Creatief zonder potlood

Een rood potlood in mijn hand, een puntenslijper op de hoek van de tafel en het puntje van m’n tong uit mijn mond. Zo zit ik erbij op een regenachtige dinsdagmorgen. Hoewel mijn klasgenoten nog met elkaar aan het praten zijn, heb ik me ijverig over mijn tekening gebogen. Ik teken een man. Het is een krijger, in zijn hand heeft hij een puntige speer. Met het rode potlood kleur ik de veer op zijn helm in en elke keer dat het potlood het papier raakt, voel ik me trotser.

Vier lessen heb ik eraan gewerkt. Vanuit mijn ooghoeken zie ik dat een paar klasgenoten hun tekening al inleveren. ‘Mooi,’ hoor ik de leraar zeggen. ‘Prachtig  getekend, realistische schaduw ook!’ Ik voel mezelf groeien, alsof de woorden voor mij bedoeld zijn. Ik beweeg het potlood sneller over het papier, vol ongeduld om mijn tekening ook aan de leraar te laten zien. Tegen het einde van de les is hij af en zet ik mijn naam eronder. Met rode wangen van uiterste concentratie, leg ik de meters af naar het statige bureau. Na een paar minuten ben ik aan de beurt. ‘Dit is hem,’ zeg ik en ik overhandig de tekening. Hij kijkt er twee seconden naar. Twee seconden voor hij hem met kwetsende woorden afbrand. ‘Wat is dít?!’ Zijn stem klinkt niet bewonderend of trots. Hij zegt niet dat ik goed mijn best heb gedaan of dat ik de krijger een passend uiterlijk heb gegeven. ‘Het moet realistisch zijn, alsof het figuur zo van het papier kan springen,’ zegt hij. ‘Noem jij dit realistisch? Het lijkt nergens op. Wat is het eigenlijk?’ Zijn donkere ogen staren me aan, verwachten een antwoord. ‘Een krijger, meneer,’ fluister ik zacht. Hij werpt er een laatste blik op. ‘Dit kan ik niet nakijken. Het is waardeloos.’ Ik knik en neem de tekening mee. Ik pak het rode potlood van de tafel en terwijl ik het lokaal uitloop, verfrommel ik de tekening en gooi hem in de prullenbak. Van mijn blije, trotse gevoel is niets meer over.

Op die dag, nu bijna vijf jaar geleden, besloot ik dat ik niet creatief was. In mijn klas zaten leerlingen die wel goed konden tekenen. Zij waren creatief. Er was ook een meisje dat zelf haar kleding maakte. Zij was creatief. Kunstenaars, muzikanten, toneelspelers en acteurs; dat waren echte creatievelingen. Creativiteit was iets voor mensen die iets konden. Mensen die iets zo goed konden, dat het door anderen opgemerkt en bewonderd werd. Voor mij stond vast dat ik daar niet bij hoorde. Ik hield dan ook op met de tekenlessen en durfde geen letter meer in mijn schrijfschriften te zetten. Het was niet voor mij bestemd. Omdat het me toch niet lukte om het schrijven vaarwel te zeggen, schreef ik korte zinnen en verhaaltjes in mijn agenda. Lekker veilig en niemand las het. Tot een klasgenoot die naast me zat ineens mijn agenda doorbladerde. ‘Heb jij dit geschreven?’ vroeg ze. Ik knikte verlegen en verwachtte dezelfde kwetsende woorden die mijn leraar eerder uitgesproken had. ‘Het is prachtig,’ zei ze in plaats daarvan. ‘Verzin je dat allemaal zelf? Mooi, zeg!’ Ik knipperde met mijn ogen en wist niets terug te zeggen. Niet lang daarna haalde ik de schriften weer tevoorschijn.

Inmiddels ben ik ervan overtuigd dat creativiteit voor iedereen weggelegd is. Soms zou ik nog eens met mijn leraar willen praten. Ik kan dan misschien niet goed tekenen, maar daar draait het niet om. Creativiteit is meer dan dat. Het is doen wat niemand anders doet en erin geloven. Doen waar je gelukkig van wordt en weten dat er altijd iemand is die er waarde aan hecht en er bewonderende blikken op werpt. Jijzelf. Laatst vond ik de bruine doos met de zwarte letters. Mijn tekendoos. Toen ik hem opende, zat het rode potlood er nog in. Ik glimlachte. Nee, ik kan niet tekenen. Toch ben ik creatief. En dat zonder potlood.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • wauw hoe dit geschreven is zo goed,volwassen en tegelijker ontzettend fijn om te lezen echt heel erg mooi !
    xoxo

  • mooi geschreven! x

  • Prachtig geschreven en ik ben het helemaal met je eens, zeg! 🙂 Jij bent hartstikke creatief!

    Liefs,
    Adriënne

  • Anonymous

    Als iemand je onderuitschoffelt, is het de kunst om weer overeind te krabbelen. Dat je weer recht op je poten staat, bewijs je met deze bijdrage, met dit blog. Gaat de ene deur dicht, gaat een ander weer open. Schrijven is gewoon tekenen met woorden! En jij bent kunstenares.

    S.W.

    • Zo had ik het nog niet bekeken! Bedankt voor de waardevolle aanvulling. 🙂

    • Anonymous

      Gewoon, figuurlijk gesproken, je tanden laten zien (eventueel inclusief verstandskiezen;))

      S.W.

  • echt heel mooi geschreven! ik herken het

  • Hey ik zag je blog op justlikealovelyfairytale’s blog and I liiiiiike it! 😀
    xoxo
    je nieuwe fab follower
    ps: got a new blogspost and since I’ve started again this year
    I’ be honoured if you’d take a look and maybe gazy a little and then write a comment and if you like you can follow me, it’s for free for a reason hahhaa
    neenee serieus, love your blog!
    http://www.fabulosis.blogspot.be

  • Weeral mooi geschreven!
    xo

  • Heel mooi geschreven. Wat sneu dat eerste stuk! Maar zo zelfverzekerd dat tweede. Heerlijk om te lezen.

  • Heel mooi geschreven , gewoon wauw!

    Liefs Daphne
    http://www.mylifeasdaphnex.blogspot.nl