat. In feite is het bloggen net zo oud (of dan toch jong?) als ik. Het blijft een gek, maar hoopvol idee: omdat het pas twintig jaar bestaat, moeten veel mensen het nog ontdekken. Het afgelopen jaar heb ik actief leden geworven voor het blogevangelie op de hogeschool en daarbij worden altijd dezelfde vragen gesteld: waarom doe je het en wat heb je eraan?

Blogger Karin Ramaker krijgt die vragen ook wanneer ze blogworkshops aan bedrijven of zelfstandig ondernemers geeft. Ze besloot de drie vragen die het meest gesteld worden op haar blog te beantwoorden. Het maakte haar nieuwsgierig naar andere bloggers: hoe ervaren zij het bloggen tot nu toe? Ze nodigde mij en andere bloggers uit om drie vragen te beantwoorden over wat bloggen je brengt en waarom je het doet. Hieronder vind je mijn antwoorden (een vlammend betoog over bloggen volgt nog, anders werd het wat lang).

1. Wat is de voornaamste reden dat je een blog bijhoudt?
Ik begon in november 2011 met bloggen om verschillende redenen. Toen ik begon wilde ik vooral beter leren schrijven en comfortabeler worden met hoe ik schreef. Als je begint met schrijven is het vreselijk om je eigen werk terug te lezen. Je ziet overal zinnen die herschreven moeten worden, beschrijvingen die niet levendig genoeg zijn of metaforen die je te vaak gebruikt. Door te bloggen dwong ik mezelf om regelmatig iets te schrijven en op het wereldwijde web te zetten, waardoor ik niet alleen vaker schreef maar ook op een gezonde manier naar mijn teksten leerde kijken.

Inmiddels is de voornaamste reden dat ik andere jonge schrijvers wil inspireren om te blijven schrijven en er meer aandacht aan te besteden. Ik merk dat er in het literaire wereldje vaak wordt neergekeken op jonge schrijvers. Er bestaan veel vooroordelen: dat ze niet genoeg levenservaring hebben om te kunnen schrijven, te weinig boeken hebben gelezen, de klassiekers niet kennen, allemaal narcistisch zijn en over zichzelf schrijven.

Ook ouders of de omgeving stimuleren hen vaak niet omdat ze er niets in zien. Ze nemen het niet serieus. Vooral als je jong bent, is de kans groot dat je je iets van die meningen aantrekt en het schrijven daardoor op de achtergrond raakt. Door te bloggen probeer ik ze herkenning te bieden en te motiveren om toch door te zetten. Schrijven kan je ontzettend veel geven.

2. Wat is altijd constant gebleven in je blog en hoe je blogt en wat is door de jaren heen veranderd?

Er is weinig constant gebleven sinds ik met bloggen begonnen ben. In het begin blogde ik over andere onderwerpen, gebruikte ik nooit eigen foto’s, wisselde ik vaak van lay-out en had ik een andere domeinnaam. Ook mijn schrijfstijl was zich nog aan het ontwikkelen. Het enige dat ik kan bedenken is dat ik sinds ik blog altijd blogposts online heb gezet en er aandacht aan bleef geven. Er is geen week geweest waarin ik niet minstens drie keer blogde.

De grootste verandering is het onderwerp waar ik over blog. Ik begon met columns en persoonlijke schrijfsels, tot ik inzag dat ik liever mijn ervaringen en mijn zoektocht bij het schrijven deelde. Eerst was mijn blog een omniblog en schreef ik over alles, nu is het een nicheblog die vooral over schrijven, bloggen en creativiteit gaat.

3. Kun je een moment beschrijven waardoor je blog zijn waarde en kracht liet zien?

Er zijn veel momenten geweest waarop ik dacht: ‘Wat ben ik blij dat ik met bloggen begonnen ben.’ Door mijn blog neem ik meer initiatief, bezoek ik regelmatig literaire evenementen, ontmoet ik veel leuke mensen en heb ik een blogvoorbeeld geïnterviewd. Mijn blog is een uitlaatklep die altijd voor me klaarstaat zonder te oordelen.

Het moment dat het meest voor mij betekende, was dat ik aangenomen werd als webredacteur bij  stichting de Jonge Schrijversavond. Ik vind het fantastisch om onderdeel te mogen uitmaken van de stichting en het geeft me veel energie. Hoewel ik de jongste sollicitant was, zagen ze dat ik echt enthousiast was doordat ik al maanden over schrijven blogde. Tijdens het gesprek merkte ik dat ze mijn blog inhoudelijk hadden bekeken en mijn ervaring met bloggen als pluspunt zagen. Als ik niet met bloggen was begonnen, zou het waarschijnlijk ook niet in me zijn opgekomen om te reageren.

 Als je zelf blogt, wat zijn dan jouw antwoorden op deze vragen?

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Het is misschien een raar idee, maar rond 1994 begon internet pas een beetje op te komen bij de ‘normale’ mensen, in ieder geval in Amerika ;-). Ik weet nog goed dat het helemaal niet normaal was om thuis internet te hebben, zei de oude muts van maar 9 jaar ouder dan jij bent … En zonder internet is het moeilijk bloggen. Dus zo raar is het niet dat bloggen ook ‘maar’ 20 jaar bestaat.

  • Eddy Neumann

    Jij kunt mij aan het bloggen krijgen; niet dagelijks. Dat is een compliment voor jou!

    Mijn vader hield vanaf zijn pensioen een dagboek bij. Niet om te delen. Als ik ga bloggen doe ik dat niet om schrijver te worden. Ik ben vrij zeker dat dat niet gaat lukken.

    Bloggen wil ik wel om na te denken over (media)techniek en samenleving.

    Moet ik constant vragen: a. Zit hier iemand op te wachten?; b. Ben ik een narcist?

    Bloggen is eigenlijk ouder, in de vorm van brieven sturen, en in de vorm van een column in een printmedium (afhankelijk van de voorschriften). De column is wellicht een voorloper. Een set tweets is voor mij (nu nog) geen blog, al spreekt men over mini-blog.

    Ga door met je blog en blijf mij en anderen inspireren. Dan heb jij echt toegevoegde waarde!

    Eddy

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt! Hartstikke leuk dat u de moeite neemt om te reageren. Het lijkt me een mooi doel om door bloggen na te denken over verschillende onderwerpen. Bloggen is daar ook heel geschikt voor omdat het opschrijven van gedachten je dwingt om die gedachten te begrijpen en helder te verwoorden. Dat vind ik er ook zo mooi aan: je bouwt een archief op, waar je later op terug kunt kijken. Een soort dagboek, maar dan niet per se over het leven maar over verschillende onderwerpen.

      Ik denk dat u gelijk hebt, dat bloggen eigenlijk ouder is. Het doel blijft hetzelfde en de reden om het te doen, maar de vorm verandert. Of er iemand op zit te wachten weet je pas wanneer je ermee begint, maar zelfs als dat niet zo is dan is het nog de moeite waard. Ik denk dat bloggen in eerste instantie iets is dat je voor jezelf doet, omdat je er als persoon zelf iets van waarde uithaalt.

      Bedankt, ik ga zeker door!