De papieren krant is een onmisbare luxe

 

Het afschuwelijke drama dat afgelopen zondag heel Amerika op zijn kop zette, kreeg veel media-aandacht. Maandag-ochtend stond het in alle kranten, en ik probeerde ze allemaal te bekijken. Niet omdat ik dacht dat de ene krant meer wist dan de andere, maar omdat ze tijdens heftige, onverwachte gebeurte- nissen pas echt hun zwaktes laten doorschemeren.

 
Terwijl ik de kranten doorbladerde, viel me op hoe ouderwets het medium eigenlijk is geworden in een paar jaar tijd. Een voorbeeldje uit nrc.next: ”Toen deze krant naar de drukker ging, gisteravond om 23.15 uur..” Alle informatie die ’s avonds bij de krant bekend was, werd verwerkt tot een bescheiden artikel dat zich beperkte tot de feiten. De persconferentie van Obama en alle informatie die daarna opdook, bleven daardoor onbesproken. Ook werd er in het artikel geschreven over twee doden, terwijl we inmiddels wisten dat het om minstens drie doden ging. Details wellicht, maar voor een medium dat als hoofddoel heeft het laatste nieuws te verspreiden wel erg belangrijk. En voor haar lezers relevant.

Wat op papier gedrukt staat, kan niet meer worden veranderd. Toen de kranten maandagochtend bezorgd werden, wist de redactie dat de informatie inmiddels achterhaald of in ieder geval onvolledig was. En dat terwijl de abonnees ze nog moesten lezen bij de koffie. Dat een krant op papier gedrukt kan worden en dagelijks bij je in de brievenbus valt is prachtig (en in deze tijd misschien ook wel een luxe), maar dat de digitalisering van kranten door zal zetten lijkt onvermijdelijk.

Digitaal biedt meer mogelijkheden, waarvan de belangrijkste is dat alle artikelen voorzien kunnen worden van verse informatie, nieuwe feiten en onmiddellijk kunnen worden gerectificeerd als dat nodig is. Las je maandagochtend de krant, dan liep je achter. Volgde je het drama online, dan had je gezien dat Wikipedia alle informatie handig bundelde, kranten updates plaatsten en je op Twitter via de hashtag #bostonmarathon elke seconde voorzien werd van nieuwe informatie.

Ik heb weleens aan mijn opa gevraagd hoe dat vroeger ging. Hij is nu zesentachtig en kan goed met het internet overweg, maar haalt zijn nieuws nog steeds puur uit de ochtendkrant. ‘Je las de krant ’s ochtends,’ vertelde hij me, ‘en dan keek je de volgende dag in de brievenbus om te zien of ze nog slordig waren geweest.’ ‘Slordig?’ vroeg ik. ‘Wie?’ ‘De journalisten,’ verduidelijkte hij zichzelf. ‘Of ze nog fouten hadden gemaakt die dan gerectificeerd moesten worden.’ Ik kon me niet voorstellen dat ik voor mijn nieuwsgaring van de krant afhankelijk zou zijn zonder een service als Twitter te hebben die me goed geïnformeerd hield. Toch typeerden mijn opa’s woorden de verzameling van nieuws in zijn tijd. Om te weten of de informatie uit de ochtendkrant alweer achterhaald was, luisterde je naar de radio of wachtte je op de volgende dag wanneer de nieuwe krant bezorgd werd.

De snelheid waarmee het nieuws ons nu bereikt is amper meer bij te houden. Wat op dit moment gezegd wordt, kan over twee minuten gedateerd zijn. Heerlijk om alleen Twitter te hoeven openen om te zien of er iets veranderd is, maar tegelijkertijd ook benauwend. Je loopt iedere seconde achter en of je dan echte feiten hebt gelezen, is nog maar de vraag. Want aan het sneller bekendmaken van het nieuws zitten consequenties, zoals dat journalisten onmogelijk alles kunnen controleren. Een man die tijdens de explosies in Boston op een dak liep, werd op Twitter meteen als verdachte aangemerkt, terwijl dat absoluut geen gegeven is.

In de tijd waarin mijn opa jong was, hadden kranten een dag de tijd om alle feiten nog eens te controleren. De informatie moest kloppen, anders duurde het een dag voor ze hun fout konden herstellen. Nu, in de tijd waarin ik jong ben, lijkt het er niet meer om te gaan wie het meest volledige verhaal heeft, maar wie het nieuws als eerste naar buiten brengt. De krant is al achterhaald voor hij in de brievenbus valt en als je toch op je de hoogte wil blijven, ontkom je er niet aan om Twitter of een snelle nieuws-website op je telefoon te installeren. Altijd meer informatie tot je beschikking, meer consumeren, maar ook minder rust.

Misschien is de krant daarom wel een onmisbare luxe. Niet alleen om ons te informeren, maar ook om te reflecteren. Soms zou ik weleens zonder voorkennis de krant uit de brievenbus willen halen. Kijken of ze nog slordig zijn geweest.

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.