Waarom je als creativo onzichtbaar moet durven zijn (en je fans je dat gunnen)

Voor het eerst ben ik echt fan van iemand. Nu zou ik graag zeggen dat dat al vanaf het begin zo was, toen hij nog in clubs optrad voor veertig man. Maar dat is niet zo. Ik ben pas definitief fan na zijn show in de Heineken Music Hall afgelopen zaterdag. Mensen zeggen weleens dat iets bruist terwijl dat niet zo is. Dit bruiste zoals je je bruisen zou voorstellen: allemaal kleine bubbels die uiteindelijk oplossen in één groot iets. Je ziet het niet, maar het is er ineens.

Energie, passie (daar is ie weer), de sfeer en de overduidelijke muzikaliteit. Zaterdagavond zag ik hoe belangrijk hij zijn muziek vindt en hoe muzikaal hij is. Hoeveel ambitie hij heeft. Dat vind ik gaaf en inspirerend. En zodra ik iemand heel erg inspirerend vind, ben ik fan van diegene. De dagen erna las ik op Twitter over after concert dips. Bezoekers die heimwee hadden en het liefst de tijd terug spoelden. Ik begreep het wel. Het was een avond waarin je zelf kon oplossen zonder er moeite voor te hoeven doen.

Soms zijn er momenten waarop dat heel fijn is.

Tegelijkertijd wist ik dat het een onrealistische wens is. Je kunt niet van een muzikant, of van wie dan ook, verwachten dat diegene zichtbaar blijft. Want:

1. Een muzikant moet soms zichtbaar zijn

2. Een muzikant moet soms onzichtbaar zijn

[heading margin_top=”14″]Omdat echte focus alleen mogelijk is zonder ruis[/heading]

Als je als muzikant altijd zichtbaar bent, kun je niets creëren. Als je altijd op podia staat, wanneer heb je dan tijd om te experimenteren, liedjes te schrijven, ze op te nemen en te perfectioneren? Dat is niet alleen bij muzikanten zo, maar bij iedereen die zich op een creatieve manier uit. Juist als het publiek hongerig is en meer wil, moet je je durven terugtrekken om je bezig te houden met de kern. Datgene waar het echt om draait.

Ik heb respect voor schrijvers die elk jaar met een nieuw boek komen of muzikanten die elk jaar een nieuw album uitbrengen. Alleen als er iets is dat zich niet in een tijdsframe laat vangen, is het creativiteit. Er zijn creativo’s die zich om die reden afsluiten. Door geen internetaansluiting te hebben, bijvoorbeeld. Omdat echte focus alleen mogelijk is zonder ruis.

Die tegenstelling intrigeert me. Dat je, om creatief te zijn en zichtbaarder te worden, soms juist onzichtbaar moet zijn. Terwijl je als blogger juist het tegenovergestelde doet: je legt het hele proces vast. Niet bloggen is vergeten worden. Vergeten worden en daarmee niets betekenen is de angst van iedere creativo.

Daarmee wordt zichtbaarheid soms belangrijker dan onzichtbaarheid. Terwijl je dat laatste juist nodig hebt om dat eerste te bereiken. Om te bruisen, zodat je publiek de volgende dag heimwee heeft. En hoewel ik fan ben, wil ik daarom best wachten op het volgende concert van Jett Rebel.

Foto door: Oscar Anjewierden

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Emily

    Heel mooi omschreven, je hebt helemaal gelijk!

  • woolywoot

    Wauw, mooi geschreven en inspirerende gedachte. Namelijk zo waar! Ik heb me nu jaren teruggetrokken maar had ooit een hele communitie op internet. Ik heb nu gekozen voor de anonimiteit, maar het mooie van bloggen is, is dat je alleen je gevoelens en/of ideeen hoeft te laten zien en dat je kunt verdwijnen wanneer je wilt en niemand kan je vinden. Maar verdwijn je eenmaal dan is meteen ook alles weg.