Communicatie is signalen zien

Communicatie gaat over signalen zien. Soms mis je de antenne om die signalen op te vangen. Dan heb je even ‘niets’ te melden. Als blogger of schrijver zou je dat verwoorden als een gebrek aan inspiratie. Het lijkt logisch: als je niets meemaakt, heb je niets te melden. Maar wat gebeurt er als je die antenne bewust uitsteekt en actief je omgeving observeert? Dan kom je erachter dat je zelfs op een gewone dag inspiratie uit je omgeving kunt halen.

Toen ik vanochtend de deur uitliep, zag ik dat de grote, witte vlokken van gisteravond er nog steeds lagen. Ze waren veranderd in gladde, steeds bruiner wordende ijsplaten waar ik overheen moest fietsen. Liefst zonder uit te glijden.

Fietsen

Op zich zit in die fietsen al een verhaal. Sommigen herken ik, die staan er al weken. Niemand lijkt ze te missen. De meeste fietsen zijn oud en derdehands, als ultiem wapen tegen fietsendieven. Ik zet de mijne ertussen en haast me naar de trein. De trein is de perfecte plek om inspiratie op te doen. Als je tijdens je fietstocht niet zoveel meemaakt, dan kun je in de trein luisteren naar de belevenissen van anderen.

Schoolhal

Intussen smolt de sneeuw en kwam ik zonder vertraging aan op de Haagse Hogeschool. Daar is de beste kans op gratis inspiratie het koffiezaakje Beans. Ik moest voor een bespreking op de vierde verdieping zijn en de hallen waren leeg. Als er niets af te luisteren valt, doe je iets anders: je observeert. Ik keek naar de posters en mededelingen op prikborden. De woorden en zinnen die je dan ziet, zorgen voor associaties. Beginnetjes van ideeën die later misschien uitgroeien tot iets groters, iets blogwaardigs.

Op de terugweg rook het in de trein naar zoete popcorn.

Sportschool2

In de sportschool waren de kleedkamers leeg. Jammer, want vorige week luisterde ik een gesprek af tussen drie naakte vrouwen die discussieerden over de toekomst. Over zieke levers die met technologie genezen kunnen worden, 3D-printen en het eeuwige leven dat, ook dankzij techniek, mogelijk in de toekomst op ons wacht. De kleedkamer voelt blijkbaar vertrouwd genoeg om in je nakie discussies te voeren.

Lucky

Wat me vooral opviel vandaag is dat we allemaal naar beneden kijken. Ik ben daarop helaas geen uitzondering. We kijken weinig om ons heen en richten onze aandacht vooral op onszelf. Op de fiets, in de trein, op school en in de sportschool. Ineens verbaast het me niet dat we zo vaak klagen over een gebrek aan inspiratie. Het is er wel, maar je moet er iets voor doen. Als je er niet voor openstaat, mis je de signalen.

Vlak voor ik de deur opende om naar binnen te gaan, zag ik mijn kat. Ik vroeg me af waar hij was geweest vandaag. Welke signalen hij had opgevangen. Waarschijnlijk veel. Alleen: hij kan er niets mee. Wij wel.

Deze blogpost is geschreven als onderdeel van de Blog Away NL #1.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Leuk blogje! Ik heb echt genoten van die verschillende stukjes 😀

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt! Het was een opdracht van een blogcursus waarbij ik moest laten zien wat ik tegenkom als ik de deur uitga. Ik heb daarvoor een mix van foto, video en audio gebruikt om het wat meer sfeer te geven. Goed om te horen dat je het leuk vond! 🙂