Niet dat boekcontract maar die innerlijke schrijversdrang is belangrijk

Laatst ontving ik een kettingmail. Zo eentje die je vroeger van al je tantes tegelijk kreeg, het soort dat je AAN TIEN VRIENDEN MOET DOORSTUREN ANDERS GA JE DOOD. In hoofdletters, opgeleukt met boos kijkende emoticons. Ik hou niet van dat soort dwingende opdrachten, dus verwijder ik ze. En ik leef nog.

[heading margin_top=”14″]De meeste bloggers eten kaas[/heading]

Om diezelfde reden bedank ik altijd vriendelijk wanneer ik getagd word. Dan moet ik onzinnige vragen beantwoorden en zelf ook tien anderen nomineren, zodat de tag lekker rond blijft gaan in de blogwereld en we na een jaar van elke blogger weten of hij liever kaas of jam op brood doet.

Dus toen ik vandaag een tweet ontving van blogger Ruud Ketelaar met daarin in hoofdletters ‘GENOMINEERD’, wist ik al hoe laat het was. Dacht ik.

Ruud wilde echter niet weten welk broodbeleg mijn voorkeur heeft, maar wanneer iemand een professioneel schrijver is. En die vraag wil ik wel beantwoorden — alleen dan zonder CapsLock of boze figuurtjes.

[heading margin_top=”14″]’Vertel, bij welke uitgever zit je?'[/heading]

‘Als je schrijft, ben je een schrijver,’ vertelde een vriend me ooit en sindsdien zeg ik dat tegen iedere jonge schrijver die het wil horen. Daar geloof ik echt in, maar het woordje ‘professioneel’ impliceert iets anders. Als mensen je vragen wat je ‘professioneel gezien’ doet, zijn ze niet nieuwsgierig naar je het visagiewerk dat je er als hobby bijdoet of de feesten die je al jaren vrijwillig organiseert.

Nee, dan gaat het om je beroep, iets waar je genoeg mee verdient om ervan te kunnen leven. ‘Ik ben schrijver, want ik schrijf in mijn vrije tijd verhalen,’ gaat dan niet op. Ze willen horen welke uitgever je een contract aangeboden heeft, welke boeken er van jou bij bol.com te koop zijn en of je soms al genomineerd bent voor een literaire prijs, want ‘dan stem ik wel even op je, hoor.’

Professioneel gezien ben ik dus geen schrijver. En jij waarschijnlijk ook niet.

[heading margin_top=”14″]Schrijven doe je niet ‘professioneel,’ wel uit noodzaak[/heading]

Maar, en dat is het mooie aan schrijven, het is niet ‘professioneel’. Waar je je na een opleiding journalistiek ‘journalist’ mag noemen, ben je na een studie aan de Schrijversvakschool niet automatisch een gepubliceerd schrijver. Het is een vak waarin je geen regels kan volgen om het gewenste doel, een eigen boek, te bereiken.

Het enige wat je kunt doen is die innerlijke noodzaak te volgen, om met de woorden van Tommy Wieringa te spreken. Uitzoeken of je verhalen te vertellen hebt, het heerlijk vind om met woorden iets te creëren en of je ermee verder wil gaan. Als dat zo is en je in het schrijven gelooft, ben je voor mij een schrijver.

Misschien nog zonder contract of publicatie en daardoor niet ‘professioneel’, maar met die onbedwingbare drang ervoor te gaan. En dat is het belangrijkste.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.