Creativiteit maakt gek

Het zware, donderende geluid laat me weten dat er een trein aankomt. Om me heen zie ik hoe mensen naar het einde van het perron lopen. Terwijl het geluid dichterbij komt, staan steeds meer ouderen op van het bankje. Jongeren drukken hun sigaret uit en steken hun handen in hun zakken. Ook ik zet een stap naar voren, terwijl ik mijn blik strak op de naderende trein gericht houd.

De trein is de perfecte plek voor schrijvers. In de lawaaiige coupés zitten de beste ideeën verstopt en uit al die gesprekken komen de mooiste verhalen. Schrijvers zonderen zich vaak af. Er zijn genoeg verhalen bekend van schrijvers die jarenlang naar een of ander eiland vertrokken om hun debuutroman te schrijven. Of een hutje op de hei kochten om daar ongestoord hun creativiteit de vrije loop te laten. De meesten omschrijven het als een heerlijke, frustrerende maar broodnodige periode. Toch is schrijven ook eenzaam. Schrijven betekent uren doorbrengen met niemand anders dan jezelf om woorden op papier te zetten die dan, als het even kan, een samenhangend verhaal moeten vormen. Het betekent elk hoekje van je creatieve brein opzoeken tot al je ideeën op papier staan. Of, zoals ik ooit zei, schrijven betekent koffie drinken tot je geen druppel meer kunt zien.

Nu is uit recent onderzoek gebleken waarom schrijvers dat kunnen, die totale afzondering terwijl het creatieve proces gewoon doorgaat. Schrijvers zijn gek. Tenminste, ze hebben twee keer zoveel kans als niet-schrijvers op een psychische stoornis. Om depressief en schizofreen te worden. Feitelijk zegt het onderzoek: hoe creatiever, hoe gekker. Eerlijk gezegd keek ik er niet eens van op. Je moet als thrillerschrijver wel gek zijn om in de huid van je psychotische hoofdpersoon te kunnen kruipen. Je moet compleet gestoord zijn om een gruwelijke dood te kunnen bedenken en die vervolgens zo getailleerd mogelijk te beschrijven. En het vergt ook wat gekheid om te denken dat je als schrijver met je boek iets aan deze wereld kunt toevoegen, natuurlijk. Waar ik wel van opkeek, was een ander schokkend resultaat van het onderzoek. De creatievelingen plegen namelijk twee keer zo vaak zelfmoord.

Ik slik en herinner me dat ik er net achter ben dat ik ook tot die groep behoor. Enkele seconden later raast het gele gevaarte langs het perron en komt het aan het einde langzaam tot stilstand. Voor de zekerheid zet ik een stap terug. Terwijl de trein uitrolt, kijk ik door de ramen. Sommige mensen pakken hun tas in, anderen hebben een mobieltje in hun hand. Ik let er niet op, zoek naar een andere groep. Het duurt niet lang voor ik ze vind. De mensen met een notitieboekje en pen, die voorovergebogen zitten zonder ook maar iets van hun omgeving te zien. De schrijvers. Terwijl ik ze daar zo zie zitten, geloof ik niet dat creativiteit iets slechts kan zijn. Zonder creativiteit zouden veel belangrijke verhalen, kunstwerken, ondernemingen of uitvindingen het licht niet hebben gezien. Creativiteit mag dan gek maken, als dat het soort gekte is waar je als schrijver niet zonder kan, ben ik ervoor in.

Misschien moet je toch maar niet naar mij luisteren. Ik ben immers mentaal ziek.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Oeps! Ik vrees dat ik ook tot die groep behoor…

  • Heerlijk die gekte. Ik kan er zo lekker in zwelgen. Welkom bij de club… 🙂

  • Mooi geschreven! Haha, ik houd van die gekte! Jammer dat de resultaten van het onderzoek zo moeten zijn..

  • Super leuk beschreven!!

  • Oei, ik ben ook de pineut. Driedubbel dan nog wel: er wordt melding gemaakt van dansers, fotografen en schrijvers… Het is ’n beetje pretentieus om die titels aan te nemen, maar ik dans, fotografeer en schrijf wel. Als ik dat artikel mag geloven, staat mij niet bepaald een rooskleurige toekomst tegemoet, fiew..
    Bedankt om het te delen 🙂

  • Heel leuk geschreven. 🙂 Ik herken het helemaal, al schrijf ik niet maar knutsel/verf/teken ik. Dat creatieve mensen vaker zelfmoord plegen verbaasd me eigenlijk nogal; zijn die niet juist goed in het uiten van hun emoties in iets creatiefs? Tof stukje in ieder geval, zet je ook wat aan het denken. 🙂 Liefs

  • Jaaa, ik hoor d´r ook bij. Ach, het zal allemaal wel hoor, het zijn maar cijfers, ik geloof inderdaad dat creatieve mensen ook wel vaak hun emoties beter kunnen uiten, zoals Rowan zegt!
    Liefs, Manon

  • Anonymous

    Of gekken hebben meer kans om schrijver te worden, kwestie van perspectief;)

    Ik heb ook het idee dat schrijven tegelijk minder eenzaam wordt: (online)schrijfgroepen, flink wat wedstrijden, festivals, fora, blogs. Veel meer interactie dan vroeger in de zogenaamde Republiek der Letteren.

    S.W.

  • ik vrees dat de lijst lang is, heel lang. en dan vooral onder schrijvers.
    toch ergens logisch meen ik, als je aan gezegdes en spreuken denkt: “zalig de armen van geest”, “wie kennis vermeerdert, vermeerdert smart”…en dan bedenkt dat de hoofdvraag van een creatieveling meestal “waarom” is.
    ik denk dat een zoekende geest geluk in de weg staat.
    maar ‘k weet het niet, zomaar een idee wat ik al heel lang heb.
    btw, knappe blog, leuk en interessant om lezen!

  • Yep, dat ‘eenzame’ herken ik wel. Niet zozeer het afgezonderd zitten te schrijven, maar meer dat mensen het niet altijd begrijpen als je midden in de nacht opstaat omdat je een idee hebt voor een column of dat ze raar vinden dat je een avondje stappen afzegt omdat je aan je boek wilt werken. Hoe dan ook, goed stuk 😉