De vrouw met de hoed

Op het eerste gezicht leek het plaatje compleet. Op tafel lag een vers bosje bloemen, achterin de kamer brandde een gezellig sfeerlichtje en aan de muur hing een schilderij van haar verre voorganger, Willem van Oranje. De koningin zelf zat aan een berkenhouten tafel en keek me recht aan. Een huiselijk, sfeervol beeld. Alsof een goede vriendin tegen me praatte, terwijl ik aandachtig luisterde en af en toe van mijn wijn nipte.


Dat was ongetwijfeld het beeld dat koningin Beatrix probeerde te creëren. Haar volk toespreken, op een warme, vriendelijke manier. Zoals alleen zij dat kan. Ondanks de perfect ingerichte kamer en het vriendelijke beeld van Hare Majesteit, miste ik iets. Iets dat me al vanaf het begin van de toespraak stoorde, me onbewust afleidde van de werkelijke boodschap. Ik miste haar hoed. Zolang ik me kan herinneren, speelt haar hoed een cruciale rol tijdens haar openbare verschijningen. Tijdens elke Koninginnedag droeg ze een nieuw exemplaar en tijdens de troonredes was ik net zo benieuwd naar de hoed als naar de woorden die ze voorlas. Zelfs toen ze een staatsbezoek bracht aan Argentinië werd ze, tijdens haar wandeling door een moskee, vergezeld door haar hoed. Waar Beatrix ging, daar ging haar hoed. Ooit heeft een schrijver het boek ‘De vrouw met het boek’ geschreven. Iedereen wist na het lezen van de titel welk boek er bedoeld werd. Als iemand zou schrijven over de vrouw met de hoed, zou iedereen weten dat die vrouw Beatrix moet zijn.

En toch droeg ze hem nu niet. Haar haren waren keurig naar achteren gekamd en ondanks dat ze haar aftreden aankondigde, straalde ze. Ze leek oprecht blij te zijn dat ze haar zware, maar mooie taak aan haar zoon kon gaan doorgeven. Met een half oor luisterde ik naar de woorden die ze uitsprak, terwijl ik intussen nadacht over het ontbreken van de hoed. Ineens werd het me duidelijk. Het is waar dat koningin Beatrix vaak hoeden draagt. In welke kleur of vorm dan ook. Maar de gelegenheden waarop ze die hoeden draagt, zijn meestal onderdeel van haar werk als staatshoofd. Koninginnedagen, het maken van de bordesfoto, staatsbezoeken, Prinsjesdagen, werkbezoeken, openingen en uitreikingen; allemaal gelegenheden waarop de vertrouwde hoed op haar kapsel pronkt. En stuk voor stuk taken die ze, als koningin van Nederland, hoort uit te voeren. De hoed ontbreekt alleen wanneer ze het volk toespreekt. Tijdens kersttoespraken, belangrijke aankondigingen en op momenten wanneer ze het Nederlandse volk een hart onder de riem wil steken. Op momenten zoals deze, wanneer ze haar aftreden aankondigt en zegt de toekomst vol vertrouwen tegemoet te zien. Dan laat ze haar hoed voor wat het is en toont ons dat ze, naast koningin, bovenal ook mens is.

Vanaf Koninginnedag dit jaar zal ze de hoed naast zich neerleggen. Haar taak als koningin is dan vervuld en haar rol overgedragen aan haar zoon. De hoed die wij kennen als vertrouwd, als kenmerk van onze koningin en als teken van haar toewijding aan Nederland. De hoed wiens eigenaresse ons land al drieëndertig jaar lang samenbindt. Nu, na al die jaren, kan Beatrix haar hoed met waardigheid afnemen en de traditie doorgeven aan Maxima. En ik ben heel benieuwd hoe de hoed haar zal passen.

Eigen foto.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Anonymous

    Verrek, nu je het zegt…

    S.W.

  • ha, scherpzinnig opgemerkt en geanalyseerd!
    ik denk dat het fijn is als je een vorstenhuis hebt waar je trots op kan zijn.
    hier is dat wel even anders…
    leuke avond nog.

    • Bedankt en ik wens jou ook nog een fijne avond!
      Mag ik zo vrij zijn om te vragen waar je woont dat je niet trots kunt zijn op het koningshuis? 🙂

  • Mooi geschreven! Erg scherpzinnig inderdaad ook opgemerkt!

    • Bedankt, Yolande! Ik vind jouw column hierover ook leuk, zeer herkenbaar. 🙂

  • Wauw weer heel mooi geschreven! en inderdaad, die hoed ontbrak, het is dat jij het zegt, hihi. Ik had er nog niet zo over nagedacht!
    Liefs, Manon

    • Bedankt Manon! Haha, ja het moet je net even opvallen. Bedankt voor het compliment!

  • Eigenlijk zou ze je stuk moeten lezen; Hare Majesteit.

    • Dat vind ik een majestueus compliment, Ben. 🙂

  • Ik had het niet eens opgemerkt dat ze geen hoed op had haha!