Waarom we diensten als schrijven en oppassen weer als vak moeten zien

Voor mijn stagebedrijf een online magazine voor een klant lanceerde, zochten ze iemand die het voorwoord kon schrijven. We brainstormden over mogelijke bloggers en hoofdredacteurs van tijdschriften, maar kwamen uit bij een bekende schrijver. Hij schreef een stukje van zo’n honderd woorden, leverde het in en stuurde een factuur mee. Hij kreeg goed betaald voor het korte voorwoord en dat verbaasde me. ‘Iedereen kan toch iets leuks over die klant schrijven,’ dacht ik.

Later realiseerde ik me dat het logisch was dat hij betaald werd om een stukje te schrijven. Hij was schrijver, naast boeken schrijven hoorde ook het schrijven van stukjes bij zijn vak. Tuurlijk, iedereen kon iets leuks schrijven over de klant, maar hij wist de juiste anekdote te kiezen en zo op te schrijven dat lezers zin kregen om het magazine te bekijken. Zijn lovende woorden gaven een positief beeld van de klant, lezers hechtten waarde aan wat hij zei.

Karin Ramaker blogde onlangs over hoe men reageert als je een prijs vraagt voor je diensten:

”‘Wat kost jij dan?’ Ik noemde mijn prijs en ik zag dat haar mond de letter O vormde. ‘Per uur?’ Ze kon misschien beter een ouder buurtkind vragen, zei ze. Maar ik ben geen buurtkind van amper veertien. Ik heb een opleiding gevolgd, weet de klappen van de zweep en heb heel veel ervaring, soms meer dan de ouder zelf. Ik hou netjes mijn kinder-ehbo bij en heb aanvullende cursussen gedaan om goed te communiceren met kinderen.”

We herkennen vakmensen niet meer of zijn niet langer bereid te betalen voor hun vak, omdat we het niet meer als vak beschouwen. Ik moest aan de factuur voor het voorwoord denken toen ik me oriënteerde op de vakantie. Dit jaar zouden we het zonder reisbureau regelen en ik was vastbesloten het goed aan te pakken. Eerst beantwoordden we vragen: willen we een hotel of een appartement? Is Wi-Fi noodzakelijk? Wat willen we doen op vakantie? Hoeveel minuten willen we van het strand zitten? Daarna zette ik de eisen op papier en kon het zoeken beginnen.

Dat zou vast niet lang duren, dachten we. Bij het reisbureau tikte de medewerkster altijd wat zoekwoorden in en dan rolden de mooiste vakantieplekken en hotels eruit. Dat konden wij ook. Dachten we. We kozen een land, deden uren over het kiezen van het gebied en verloren onszelf in de vele hotels met geweldige recensies die in de zoekresultaten naar voren kwamen. Als we een goed hotel zagen, twijfelden we: klopten de foto’s wel? En het ontbijt, is dat wat?

Als het hotel klopte, waren de kamers niet beschikbaar tijdens de periode die we hadden aangegeven. En als dat wel het geval was, zaten we boven het budget. Het kostte ons twee middagen en nog meer avonden om het eens te worden over een hotel, de data en de vlucht. Dat tikken van de reisbureau medewerkster zag er dan makkelijk uit, het boeken van een vakantie was ingewikkelder dan we dachten. Het kostte meer tijd, er waren veel dingen om over na te denken, veel afwegingen die we moesten maken.

Ineens leek dat uurtje bij het reisbureau helemaal niet zo overbodig.

Ja, boeken via een reisbureau kost meer dan het zelf regelen. En een gastouder inhuren kost meer dan het buurmeisje vragen. Maar je krijgt er ook meer voor terug. Ervaring, toewijding, expertise. Het reisbureau heeft ervaring met reizigers zoals wij, weet welke hotels goed aangeschreven staan en welke plaatsen in een land mooi zijn. Het scheelt tijd en stress. Hetzelfde geldt voor de gastouder. Het kost wat, maar je hoeft niet bezorgd het buurmeisje te bellen of alles wel goed gaat. Je kunt erop vertrouwen dat je kind in goede handen is.

Schrijven is een vak. Vakanties boeken is een vak. Oppassen is een vak.
We moeten het alleen weer zo gaan zien.

Foto door: Palmer House Photography

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • karin

    en, als je dan bewijst dat je ook zonder opleiding e.d je kunsten verstaat ook dan dien je naar waarde betaald te krijgen. ik heb zo vaak diensten geleverd waar een professional meer voor kreeg omdat het een professional was, maar deed ik het slechter? nee.