De boekrecensent als toeristische gids die je niet nodig hebt

Ik kreeg van iedereen adviezen. Lezers, vrienden, familie en zelfs Facebook-kennissen die ik amper sprak. ‘Joe Speedboot,’ raadde een literatuur-liefhebber me aan. ‘Mulisch,’ zei een ander. ‘Of iets van Siebelink.’ Alle groten der literatuur kwamen voorbij, en ik schreef ze op. Om in de winkel weer te twijfelen.

 

 

Het was druk, en eerlijk gezegd had ik dat nietverwacht. Door depessimistische berichten over dalende boekverkopen en boekhandels die door de opkomst van het e-book moesten sluiten, dacht ik dat ik vrijwel de enige zou zijn die op een dinsdagmiddag de tijd nam om een mooi boek uit te zoeken. In plaats daarvan leek het alsof alle literaire namen die mij waren aangeraden in eigen persoon hier waren om alles te signeren wat ze maar signeren konden. Bij elke boekenkast stonden een paar mensen stil. Mijn ogen ontwaarden allerlei bekende namen. Vooral schrijvers die de genres bij het grote publiek populair hebben gemaakt, zoals Saskia Noort en Esther Verhoef bij de thrillers en Stephen King bij de Engelstalige variant.

De man achter de kassa knikte naar me. Ik glimlachte en vervolgde mijn toeristische route langs alle boekenkasten. Het rook heerlijk, naar net gedrukte boeken en de zoete geur van het zware hout. De geur leidde me naar de boekenkast die aangaf vol te staan met Nederlandse literatuur. De grote namen die mij aangeraden waren, vielen meteen op. Hun oeuvres besloegen rijen van de kast, drukten minder bekende schrijvers in een hoekje. Soms pakte ik een boek, maar legde het telkens terug na het lezen van de achterflap. Voor mijn ogen zag ik de beweringen van recensenten verschijnen. ‘Onwaarschijnlijk mooi geschreven.’ ‘De ideale roman.’ ‘Prachtige vertelstof’ en ‘verdient de titel meesterwerk’.

Lezen is alsof je op vakantie gaat naar een prachtig land waar je nooit eerder geweest bent. Je wilt zelf de prachtige plekken ontdekken, eventueel samen met de inwoners, en het land zelf beleven terwijl je overspoelt wordt door de schoonheid ervan. Hoe kan ik aan die reis beginnen als allerlei toeristische gidsen alle fantastische plekjes en stranden met mij hebben gedeeld en alle mogelijke paden hebben bewandeld? Hoe kan ik me in de levens van de inwoners mengen en ze volgen in wat ze doen, als ik door recensenten al weet wat ik kan verwachten?

Ik vind liever zelf de parels die onder het korrelige zand verstopt zitten. Daarom legde ik de boeken terug en richtte me op de tafel die vlakbij de kassa stond, in de hoop iets nieuws te vinden. Veel werk van Kees van Kooten, de nieuwe roman van Hanna Bervoets en een grijs boek, iets onder de anderen geschoven. Er lag één exemplaar, alsof iemand het op de verkeerde plek teruggelegd had. ‘De blokkade,’ las ik. Ik had er nog niets over gelezen, bekeek het geïnteresseerd.

Het is geen literaire roman, geen echt meesterwerk en er was nog niet lovend over gesproken in de pers. Maar misschien is dat juist waarom ik het nog in mijn handen had. Een schrijver die vijfendertig jaar lang bijna elk jaar een boek schreef, nu geen letter meer op papier krijgt en daar een boek over schrijft. Fascinerend. Bij de kassa knikte de man me vriendelijk toe. Terwijl ik het boek afrekende, bukte hij zich en legde het Boekenweek-geschenk ernaast. ‘Ohja,’ dacht ik. Helemaal vergeten.

Eigen foto.

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Anneke

    Ik vind het ook het lekkerst om een boek te vinden dat nog niemand kent. Waarom ik er dan over schrijf op mijn blog is meer omdat ik graag met anderen wil delen wat ik ervan vond en benieuwd ben naar hun ervaringen.