Die geïrriteerde man maakt jouw verhaal beter

‘Een cappuccino, alsjeblieft.’ Ze draaide zich om en zette een kartonnen beker onder het espressoapparaat. ‘Met cacaopoeder?’ Ik knikte. Er was iemand voor de trein gesprongen, waardoor hij vertraagd was. Ik miste mijn aansluiting, net zoals de mensen die achter me in de rij stonden. Een man greep naar zijn telefoon, een ander bladerde verveeld door de tijdschriften en ik nipte van mijn koffie.

Soms denk ik dat vertraging een ziekte in mensen los maakt. Een ziekte die voor chagrijnige gezichten en geïrriteerde stemmen zorgt. Voor meer omzet bij de plaatselijke kiosk en meer mensen in de eerstvolgende trein. Een ziekte waardoor tijdschriften, espresso’s en kauwgom beter verkopen, net zoals de warme appelflappen en verse saucijzenbroodjes.

En één die waardevol observatiemateriaal voor schrijvers levert. Terwijl ik de cacaopoeder op mijn tong voelde smelten en de pure smaak opzoog, observeerde ik de mensen die in de rij stonden. De man die nog wat tandpasta om zijn mondhoek had, de vrouw in de kokerrok die onhandig de trap op rende. De verveelde blik van de vrouw achter de kassa en haar monotone manier van praten.

Een station waar een trein vertraagd is, is heerlijk voor schrijvers. ‘As writers we have a keen eye for the subtle things,‘ las ik ooit. ‘ We may notice the reaching hand that goes unheld as a busy mom leads her small child into store; the suited man who misses his step coming off the curb and breaks into a faster stride as a way to recover.’

Daarom houden we van vertraging. Observeer, ontdek de details die het routineuze leven interessanter maken. Je krijgt nergens een betere kans.

Foto: Kaytee Riek

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.