Een boekenkast als persoonlijkste bezit

Ik was net zestien toen ik voor het eerst kennismaakte met de boeken van Nicholas Sparks. Geen literaire schrijver, maar wel iemand die me wist te raken. De voorjaarsvakantie was net begonnen en ik bracht vier dagen door in de Spaanse stad Valencia. Een vriendin van me studeerde er tijdelijk en liet me proeven van het Spaanse leven. Valencia was zonnig, exotisch, nieuw. Liet mij als nieuwsgierige toeriste elke dag weer onverzadigd achter, gevuld met nieuwe vragen. Toch won Nicholas het met zijn prachtige, Engelse teksten.

Terwijl ik door het appartement liep, scheen de zon in felle stralen naar binnen door de witte jaloezieën. Mijn ogen vormden zich tot spleetjes tegen het plotselinge licht en namen de ruimte in zich op. In de woonkamer stond een versleten, groene bank. Erachter werd de gelige kleur van het behang zichtbaar. Het zag er niet uit alsof de verhuurder het appartement goed onderhield. Achter de keukenkastjes vonden we schimmel, erin de geur van nat en rottend hout. Het plafond lekte en de deur van de te kleine koelkast piepte bij elke beweging. De vloerbedekking stonk en had in elke ruimte een andere kleur, wat contrasteerde met het gelige behang dat overal aanwezig leek te zijn. De ruimtes werden verbonden door de verwarming die langs de muren liep, maar toen ik eraan voelde, was hij ijskoud. Van mijn vriendin hoorde ik dat het ding wel vaker niet werkte. Of ik een dekentje wilde en hete koffie. Ik sloeg beide af, en vond mijn weg door de rest van het hoekige gebouw. De ruimtes waren koud en onpersoonlijk, en vulden de slecht onderhouden muren en tegels met kilte. De enige sfeer die ik kon ontdekken, kwam uit de slaapkamer. Daar had ze kleurige sjaals aan de muur gehangen, fotolijstjes neergezet en iets vertrouwds gecreëerd.

Vlak voor ik weg wilde gaan, viel mijn oog op een kleine ruimte die als tussenstuk tussen de keuken en woonkamer diende. Er stond een tafeltje met een oude, maar werkende telefoon erop. Tegen de muur stond een enorme boekenkast. Hij was gemaakt van wengéhout, een houtsoort die ik niet vaak zag maar meteen herkende. De nerven herhaalden een steeds veranderend patroon en maakten van het donkere hout iets bijzonders. Het oppervlak van de kast was glad, zorgvuldig afgewerkt. Terwijl ik me afvroeg hoe de oorspronkelijke eigenaar het gevaarte ooit door de smalle gang heeft gekregen, liep ik dichter naar de kast toe. Het was ongetwijfeld het mooiste meubelstuk dat er stond. Donker, groot en dreigend, maar tegelijkertijd uitnodigend en fascinerend, omdat je je persoonlijkheid blootlegt wanneer je hem vult met boeken. Het enige boek dat in deze kast stond, ontdekte ik in een van de hoeken. Het was gekreukt, had een paar lelijke vouwen en op de voorkant stond een afbeelding van twee natgeregende mensen. Ik blies voorzichtig en zag het stof naar beneden dwarrelen. De pagina’s hadden een vaalgele kleur die verraadde dat het oud was. De eerste druk zelfs. Toen ik het aan de vriendin liet zien, vermeldde ze achteloos dat het van de vorige huurder was en dat ik het kon meenemen als ik wilde. 

Het boek had jarenlang in de boekenkast gestaan van iemand die ik niet kende. Dat intrigeerde me. Als diegene het boek mooi genoeg had gevonden om het in de reusachtige boekenkast te zetten, dan wilde ik ontdekken wat er zo speciaal aan was. Het resulteerde erin dat ik het in twee dagen uit las. Het was geen literair meesterwerk met onnavolgbare gebeurtenissen, wonderlijk gevonden zinnen en volmaakte dialogen. Het raakte, ontroerde en was menselijk. Levensecht, alsof de gebeurtenissen opleefden zodra je de woorden las. En dat was genoeg om ervan te genieten. De herinnering is me haarscherp bijgebleven, maakte indruk. Sinds die vier dagen in Valencia, zijn boekenkasten voor mij dan ook het meest indrukwekkende van het interieur. Het is het eerste waar mijn blik naartoe glijdt als ik bij iemand op bezoek ben. De boekenkast is door de jaren heen gevuld met boeken die de interesses en ideeën van de eigenaar vertegenwoordigen. Het verraadt hoe iemand is, onthult geheimen en herbergt verlangens. Ik geloof echt dat de inhoud van een boekenkast het meest persoonlijke is dat in huis kan worden gevonden.

Later, wanneer het tijd is om een eigen woonruimte te zoeken, zal ik investeren in een goede boekenkast. Vandaag begin ik met het verzamelen en koesteren van de inhoud ervan.

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • goed geschreven,
    en ik ben het volledig met je eens wat een boekenkast betreft.

  • Boekenkasten kunnen inderdaad veel vertellen over de eigenaar. En ze zien er vaak op hun mooist uit wanneer ze tot de nok toe gevuld zijn met boeken 🙂

  • Anonymous

    Hebben jullie dat ook? Dat als je ergens bent, en er staat een boekenkast, dat je dan het liefst erop af zou stormen en kijken wat er in staat? Ik durf de stelling wel aan dat als je iemands boekenkast goed bekeken hebt, je meer te weten komt dan een hele inspectie van diens huis.

    S.W.

  • Wauw! Dat is echt een mooi moment! Mooi geschreven!

  • Anne

    Super mooi geschreven, al was mijn huisje wel iets mooier dan hoe je haar beschrijft toch? 😉

  • Angela Willems

    Wauw, wat een prachtig verhaal! The Notebook is mijn favo boek, en film!