Een doos vol emotie

De deurklink heeft zijn glans verloren. Ook de deur, die eens wit was, heeft er beter uitgezien. Voorzichtig duw ik de deurklink omlaag. De deur kraakt, terwijl de kamer erachter langzaam zichtbaar wordt. Ik heb deze kamer veel te lang vermeden. Misschien uit angst voor wat ik achter de wit gepolijste deur aan zou treffen. Of misschien was ik bang voor de confrontatie.

Hoe dan ook, het moest er ooit van komen. Een kamer zoals deze kun je niet je hele leven lang ontlopen. Of je het wilt of niet; je komt hem tegen. Of je leven nou de wending krijgt die je had gehoopt of dat het totaal het tegenovergestelde wordt, ergens kom je de kamer tegen. De kamer met de krakende deur en de doffe klink. Vandaag is het mijn beurt. Mijn onderbuik gevoel negerend, zet ik een stap de kamer in. Zodra ik de deur loslaat, valt hij piepend in het slot. Een streep licht valt door het smalle dakraam naar binnen, net genoeg om de spullen die in de kamer staan te kunnen onderscheiden. Het zijn er niet veel. Er staat een houten krukje, dat wiebelt wanneer je erop gaat zitten. Tegen de muur staat een kast, die zowel lang als breed is. Ik zet nog een stap, waardoor ik tegenover de kast kom te staan.

In de kast staan allerlei dozen. Op elke doos zit een sticker die aangeeft wat zich in de doos bevindt. Het zijn gewone, simpele dozen. Toch is de inhoud ingewikkeld en in sommige gevallen confronterend. Mijn oog valt op een label. ”Twijfel”, staat er in een net handschrift op geschreven. De deksel heeft al zijn kleur verloren, zo vaak is de doos geopend. Ernaast staat nog een doos met hetzelfde label en hetzelfde versleten deksel. Deze dozen moet ik minder vaak openen, besluit ik voor mezelf. Ik kijk naar de volgende doos. ”Angst”, lees ik hardop. Aan de dikke laag stof die op het deksel ligt, kun je zien dat ik deze doos al lange tijd niet geopend heb. Ik zet een stap verder om een andere doos te bekijken, die het label ”verdriet” draagt. Het deksel ligt er maar voor de helft op, maar zelfs als dat niet zo zou zijn zou ik het van binnen weten: deze doos open ik te vaak. Soms bijna dagelijks. Snel richt ik me op de volgende. De doos straalt uit wat op het label geschreven staat. ”Woede”, een emotie die ik de laatste tijd aardig in bedwang heb kunnen houden.

Ik loop langs nog veel meer dozen en laat af en toe mijn vinger over een deksel glijden. Wanhoop, onzekerheid, spijt, jaloezie, schuldgevoel; ik durf ze niet te openen, bang om meegezogen te worden in de emoties. Ik wil de momenten waarop ik me zo voelde niet zien. Ik wil ze het liefst vergeten, uit mijn hoofd verbannen en de dozen ergens ver weg in een hoekje zetten. Toch kan dat niet. Gauw richt ik me op de dozen met emoties die ik wel graag voel. Als eerste valt mijn blik op ontelbare dozen met het label ”liefde”. Ik glimlach, wetend dat ik veel liefde voel. Voor mijn vriend, de mensen in mijn omgeving, de kat, mijn familie. Het woord liefde markeert gelukkig veel momenten in mijn leven. Nu kom ik bij ”geluk”, de volgende emotie waar ik regelmatig mee te maken heb. Voorzichtig blaas ik een paar stofjes van de deksel, waarna ik de doos uit de kast haal en voor me op de grond zet. Op mijn knieën zit ik ernaast. Als ik de doos open, stralen de gelukkige momenten die ik mijn leven heb meegemaakt me toe. Ik bekijk er een paar, waarvan de meesten me laten glimlachen. Ik besluit de doos terug te zetten en richt me op de andere dozen. Rust, trots, vreugde, verlangen, blijdschap, hoop, tevredenheid, vastberadenheid en doorzettingsvermogen; ik kom ze allemaal tegen.

Na mijn tocht langs alle dozen staat het krukje uitnodigend voor me klaar. Na een korte aarzeling besluit ik erop te gaan zitten. Ik sluit mijn ogen en denk na over wat deze kamer me geleerd heeft. Ik heb ontdekt dat ik sommige emoties te vaak beleef. Sommige dozen moet ik wat vaker ongeopend laten, maar het is me een raadsel hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. Dozen met emoties waar ik me fijn bij voel, zoals liefde, geluk en blijdschap, wil ik vaker openen. Even wat vaker genieten van alle mooie momenten in plaats van te vaak stil te staan bij de minder mooie dingen. Ook ben ik erachter gekomen dat er geen slechte of goede emoties zijn. Uit elke emotie, uit elk moment, valt een les te halen. Alle emoties zijn nodig om mijn leven in evenwicht te houden.

Terwijl ik de deur achter me sluit, werp ik een laatste blik in de kamer, me afvragend wanneer ik hier weer zal komen. Waarschijnlijk op een dag dat ik er echt klaar voor ben.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Daniëlle

    1 woord: wow…

  • Wooow….

  • erg mooi geschreven! x

  • Erg mooi stuk.

  • Heel erg mooi geschreven en beschreven! Het boeide me, ik kon me er niet vanaf scheuren tot ik het uit had gelezen.

  • Wat super, supermooi geschreven! Heel erg leuk om te lezen!
    Liefs,
    xx

  • Wat ontzettend mooi geschreven, daar moet je echt iets mee gaan doen !
    Wij volgen je, zou je het leuke vinden terug te volgen?
    X !

  • L.

    PRACHTIG! x

  • Deze reactie is verwijderd door de auteur.

  • ik blijf me hier gewoon verbazen…
    heel mooi.
    ‘k heb ooit eens zoiets geschreven,
    ik mail je de link.
    (ha, nu pas gezien dat ik zelf kon verwijderen!)

    leuke zondag, in de sneeuw als het is zoals hier!