Gun anderen ook die heerlijke lasagne: geef vaker positieve recensies

In Leiden zit een geweldige Italiaan. Dat weet ik omdat ik een jaar in de stad studeerde en na de diploma-uitreiking in een verdwaald steegje terecht kwam. Het steegje bleek onverwacht leuk, helemaal toen ik de kok zag die vlak voor het raam kundig een pizzadeeg ronddraaide. Als je het als restaurant aandurft om je gerechten vlak voor een raam te laten klaarmaken terwijl iedere voorbijganger kan meekijken, durf ik ook wel bij je te eten.

[heading margin_top=”14″]De lekkerste lasagne eten, maar het niet delen[/heading]

Ik wilde het rondgedraaide pizzadeeg proeven, mijn ouders kozen voor de lasagne. We hebben nog nooit zo lekker Italiaans gegeten. Zelfs niet in het land van herkomst zelf en dat wil toch iets zeggen. Sinds die eerste keer zijn we twee keer teruggegaan. Hoewel het beide keren niet op de route lag en we soms vijf rondjes moesten rijden op overvolle parkeerplaatsen om er toch te kunnen eten, kwamen we terug. Inmiddels heb ik de naam in m’n geheugen geprint: Karalis.

En ik zal de naam niet opnieuw vergeten, want ik ben lyrisch over het restaurant. Sfeervol ingericht, een kundige kok, smaakvolle gerechten en vriendelijk personeel. Als iemand een restaurantje zoekt in Leiden, raad ik altijd Karalis aan. Toch heb ik nog nooit een recensie achtergelaten op Iens.nl of andere websites waar tevreden en ontevreden klanten hun mening ventileren. Mijn vader ook niet, hoewel hij zwoer dat de lasagne van Karalis de lekkerste was die hij ooit had geproefd.

Gek eigenlijk. Het restaurantje zit net buiten het centrum in een straatje waar je niet snel terecht komt. Volgens mij is wat publiciteit in de vorm van een lovende recensie op een drukbezochte website daardoor heel welkom. Toch heb ik mijn positieve ervaring in het restaurantje niet gedeeld, terwijl ik best internet savvy ben en het amper moeite kost. Waarom ‘vergeten’ we zo vaak om onze positieve ervaringen in restaurants te delen? Waarom blijft het bij een fooi en de mededeling dat we heerlijk gegeten hebben?

Het is alsof we negatieve ervaringen sneller delen. Toen ik in een restaurant at waar de wanden en de vloer onder het stof zaten, schreef ik een negatieve recensie. Ook toen ik twee jaar geleden in Londen overnachtte en het hotel enorm tegenviel, beoordeelde ik het hotel als slecht. Ik wond me erover op, wilde dat anderen ook wisten hoe onhygiënisch het restaurant was en hoe slecht de kamers van het hotel waren.

[heading margin_top=”14″]Deel vaker je positieve ervaringen[/heading]

Hetzelfde geldt voor boeken die ik lees of blogposts de me opvallen. Wanneer ik een blogpost lees waar ik het niet mee eens ben, reageer ik daarop. En wanneer ik een boek lees dat ik ongelofelijk slecht vond, wil ik dat mijn vrienden dat ook weten, zodat ze een ander boek openslaan. Als ik een boek geweldig vind, is het misschien een tweet waard. Het delen van alles wat goed is, zit nog niet in ons systeem. Het is geen automatisme, omdat negatieve gevoelens vaak sterker zijn dan de positieve. Met dat eerste gevoel doen we iets, met dat tweede niet.

Zonde. Het delen van die negatieve ervaringen is belangrijk, want het helpt anderen om hun geld aan een beter restaurant en een fijner hotel te besteden. Maar het delen van een positieve ervaring is minstens zo belangrijk, omdat dat leuke restaurantje in Leiden het misschien niet red wanneer het geen nieuwe klanten ontvangt. En als je ergens een mooie avond hebt, dan is het alleen maar fijn als anderen dat ook kunnen beleven dankzij jouw tip, toch?

Bij deze neem ik me voor om vaker iets met die positieve gevoelens te doen. Ik ga vaker rondbazuinen dat bepaalde boeken de moeite waard zijn, blijf op zondag linkjes naar mooie blogposts delen en zet Iens.nl onder een sneltoets. Maar nu ga ik eerst een positieve recensie over de heerlijke lasagne van Karalis schrijven.

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • janna van t sant

    Hoi Rosalinde,
    Al een tijdje volg ik je blog. Mooi! Tot nu toe blijft het bij lezen, op deze vrije ochtend reageer ik even. Vorig jaar zag ik een bioloog op TV (VPRO Tegenlicht) die uitleg gaf waarom een negatieve ervaring bij ons altijd meer ruimte krijgt. Hij betoogde dat in de oertijd goed nieuws mooi meegenomen was, MAAR. Slecht nieuws kon zomaar een zaak van leven en dood zijn. Stel je voor dat je het weer iets te zonnig ingeschat had en op jacht ging zonder voldoende warme kleding om maar een dwarsstraat te noemen. Zelf vond ik het wel een logische verklaring voor ons gedrag in het heden: goed nieuws is geen nieuws.
    Dat alles laat onverlet dat ik veel bewondering heb voor je blog, heel inspirerend en sprankelend. Ga vooral zo door.

    • Linda Rosalinde Markus

      Hi Janna, wat leuk dat je reageert! Bedankt voor je aanvulling, ik vind het een mooie uitleg en ga de uitzending absoluut terugkijken. Bedankt voor het compliment, dat stimuleert me zeker om door te gaan. 🙂

  • Pingback: Waarom het onrealistisch is dat je geen etensfoto's mag maken in restaurants | Passie voor SchrijvenPassie voor Schrijven()