Waarom je als dagboekschrijver toch bloggen moet overwegen

Er zijn tegenwoordig veel blogs. Toen ik begon, in 2011, waren er ook veel blogs. Allerlei soorten. Over make-up, over studeren, over gadgets en vast ook over schrijven. Toch blogt de grootste groep bloggers niet over make-up, maar over hun eigen leven. Zij zijn de zogenaamde lifeloggers of lifestyle bloggers die over van alles bloggen en ook persoonlijke anekdotes aan het wereldwijde web toevertrouwen. Het meest gehoorde argument tegen dat onderwerp, is dat je blog geen dagboek is waarin je persoonlijke schrijfsels deelt.

[heading margin_top=”14″]Je kunt persoonlijk bloggen zonder jezelf bloot te geven[/heading]

Als je over je eigen leven blogt en bij de 90% van de mensen hoort wiens leven niet ongelofelijk interessant is, is de kans groot dat het niet interessant is voor je publiek. Gelukkig zit er tussen persoonlijk bloggen en alles opschrijven wat in je dagboek thuishoort een groot verschil. Je kunt persoonlijke anekdotes delen zonder saai te zijn, zonder jezelf helemaal bloot te geven en zonder je blog als dagboekvervanger te gebruiken.

Een halfjaar geleden ontdekte ik OhLife, een online dagboek dat je dagelijks een mail stuurt. Je tikt een mailtje terug, klikt op ‘verzenden’ en hoera, je hebt iets in je dagboek geschreven! Sinds ik het ontdekt heb, probeer ik trouw elke dag op het mailtje te reageren. Soms tik ik een zin, soms een vijfhonderd woorden, iets waardoor ik later terug kan zien hoe ik de dag beleefd heb. Nu ik het al wat langer doe, laat OhLife me soms zien wat ik een maand geleden gedaan heb.

Zo ook gisteravond. ‘One month ago you wrote..’ Ik las mijn eigen woorden terug over een presentatie die ik hield en hoe ik daarna op het spontane idee kwam om naar de film te gaan. Niet heel bijzonder, maar wel iets wat ik me nog levendig kon herinneren. Een maand geleden alweer?! Ik kon bijna niet geloven dat OhLife gelijk had. Dat was meteen het moment waarop ik heel cliché dacht: ‘Wat gaat de tijd snel!’

[heading margin_top=”14″]Door te bloggen hou je alles nog even vast[/heading]

En toen realiseerde ik me dat het nog niet zo gek is om als dagboekschrijver te gaan bloggen. Laat je niet afschrikken door het argument dat jouw leven niet interessant genoeg is om online te gooien, maar schrijf over de persoonlijke anekdotes die jij belangrijk vindt. Door te bloggen en momenten uit je leven te beschrijven, of je dat nu informatief doet of persoonlijk, hou je al die herinneringen nog even vast. Je houdt de momenten vast en doet dat fanatieker omdat je een publiek hebt.

Ja, een dagboek is prima, maar het geeft je niet dezelfde drive om te blijven schrijven die bloggen je geeft. Als je niet blogt, ben je minder alert op alles wat je meemaakt. Als je niet blogt, weet je zeker dat niemand je leest, dus is het ook niet erg als je een dag, week of maand overslaat. Als je niet blogt, gaat de tijd zo snel dat het je herinneringen meeneemt. Als je niet blogt, vergeet je die anekdotes die het op verjaardagen zo goed doen.

Dus, dagboekschrijver, blijf vooral in je dagboek schrijven of gebruik OhLife als dagboek 2.0, maar overweeg een blog te beginnen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • karin

    het is mooi om te bundelen. vroeger bundelden mensen hun dagelijkse beslommeringen in een dagboek met een slotje. ik er zelfs nog een paar bewaard van mijn pre-puberale tijdperk. het is onderdeel van wie je bent, wie je was. soms ook wie je niet meer bent. toch denk ik dat je leert door te schrijven. creatief schrijven, bundelen. lijkt me nooit verkeerd voor je ontwikkeling.