Echt goede verhalen forceer je niet

Jouw verhaal wordt gelezen door Robert Vuisje. En, belangrijker nog, nrc.next columniste Renske de Greef. Tenminste, als je de deadline van de Lowlands schrijfwedstrijd gehaald hebt. Die was gisteren.

[heading margin_top=”14″]Win die schrijfwedstrijd en leef de schrijversdroom[/heading]

Op Twitter werd gevraagd of ik meedeed.

Lowlandsschrijfwedstrijd

Nee, gaf ik toe. Ik deed niet mee, ondanks dat jonge schrijvers het eigenlijk van schrijfwedstrijden moeten hebben. Schrijfwedstrijden brengen je werk onder de aandacht van schrijvers, uitgeverijen en lezers. Door het contract dat je bij veel wedstrijden kunt winnen, hoef je niet meer op zoek naar de schrijversdroom.

Die leef je vanaf dat moment.

Ik zag de oproep voor de Lowlands schrijfwedstrijd ongeveer een maand geleden. Genoeg tijd om nog een verhaal te schrijven.

[heading margin_top=”14″]De beste verhalen forceer je niet.[/heading]

Er zou zelfs tijd overblijven om het verhaal even te laten liggen, het nog eens te bekijken en aan te passen. Toch heb ik niets ingestuurd. Niet omdat ik er niet in geloof, maar omdat je een goed verhaal niet kunt forceren.

Ook niet voor een schrijfwedstrijd.

Nu mis ik het tintelende gevoel, de zenuwen die je eraan herinneren dat je verhaal op dit moment gelezen wordt. Ik mis de verwachting, het naar de uitslag toeleven. Het idee dat je dit keer misschien een redelijke kans hebt.

Tegelijkertijd weet ik dat andere aspirant-schrijvers nu diezelfde gevoelens wel ervaren. Zij hadden wel een idee, iets waar ze in geloofden. En daar geloof ik ook in. Goede ideeën, echte verhalen.

Zonder ze te forceren.

Foto door: Phooky

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.