Dankzij OhLife hou je net als Sedaris trouw je dagboek bij

David Sedaris – vergeef me dat ik hem er weer bij haal – schrijft elke dag in zijn dagboek. Elke dag. Wanneer Wim Brands bij hem op bezoek is in Boeken op reis, vertelt Sedaris dat schrijven in een dagboek niet moeilijk is, omdat niemand het ooit zal lezen. Het heeft geen verplichtingen, want het hoeft niet goed geschreven te zijn.

[heading margin_top=”14″]Dagboeken zijn allang niet meer voor tienermeisjes[/heading]

Toen ik het zag, dacht ik: waarom lukt het ons niet om een dagboek bij te houden? Ik ben op zoek gegaan naar het dagboek met Winnie de Pooh opdruk wat ik als tienjarige probeerde bij te houden. Ik vond het ergens onderin een lade, diep weggestopt tussen oude albums van Ch!pz en bekraste B-films die we voor een euro bij de videotheek haalden.

Aan het boekje bungelde een zilverkleurig slotje. Het sleuteltje was nergens te bekennen. Sedaris heeft gelijk: niemand zal het dagboek ooit lezen. Zelfs ik niet. En daarom blijven we dagboeken zien zoals we ze al jaren zien: als iets van vroeger, voor kleine meisjes die er met blozende wangen hun eerste liefdesverklaringen in schrijven.

Maar Sedaris is er nooit mee gestopt. Hij schrijft er nog steeds in. Elke dag. En dat is eigenlijk geen gek idee, want alles wat je niet opschrijft, vergeet je. In een opschrijfboekje zet je wel dat idee voor een kort verhaal, maar niet het vreemde voorval wat je in de trein meemaakte of die lunch met een goede vriend.

Nu verdringen de alledaagse gebeurtenissen elkaar met elke voorbijgaande dag verder naar de achtergrond, terwijl ze ooit hadden kunnen leiden tot een prachtig verhaal. Opschrijven dus, die saaie routineuze dagen én alles wat sommigen iets minder saai en routineus maakt.

[heading margin_top=”14″]Het dagboek 2.0 stuurt je dagelijks een mailtje[/heading]

Het mooie is een dagboek bijhouden tegenwoordig bijna geen moeite meer kost. Vroeger moest je je er na een lange schooldag toe zetten om het boekje te pakken, het slotje open te frunniken en te bedenken wat je die dag ook alweer gedaan had. Tegenwoordig hoef je er zelf niet meer om te denken, want jouw dagboek stuurt je gewoon een mail ter herinnering.

Wat? Ja, echt: OhLife, heet het moderne dagboek. Je schrijft je in op de website en ontvangt elke dag op het door jou gekozen tijdstip een mail waarin je dagboek aan jouw vraagt wat je vandaag gedaan hebt. Je klikt op ‘beantwoorden’, schrijft erin wat je wilt en verstuurt het. Zo.

Je dagboekaantekening is dan veilig opgeslagen op je eigen account op de website, zonder dat iemand het kan lezen. Sinds ik OhLife heb ontdekt, gebruik ik het elke dag. Zo beschreef ik de dag na Literaturfest uitvoerig de gesprekken die ik er voerde en mailde ik mijn dagboek gisteren dat ik niks bijzonders heb gedaan.

Gewoon, omdat het niet interessant hoeft te zijn. Omdat niemand het ooit zal lezen. Behalve ik, wanneer ik over een paar jaar deze blog tegenkom en dan, zonder naar een sleuteltje te hoeven zoeken, gewoon kan lezen dat ik gisteren niets bijzonders heb gedaan.

Absoluut de beste uitvinding sinds de slotjesdagboeken.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Renze

    Volgens mij is het veel beter om sommige dingen te vergeten dan om ze elke keer te moeten herinneren als je ze terugleest. Alle waardevolle en leerzame herinneringen blijven toch in je geheugen zitten. Ik leef liever in het heden dan in het verleden 🙂

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt voor je reactie, Renze! Ik heb daar eigenlijk altijd als antwoord op dat je details bijna nooit onthoudt. Je onthoudt de grote lijnen, ‘hoe het ongeveer ging’, maar niet de details en de kleine dingen die een verhaal juist zo echt kunnen maken. Juist de details kunnen ervoor zorgen dat het verhaal echter overkomt en de lezer zich beter kan inleven in het verhaal. Daarom ben ik het niet helemaal met je eens. 😉

  • Pingback: Waarom je als dagboekschrijver toch bloggen moet overwegen | Passie voor SchrijvenPassie voor Schrijven()