Schrijven zonder schrappen

Veel mensen dromen ervan om ooit eens een boek te schrijven. Iets van jezelf, waar jouw naam opstaat, waar jouw zelfbedachte personages in voorkomen en wat ook nog eens echt gelezen wordt door anderen mensen. Toch proberen maar weinig mensen om deze droom te achtervolgen. ‘Geen tijd,’ of ‘geen inspiratie,’ zijn redenen die je vaak hoort. Binnenkort is dit allemaal verleden tijd, want er is een initiatief waarmee je een roman kunt schrijven binnen dertig dagen!

De Nationale Romanschrijfmaand, of National Novel Writing Month, zoals ik het liever noem, is een maand waarin je een roman van vijftigduizend woorden schrijft. Het bestaat al een aantal jaren en vindt elk jaar opnieuw plaats in de maand november, maar ik ontdekte het  zoals bij mij wel vaker het geval is met dit soort dingen  pas een paar dagen geleden. Op één november begin je met een lege pagina en je eindigt dertig dagen later met een (in)complete roman van maar liefst vijftigduizend woorden. Dat klinkt alsof er een hoop werk in gaat zitten, en (verrassing) dat is ook zo, want zoveel woorden schrijven in een maand, komt neer op bijna zeventienhonderd geschreven woorden per dag. Het is dus een echte uitdaging.

Juist omdat je binnen korte tijd zoveel moet schrijven, heb je geen tijd om grote stukken tekst te wissen of bij elke zin te twijfelen of hij wel precies goed is. Je zult hierdoor ook onzin schrijven of dingen die niet kloppen, maar juist bij deze uitdaging mag dat. Je mag fouten maken, je mag onzinnige dingen opschrijven; het gaat puur om het schrijven. Het schrijven stimuleert je creativiteit en door deze methode kun je, zoals de oprichters van de National Novel Writing Month het zo mooi verwoorden, bouwen zonder af te breken. Je leert op jezelf te vertrouwen en je leert dat je eigenlijk veel meer kunt dan je denkt, want wat je ook schrijft; er zal altijd wel een prachtig gedeelte bij zitten!

Na het lezen van de website ben ik overtuigd. Ik zal op donderdag één november de uitdaging aangaan en proberen bij het deel te horen dat deze uitdaging succesvol volbrengt. Of het gaat lukken? Ik heb geen idee en het is zeker niet vanzelfsprekend, want ik heb net zoals velen ook weleens last van inspiratieloze momenten of het bekende writers’s block. Toch wil ik deze uitdaging aangaan. Niet alleen omdat ik dan een doel heb om enthousiast naartoe te werken en omdat ik het leuk vind om deel uit te maken van zoiets als dit, maar vooral omdat ik dan pas echt m’n eigen schrijfstijl leer kennen. Wat er ook gebeurt, of ik het haal of niet, één ding weet ik zeker: ik zal ervan leren en het zal sowieso een positieve ervaring zijn.

Ben jij van plan om mee te doen aan dit creatieve initiatief? Laat het me weten!

Op de website kun je alle informatie over deze creatieve maand vinden. Ook kun je er zo achter komen hoe je precies je woorden kunt bijhouden, hoe je deelneemt en hoe je ervoor zorgt dat je het gaat halen. Je hoeft het trouwens niet alleen te doen, want er zijn fora waarop je kunt socializen met andere deelnemers en ze kunnen je ook helpen op momenten dat je even helemaal geen inspiratie meer hebt.

Moleskine; simpel maar succesvol

Als je graag schrijft, zoals ik, kun je niet zonder een notitieboekje en een lekker schrijvende pen. De beste ideeën krijg je tenslotte op de momenten wanneer je het niet verwacht. Een laptop heb je dan niet altijd bij de hand en de batterij van je smartphone gaat ook niet zo lang mee. Daarom zorg ik ervoor dat ik altijd zo’n boekje bij me heb. Toen ik laatst een bezoek bracht aan de boekwinkel, maakte ik kennis met een nieuw soort notitieboekje.

Op tien september begint het tweede jaar van m’n studie en een belangrijk iets wat ik nog miste, was een agenda. Ik heb het niet zo op die kleurrijke agenda’s met allerlei figuren erop of typische meidenagenda’s met allerlei meidenweetjes erin. Nee, geef mij maar een simpele agenda die ik kan gebruiken waarvoor hij bedoeld is. De boekhandel bij mij in het dorp verkoopt naast romans, jeugdboeken en thrillers ook reisgidsen en schoolspullen. Daarnaast hebben ze een speciale afdeling voor de zakelijke klant waar de zakelijke notitieblokken, agenda’s, Parker pennen en kantoorspullen te vinden zijn. Ik wilde meteen doorlopen naar het zakelijke gedeelte, omdat ik niet verwachtte iets tussen de normale collectie schoolspullen te vinden. Toch besloot ik er kort doorheen te wandelen en het beeld wat ik van de agenda’s had werd bijna bevestigd. Bijna. Ik zag kattenagenda’s, agenda’s van meidenbladen, stripfiguren en een stel agenda’s waarbij de dierenwereld centraal stond. Met de gedachte dat dit niet de agenda’s waren waar ik naar op zoek was, wilde ik verder lopen, tot ik in een afgelegen hoekje een stapel simpele, zwarte agenda’s ontdekte.

Ik wilde de eerste de beste agenda pakken om door te bladeren toen ik merkte dat ze niet allemaal hetzelfde waren. Drie verschillende formaten, zachte kaften, harde kaften, dagplanners, weekplanners en maandplanners; ik kon uit heel wat ‘simpele’ zwarte boekjes kiezen. Pas toen ik het ding beter bekeek, zag ik wat er zo speciaal aan was. Het papier was niet zo flinterdun dat het makkelijk kan scheuren, maar ook weer niet zo dik dat je pen erin weg zinkt. Toen ik een paar pennen uitprobeerde, was ik zelfs verbaasd over de kwaliteit van het papier. Hoewel ik niet alle pennen even lekker vond schrijven, was het resultaat op het licht beige papier bij alle pennen mooi. Achterin het boekje vond ik een handig insteekvakje, middenin zat een gekleurd lintje zodat je gemakkelijk de pagina terugvindt waar je bent gebleven en je kon er ook je persoonlijke informatie inclusief adressen in kwijt. De notitieboekjes die naast de agenda’s lagen waren overduidelijk van hetzelfde merk en zagen er al even verzorgd en gedetailleerd uit al was dat ook wel aan de prijs te zien, die bijna het tienvoudige was van wat je normaal aan zo’n boekje uitgeeft.

Inmiddels ben ik in het bezit van zowel een notitieboekje als agenda. Moleskine. Hét merk voor aspirant-schrijvers en alle andere mensen die dagelijks de drang hebben om notities, ideeën en verhalen in een boekje neer te pennen. Zo compleet, maar toch zo simpel en eenvoudig; het maakt het merk juist in deze tijd aantrekkelijk, nu de meeste dingen ingewikkeld en gecompliceerd zijn. Kwaliteit door eenvoud, dat blijkt.

Nog niet overtuigd om zo’n boekje aan te schaffen? Bekijk onderstaande filmpjes en be amazed!

Deze video laat goed zien dat iedereen een Moleskine gebruiker kan zijn. Wees jezelf, dan ben je al Moleskine genoeg.

Naast de standaard Moleskine notitieboekjes en agenda’s, heb je ook speciale boekjes voor jouw passie. Zo kun je gemakkelijk je favoriete wijnsoorten bijhouden, spannende films van een persoonlijke recensie voorzien of honderduit schrijven over je kat. Ga je op reis? Ook dan heb je een Moleskine die op jouw wensen aansluit, inclusief plattegrond van de stad waar je heen gaat en allerlei andere leuke weetjes.

Nog geen idee hoe je een Moleskine creatief kunt gaan gebruiken? Als de inspiratie je na het bekijken van bovenstaand filmpje niet om de oren vliegt, weet ik het ook niet meer.

Wat vindt jij van de Moleskine notitieboekjes?

Een doos vol emotie

De deurklink heeft zijn glans verloren. Ook de deur, die eens wit was, heeft er beter uitgezien. Voorzichtig duw ik de deurklink omlaag. De deur kraakt, terwijl de kamer erachter langzaam zichtbaar wordt. Ik heb deze kamer veel te lang vermeden. Misschien uit angst voor wat ik achter de wit gepolijste deur aan zou treffen. Of misschien was ik bang voor de confrontatie.

Hoe dan ook, het moest er ooit van komen. Een kamer zoals deze kun je niet je hele leven lang ontlopen. Of je het wilt of niet; je komt hem tegen. Of je leven nou de wending krijgt die je had gehoopt of dat het totaal het tegenovergestelde wordt, ergens kom je de kamer tegen. De kamer met de krakende deur en de doffe klink. Vandaag is het mijn beurt. Mijn onderbuik gevoel negerend, zet ik een stap de kamer in. Zodra ik de deur loslaat, valt hij piepend in het slot. Een streep licht valt door het smalle dakraam naar binnen, net genoeg om de spullen die in de kamer staan te kunnen onderscheiden. Het zijn er niet veel. Er staat een houten krukje, dat wiebelt wanneer je erop gaat zitten. Tegen de muur staat een kast, die zowel lang als breed is. Ik zet nog een stap, waardoor ik tegenover de kast kom te staan.

In de kast staan allerlei dozen. Op elke doos zit een sticker die aangeeft wat zich in de doos bevindt. Het zijn gewone, simpele dozen. Toch is de inhoud ingewikkeld en in sommige gevallen confronterend. Mijn oog valt op een label. ”Twijfel”, staat er in een net handschrift op geschreven. De deksel heeft al zijn kleur verloren, zo vaak is de doos geopend. Ernaast staat nog een doos met hetzelfde label en hetzelfde versleten deksel. Deze dozen moet ik minder vaak openen, besluit ik voor mezelf. Ik kijk naar de volgende doos. ”Angst”, lees ik hardop. Aan de dikke laag stof die op het deksel ligt, kun je zien dat ik deze doos al lange tijd niet geopend heb. Ik zet een stap verder om een andere doos te bekijken, die het label ”verdriet” draagt. Het deksel ligt er maar voor de helft op, maar zelfs als dat niet zo zou zijn zou ik het van binnen weten: deze doos open ik te vaak. Soms bijna dagelijks. Snel richt ik me op de volgende. De doos straalt uit wat op het label geschreven staat. ”Woede”, een emotie die ik de laatste tijd aardig in bedwang heb kunnen houden.

Ik loop langs nog veel meer dozen en laat af en toe mijn vinger over een deksel glijden. Wanhoop, onzekerheid, spijt, jaloezie, schuldgevoel; ik durf ze niet te openen, bang om meegezogen te worden in de emoties. Ik wil de momenten waarop ik me zo voelde niet zien. Ik wil ze het liefst vergeten, uit mijn hoofd verbannen en de dozen ergens ver weg in een hoekje zetten. Toch kan dat niet. Gauw richt ik me op de dozen met emoties die ik wel graag voel. Als eerste valt mijn blik op ontelbare dozen met het label ”liefde”. Ik glimlach, wetend dat ik veel liefde voel. Voor mijn vriend, de mensen in mijn omgeving, de kat, mijn familie. Het woord liefde markeert gelukkig veel momenten in mijn leven. Nu kom ik bij ”geluk”, de volgende emotie waar ik regelmatig mee te maken heb. Voorzichtig blaas ik een paar stofjes van de deksel, waarna ik de doos uit de kast haal en voor me op de grond zet. Op mijn knieën zit ik ernaast. Als ik de doos open, stralen de gelukkige momenten die ik mijn leven heb meegemaakt me toe. Ik bekijk er een paar, waarvan de meesten me laten glimlachen. Ik besluit de doos terug te zetten en richt me op de andere dozen. Rust, trots, vreugde, verlangen, blijdschap, hoop, tevredenheid, vastberadenheid en doorzettingsvermogen; ik kom ze allemaal tegen.

Na mijn tocht langs alle dozen staat het krukje uitnodigend voor me klaar. Na een korte aarzeling besluit ik erop te gaan zitten. Ik sluit mijn ogen en denk na over wat deze kamer me geleerd heeft. Ik heb ontdekt dat ik sommige emoties te vaak beleef. Sommige dozen moet ik wat vaker ongeopend laten, maar het is me een raadsel hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. Dozen met emoties waar ik me fijn bij voel, zoals liefde, geluk en blijdschap, wil ik vaker openen. Even wat vaker genieten van alle mooie momenten in plaats van te vaak stil te staan bij de minder mooie dingen. Ook ben ik erachter gekomen dat er geen slechte of goede emoties zijn. Uit elke emotie, uit elk moment, valt een les te halen. Alle emoties zijn nodig om mijn leven in evenwicht te houden.

Terwijl ik de deur achter me sluit, werp ik een laatste blik in de kamer, me afvragend wanneer ik hier weer zal komen. Waarschijnlijk op een dag dat ik er echt klaar voor ben.