Dorsvloer vol confetti: realistisch en sfeervol, maar de nuance ontbreekt

Pepermuntrolletjes die in de kerkbank van hand tot hand gaan. Rokken tot over de knie die het fietsen moeilijk maken. Het grijze haar in een knot. Toch naar de kermis gaan. Proberen het langst van iedereen te bidden. De film Dorsvloer vol confetti, gebaseerd op het gelijknamige boek van Franca Treur, zat vol momenten van herkenning. Ik was jarenlang op zondagen in strenge kerken te vinden en zat op een middelbare school waar je alleen welkom was met een rok tot over de knie. Toch ontbrak er iets: de nuance.

[heading margin_top=”14″]Als je het wereldje niet kent, gebeurt er heel veel[/heading]

Wie niet christelijk is opgevoed, kent alleen de gezinnen in rouwzwarte kleding die op zondag door de regen naar de kerk lopen. Wie niet christelijk is opgevoed, stelt als eerste vraag: ‘Jij hebt toch geen televisie?’ Wie niet christelijk is opgevoed, kan zich niet voorstellen dat het bestaat. Zeker niet in 2014. Dus gaan de mensen zonder christelijke opvoeding naar de bioscoop om te kijken hoe het is om in zo’n gezin te leven.

Om me heen hoorde ik dat het een film was die eindelijk eens een realistisch beeld gaf van de gereformeerde gemeenschap. Dat het een zachte film was, niet negatief over gelovige mensen in tegenstelling tot andere films over het onderwerp. Gisteravond ging ik er zelf naartoe om er ook iets van te kunnen vinden. Ik stopte stukjes popcorn in m’n mond en keek naar een trage film waarin vrij weinig gebeurde. Voor het stel naast me die het wereldje niet kenden, gebeurde er heel veel.

Het gezin in de film had geen televisie. De meisjes droegen geen make-up, broeken waren alleen voor jongens en vrouwen moesten vooral zorgen dat het huis schoon was. Toen de hoofdpersoon, Katelijne, betrapt werd op de kermis, werd ze geslagen. De zondagen bestonden uit naar de kerk gaan en praten over wat de dominee heeft gezegd. Er zijn vast gelovige gezinnen waarin het zo gaat. Alleen geldt het niet voor élk gezin.

[heading margin_top=”14″]’Goh, opgroeien in een gelovig gezin is heftig.'[/heading]

Ik ken veel christelijke gezinnen die ontzettend liefdevol zijn. Waar juist veel ruimte is voor elk kind en ze heel normale normen en waarden meekrijgen (niet stelen, niet zomaar scheiden, niet moorden, lief zijn voor de mensen om je heen, etc.). Gezinnen die hun kinderen niet straffen door ze te slaan, gezinnen waar vrouwen wel hobby’s mogen hebben en op zondagen wel over iets anders gepraat wordt. De film geeft een inkijkje in het leven van gelovige gezinnen en zet de sobere sfeer goed neer, maar is geen generalisatie van alle gezinnen.

Het stel naast me wist dat niet. ‘Goh,’ hoorde ik het meisje na afloop zeggen. ‘Dat is wel heftig.’ Ze plukte popcorn van haar mouw. ‘Wees maar blij dat je vrij bent opgevoed,’ zei de jongen. Ze namen de film voor waar aan, en dat is het probleem. De film geeft vast een realistisch beeld van opgroeien in een strenggelovig Zeeuws gezin, maar niet van alle gelovige mensen. Wie de film ziet, kan nog steeds denken dat het een sekte is waar mensen zich laten hersenspoelen door een oud boek en zondagse preken.

Dat zoiets niet voor elk gezin geldt, komt amper naar voren.
Die nuance ontbreekt.

Ik vroeg me af of dat de taak van de crew is om ervoor te zorgen dat bezoekers de film niet als maatstaf nemen voor gelovige gezinnen. Nee. Het is niet hun taak, want zij vertellen een verhaal. Het verhaal van de twaalfjarige Katelijne die opgroeit in een strenggelovig gezin. Haar verhaal is niet hetzelfde als het verhaal van tien andere gezinnen; het is een verhaal. Net zoals schrijvers die over een leraar of wetenschapper schrijven niet iets zeggen over alle leraren of alle wetenschappers.

Het staat op zichzelf, los van andere verhalen. Ik hoop dat bezoekers zich dat ook realiseren.

Foto: still uit de film Dorsvloer vol confetti

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.