Het Das Magazin Festival is als een ongemakkelijke seksscène

Ik hoor gehijg. De stemmen klinken zwoel, het beeld wordt zwart. Nog meer gehijg en vieze woorden. Een halve seconde later is het niet meer te ontkennen: dit is niet langer gehijg, dit is een seksscène, compleet met gekreun en dierlijke geluiden. En, belangrijk detail, ik zit in de bioscoop. Ik kijk mijn vriend aan en hij kijkt mij aan. Ik kijk naar het plafond, dan naar de muren en dan naar de mensen om me heen. Niemand lijkt te weten waar hij moet kijken terwijl het beeld zwart blijft en het gekreun onophoudelijk de ruimte vult.

[heading margin_top=”14″]In een volle bios naar gehijg luisteren is ongemakkelijk[/heading]

Wees niet bang: dit is geen fictie van mijn hand, maar een scène uit de film ‘Her’ en de reden dat ik niet naar het Das Magazin Festival ga. In juni wordt de tweede editie gehouden. Dertig leesclubs bestaande uit vijfentwintig mensen die met een schrijver in gesprek gaan over zijn boek. Vorig jaar kwam ik er pas achter dat het festival bestond toen alle leesclubs al vol zaten. Ik baalde: het leek me geweldig om met anderen in gesprek te gaan over een roman.

Dit jaar is anders: ik ga niet. Toen ik over het tweede festival hoorde, was ik niet meteen enthousiast. Ik keek wel even welke schrijvers zouden komen, maar ik zat zaterdagochtend niet klaar om als één van de eersten een ticket te bestellen. En (hier komt de reden) ik weet waardoor het komt: het komt door de film ‘Her’, een prachtige film waar ik heel enthousiast over ben. Nou ja, ik was over elk aspect van de film enthousiast, behalve de seksscène.

Niet omdat het scherm zwart was, maar omdat de scène een vreemd gevoel opriep. De sfeer veranderde. Ik zat in een volle bioscoop te kijken naar een seksscène en dat voelde ongemakkelijk. Het voelde zo ongemakkelijk dat twee giechelende meisjes naast me hun popcorn omstootten en een mannenstem vroeg of het niet wat zachter kon. Ik vroeg me af of hij de meisjes of de film bedoelde. Prompt hoorde ik een blikje cola op de grond kletteren.

Ik schaamde me. Het voelde niet goed om zo’n vreemde scène (maar fundamenteel voor het verhaal) met tientallen anderen te kijken. Het voelde alsof we met z’n allen deel van iets uitmaakten terwijl we er liever buiten gehouden werden. Toen het gehijg minder werd en het scherm langzaam weer kleur kreeg, durfde ik weer te kijken. De opluchting trok als een warm lentebriesje door de zaal en verdreef de vreemde sfeer. HER[heading margin_top=”14″]Net als seks is een roman een vrij individuele bezigheid[/heading]

Achteraf bleef ik me afvragen waarom de scène zo ongemakkelijk was. Ik denk dat het vooral komt omdat seksualiteit iets intiems is, iets waar geen andere mensen bij horen. Dat je als bioscoopbezoeker deel uitmaakt van een intiem moment tussen hoofdpersoon Theodore en computerstem Samantha, voelde verkeerd. Het voelde pervers, alsof je ze bekeek en afluisterde terwijl zij zelf van niets wisten. Het moment was voor hen, niet voor mij als kijker.

Hetzelfde gevoel kreeg ik toen ik over het Das Magazin Festival las. Het lijkt een kans om een roman te kunnen bespreken met vierentwintig anderen én de schrijver zelf. Maar het lezen van boeken is bij uitstek een individuele bezigheid. Zodra je als lezer de roman openslaat, betrek je het op jezelf. Je herkent jezelf in personen, situaties, gevoelens. Het lezen ervan doet iets met je, confronteert je met jezelf en alle bijbehorende ongemakken.

Als je dat met anderen gaat bespreken, geef je een stukje bloot. Je geeft anderen een kijkje in de relatie die jij met de roman hebt opgebouwd (kom op, je begrijpt wat ik bedoel) én je krijgt zelf een kijkje in die van anderen. Na de ongemakkelijke bioscoopervaring wist ik: dat wil ik niet. Ik wil me op de bank met een roman terugtrekken in een wereld die alleen van ons is, waar ik even in kan verdwijnen. Er later en paar woorden over uitwisselen met anderen, prima.

Maar er een hele avond over in gesprek gaan met vierentwintig anderen en de schrijver zelf, die natuurlijk de meest intieme relatie van allemaal heeft met het verhaal? Hen onderdeel maken van ‘mijn’ moment met het verhaal en vervolgens bij dat van hen betrokken worden? Ik kan de ongemakkelijkheid al bijna voelen. En de gemorste cola ruiken.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Ik denk dat het vooral afhangt van een publiek. Ik ben in de cinema naar Nymphomaniac gaan kijken van Lars Von Trier. Dat is eigenlijk een pornografische film. Vorig jaar zag ik ook ‘Shame’ in de cinema, ook een film over een seksverslaving. Maar doordat die films alternatieve films zijn, trokken ze maar een klein en geïnteresseerd publiek. Geen giechelende jonge meisjes met popcorn en zo.
    voor boeken hetzelfde: ik vind praten over boeken met gelijkgestemde zielen fantastisch. Mensen die je kunnen wijzen op een aspect dat jij niet opgemerkt hebt bijvoorbeeld, of die het verhaal op een andere manier interpreteren. Het is leuk als mensen een roman “op hetzelfde niveau” lezen. Als het bij oppervlakkige inhoudsvragen blijft, of zo van die onnozele vragen als: “Hoe denk je dat personage x zich voelde toen…?”, dan haak ik af. Dat is voor die meisjes met cola 😉