Communiceren is ook schrijven

Het was de zoveelste keer dat de vraag me gesteld werd. Volgens mij begon het drie jaar geleden en is sindsdien nooit opgehouden. Altijd gaf ik hetzelfde, onlogische antwoord. Nu ik blog is het erger geworden. ‘Waarom ben je geen journalistiek gaan studeren?’ Mijn passie voor schrijven is door het bloggen zichtbaarder geworden. En mijn keuze voor een andere studie dan journalistiek des te onbegrijpelijker.
 

 Althans, dat vinden de meeste vrienden en kennissen die van het bestaan van mijn blog afweten. Maar ik ben koppig. ‘Bij journalistiek ben je lang niet alleen met schrijven bezig. Het is veel meer dan dat. Tijdens m’n huidige studie schrijf ik tenminste, want dat is een belangrijk onderdeel van alle communicatie.’ De meesten nemen genoegen met dat antwoord. Sommigen vragen door. Net zoals laatst. Ik zuchtte en gaf haar hetzelfde antwoord als al die anderen. ‘Ik wil geen journalist worden, want ik wil me vooral bezig houden met schrijven en alles daar omheen.’ Journalistiek en schrijven hebben veel raakvlakken, maar het zijn tegelijkertijd twee totaal verschillende werelden. Uren onderzoek verrichten en alle feiten boven tafel krijgen of uren naar een leeg vel staren met het voornemen iets moois neer te pennen. Uren rondlopen in de hoop een interessant persoon te kunnen interviewen of uren rondlopen in de hoop je gedachten eens goed op papier te kunnen krijgen. Na uren werk je onderzoek gepubliceerd zien in een krant of na uren werk je verhaal terug zien als boek. Beide bewonderenswaardig. Maar ook verschillend.

Zij prikte er doorheen. Het kon ook niet anders. Ik ben nog maar net geswitcht naar communicatie en probeerde haar nu wijs te maken dat ik zoveel mogelijk met schrijven bezig wil zijn. Dat ging er niet in. Natuurlijk niet. ‘Wat een grap,’ zei ze. Normaal zou ik het daarbij gelaten hebben, of degene me nou geloofde of niet. Nu liet de vrager zich niet afwimpelen. ‘Waarom ben je dan niet naar de schrijversvakschool gegaan?’ Voor het eerst had ik geen antwoord. Wel willen schrijven, maar een opleiding kiezen die daar geen nadruk op legt. Geen logica in te ontdekken. Zelfs niet de beruchte vrouwenlogica. Ik stond met mijn mond vol tanden, want de antwoorden die ik in mijn hoofd verzon, waren niet bevredigend. Dus deed ik iets anders. Ik besloot de echte reden te zoeken. Dat werd trouwens ook wel eens tijd, na drie lange jaren. Het antwoord dat ik altijd gegeven had, spatte uiteen. Het was volstrekt onlogisch. Ergens wist ik dat ook wel. En ik kon niets anders doen dan een ander antwoord geven. Een eerlijk antwoord. ‘Omdat ik bang ben.’

Want dat was wat ik voelde. Angst. Om niet goed genoeg te zijn, om uit te vinden dat journalistiek toch niet mijn ding is, dat schrijven als verplichting zal gaan voelen en dat ‘leuk kunnen schrijven’ niet genoeg is om er een boterham mee te kunnen verdienen. Ik heb mezelf voorgehouden dat ik me niet aan een bepaald beroep moest binden. Een studie moest kiezen waarmee ik zeker iets met schrijven zou kunnen, maar ook iets totaal anders als ik dat zou willen. Want dat zei ik altijd. Dat ik misschien wel iets heel anders zou gaan doen. Inmiddels vraag ik me af wie ik voor de gek heb gehouden. Alsof ik het schrijven ooit naast me neer zal kunnen leggen. Het schrijven zit in me. Als waakvlam die uit wil groeien tot een vuur, als druppel die deel wil uitmaken van de regen, als de zuurstof waar ik niet zonder kan. De opties openhouden, terwijl schrijven mijn enige optie is. Het klinkt, zoals zij zei, inderdaad als een grap. Maar ik lach niet mee.

Eigen foto.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • wat een goed artikel

  • Wauw goed geschreven!

  • Heel erg herkenbaar! Het grappige is overigens dat ik onlangs tot dezelfde conclusie gekomen ben… Mijn zus moet over een jaar haar studierichting kiezen en momenteel was ze aan het zoeken in de richting van een richting scenarioschrijven. Toen ze me dat vertelde, was ik stiekem een beetje jaloers (vooral omwille van het soort opleiding dat ze kiest, ik heb geen ambities om scenario’s te schrijven). Zelf studeer ik taal- en letterkunde, ook met het doel om schrijfster te worden. Het is allesbehalve een opleiding waar ik léér schrijven (ik leer er enkel papers schrijven die geen kat wil lezen :p ). De “valse” reden waarvoor ik die opleiding gekozen heb, is omdat ik een “echt” diploma wil hebben, waarmee ik alle kanten uit kan. De echte reden is zoals jij zegt angst. In zo’n schrijfopleiding zullen vast en zeker mensen zijn die veel beter kunnen schrijven dan ik en ik denk dat ik daardoor alleen maar gedemotiveerd zal worden…
    Ik troost mezelf met de gedachte dat een schrijfster beter een zo ruim mogelijke achtergrond heeft, het kan je boeken alleen maar interessanter maken 😉

    • Haha, jouw reactie is ook heel herkenbaar! Ik heb er overigens niet echt spijt van dat ik communicatie studeer en geen journalistiek of aan de schrijversvakschool, want ik vind m’n huidige studie heel leuk en kan wel wat minoren kiezen die met schrijven te maken hebben. Maar het is meer inderdaad, zoals jij zegt, dat ik een diploma wil hebben waar ik in ieder geval iets anders mee kan als schrijven niet lukt. Al geloof ik dus niet dat ik er ooit mee zal stoppen, maar toch.

      Ik ben trouwens met de gastblog bezig, hoop ‘m eind deze week naar je te kunnen sturen!

  • Anonymous

    Het is geen angst, het is verstand…

    S.W.

    • Toch vielen journalistiek en de schrijversvakschool meteen al af, door angst. Wat ik duidelijk probeerde te maken, is dat ik de keuzes doorstreepte om de verkeerde redenen. Terwijl ik diep van binnen eigenlijk altijd al heb geweten dat ik het schrijven nooit op zal geven. Als het me niet lukt om boeken te schrijven, probeer ik werk te krijgen als tekstschrijver. Mocht dat niet lukken, dan wil ik freelancen, en zo verder.

      Ik ben wel heel blij met de studie die ik nu doe, dat was een van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt! Maar ik weet al wel dat ik later waarschijnlijk geen werk zal zoeken als communicatieadviseur of marketing specialist (begrijp je?). Terwijl je daar toch onder andere voor opgeleid wordt. Dat was een beetje m’n punt.

  • heel begrijpelijk.
    weer knap en helder geschreven trouwens.