Marjolein Takman: ‘Naar de kapper gaan is een opgave geworden’

In Nederland zijn een aantal bekende en minder bekende schrijfopleidingen. Maar wat houdt het in om je te laten opleiden tot professioneel schrijver? Wat leer je, welke opdrachten krijg je en hoe weet je of het iets voor je is? De komende weken delen een aantal schrijvers in de dop hun ervaringen en vertellen je wat hun studie kenmerkt. Vandaag geeft Marjolein Takman je een kijkje in het leven van een Creative Writing student.

Twee jaar geleden studeerde ik politicologie. Waarom ik dat deed, weet ik niet meer. Waarschijnlijk omdat ik ‘politicologie’ zo’n mooi woord vond. Maar als ik mijn haar liet knippen, vroegen de kapsters niet verder als ik zei dat ik politicologie studeerde. “Wat is het warm he,” zeiden ze dan. Ik knikte en hoopte daarmee te voorkomen dat ze vroegen wat ik daar deed.

Nu ben ik tweedejaarsstudent Creative Writing en kom ik niet zo makkelijk meer weg met alleen de naam van mijn studie. ‘Wat doe je daar dan?’ vragen de kapsters.‘Schrijven enzo,’ zeg ik.  Daar nemen de kapsters geen genoegen mee, behalve als je het zo bot zegt dat ze je liever nooit meer terugzien en dus je haar volledig verpesten. Dat kan ik me niet permitteren, en dus vertel ik wat ik doe.

Het principe is eigenlijk vrij simpel: we schrijven veel, veelzijdig en vaak. In één van de eerste weken schreef ik een sonnet over mijn afkeer voor een bepaalde Nederlandse stad. Een paar weken later maakte ik een comic-script over een glazenwasser die niet praat. En dan denk ik nog dat ik de uitersten niet gevonden heb. Natuurlijk heeft iedereen voorkeuren, maar hoe veelzijdiger je bent, hoe beter.

In een bijzonder deprimerende les rekenden we met de docent uit dat een caissière bij de Albert Heijn veel meer verdient dan iemand die elke twee jaar een roman uitbrengt en verder niks doet. Daarom wordt er ook vrij veel aandacht besteed aan hoe je je staande moet houden in de literaire wereld. Je leert schrijver zijn, maar niet alleen op papier. Er is tweemaal per jaar een open dag. De één is een algemene voorlichtingsdag van ArtEZ, de ander een meeloopdag.

Volgend jaar trek ik een t-shirt aan met de volgende antwoorden erop gedrukt, dat gaat me heel veel gepraat schelen:

“Nee, dit lijkt niet op journalistiek. Journalisten verhouden zich over het algemeen het anders tot de actualiteit. Zij duiden actualiteit, en wij gebruiken het.”
“Ja, je moet veel lezen en als je niet van lezen houdt, raad ik het je af om toelating te doen.”
“Nee, het geeft niet dat je nooit eerder geschreven hebt. Als je talent hebt, blijkt dat snel genoeg.” Dat veelzijdig en veel schrijven heeft als logisch gevolg dat de werkdruk soms behoorlijk hoog ligt. Ik zou niet durven zeggen hoeveel uur je ermee bezig bent, want het schrijven gaat je leven min of meer beheersen.

Mijn overburen denken waarschijnlijk dat ik een seriemoordenaar ben omdat ik vaak naar hun huis staar. Ik kan het ook niet helpen dat ik het interessant om ze zien hoe mijn zwaarlijvige overbuurvrouw haar drie maanden oude Jack Russell uitlaat. Kerstdiners worden scenario’s. Je vrienden worden personages. Je huisdier wordt een metafoor voor alles wat er mis is met de wereld. Jij wordt een schrijver en de kapsters ontkomen ook niet.

Marjolein Takman is tweedejaarsstudent Creative Writing. Daarnaast is ze werkzaam als recensent en columnist voor jongerenmagazine Expreszo.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Interessant! Overweeg jij om ’n schrijfcursus te volgen?

    • Linda Rosalinde Markus

      Ja, absoluut. Als ik mijn studie afgerond heb wil ik een schrijfcursus volgen. Geen hele opleiding denk ik (dat duurt weer vier jaar) maar wel een cursus. En jij?

      • Lilith_8

        Ik weet het nog niet. Ik denk dat er veel factoren in mee spelen die je niet in de hand hebt, zoals het niveau en de verwachtingen van de medecursisten, de accenten en manier van werken van de schrijfdocent, enz. waardoor het even veel kans heeft om interessant te worden of gewoon een grote teleurstelling. De eerste workshop die ik vorige week volgde, is alleszins niet in de smaak gevallen. ‘k Vond dat wel jammer.

        • Linda Rosalinde Markus

          Ik las het! Maar dat was wel een gratis workshop natuurlijk. Niet stom bedoeld, maar de slechtste workshops zijn meestal de workshops die gratis zijn. Zo ging laatst een collega van me naar een gratis workshop, werd de helft van de tijd een praatje gehouden voor een product dat het bedrijf achter de workshop verkocht. Dat schiet niet op natuurlijk. Als je je inleest en met studenten en docenten praat die de cursussen geven denk ik wel dat het interessant kan zijn en je kunt uitvinden of het bij je past.

          • Lilith_8

            Nee, de workshop was niet echt gratis. Een toegangsticket voor schrijfdag kostte €45. In die prijs zaten wel koffiekoeken, ’n lunch, twee workshops, ’n slotshow met Peter Terrin en ’n glaasje cava achteraf. Maar toch is dat ’n behoorlijke som voor zoiets vind ik. Het schrikt toch minder gemotiveerde mensen af.
            Misschien moet ik eens kijken of er ergens proeflessen aangeboden worden.

  • Pingback: Deze week las ik.. over bijzondere verhalen, inspiratie en dagelijks bloggen | Passie voor SchrijvenPassie voor Schrijven()