Een goed boek staat in je testament

Boekenkast

Laat me je boekenkast zien, en ik vertel hoe je in elkaar zit. Ik weet niet meer waar ik het gelezen heb, maar volgens mij sprak een psycholoog of filosoof deze woorden uit. Het klinkt dan ook erg filosofisch. Toch geloofde ik het vanaf het moment dat ik de zin voor het eerst zag. Als iets waarvan ik wist dat het wel waar moest zijn, ook al kende ik de bron niet. Ik besloot op de inhoud van mijn boekenkast te letten om te kijken of mijn boekenkast inderdaad een weerspiegeling is van mijzelf.

Het plankje
Ik leen, koop en verkoop boeken. Ik beschrijf ze, herlees ze, maak ze persoonlijk. En dat past niet in een boekenkast. Daarom heb ik meerdere plaatsen waar ik mijn boeken neerleg. De boeken over mijn interesses plaats ik op het witte plankje (zou het van de IKEA zijn?) dat ik hierboven gefotografeerd heb. Vooral over schrijven, bloggen en journalistiek. Niet echt verrassend, en niet iets wat een filosoof zou kunnen gebruiken.

De verzameling op het plankje verandert niet, wordt alleen aangevuld. De boeken die erop liggen verwoorden mijn dromen, doelen en idealen. Net als de boeken blijven ook de dromen onveranderd. Het plankje weerspiegelt dan ook niets bijzonders, niets wat je na twee minuten met me gesproken te hebben nog niet weet.

Overal in huis
De boeken die ik net gekocht of geleend heb, verdwijnen op de stapel naast mijn bed, op mijn bureau of op tafel. Plaatsen waar ze in het zicht liggen, zodat ik ze niet vergeet – het is moeilijk om boeken te herinneren wanneer je nog niet weet of er mooie zinnen instaan – en ik ze elk vrij moment kan oppakken, doorbladeren. Wanneer ik ze uit heb, breng ik de geleende boeken naar de bibliotheek. Om terug te komen met een kwitantie die in kleine letters op een wit briefje geschreven staat – het bewijs dat ik de verschuldigde boete betaald heb.

De gekochte boeken geef ik weg of verkoop ik door, tenzij ze zo goed zijn dat ik dat niet aan mezelf kan verantwoorden.

Droomdebuut

Billy-kast
Uiteindelijk blijft dan de boekenkast over. Alleen als ik boeken echt goed vind, als ze iets in me losgemaakt hebben of wanneer ik ze absoluut wil herlezen, krijgen ze een plek in de Billy-kast – gelukkig gaat het om de inhoud. Alle boeken die daarin staan vond ik ongelooflijk goed, zij het op verschillende manieren. Die boeken hebben mijn beeld van de wereld helpen vormen, mij geholpen een stem te vinden, een visie te ontwikkelen.

De boeken die herinneringen (die regenachtige dag in het Center Parcs vakantiehuisje), associaties (de schrijvers die ik ontmoette en wilde lezen), verlangens (dat verhaal dat ik ooit nog wil begrijpen), verborgen interesses (mijn kat begrijpt wat ik tegen hem zeg, echt) en prestaties (dat boek dat ik kreeg omdat ik een schrijfwedstrijd won) oproepen. Ze hebben iets dat mij ervan overtuigde dat ze er thuis hoorden.

Mijn testament
Als ik in een boek begin, de woorden opzuig en de beelden in mijn hoofd vorm, voel ik het verlangen. Het verlangen dat het boek zo goed is dat ik het in de boekenkast kan zetten. Als ik een boek in die kast zet, weet ik dat het nog eens moet lezen. Dat ik ze, wanneer ik oud, gerimpeld en chagrijnig ben en de boeken afkraak in plaats van bewonder, opneem in mijn testament, ze doorgeef en laat herleven.

Nu ik erover nadenk, is die kast inderdaad heel persoonlijk. Misschien zou de psycholoog of filosoof die de moeite nam het te bekijken, me beter kunnen vertellen hoe ik in elkaar zit dan psychologische tests of urenlange gesprekken. Al vergeet hij in zijn uitspraak nog iets. Mijn bibliotheekpasje.

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.