Een hipster schrijft geen tweede boek

Hipsterkast
Hipsterkast, foto door: Rashida

‘Een tweede boek schrijven is niet hip,’ antwoordde schrijver Maurice Seleky lachend toen hem tijdens het debat over de generatie die over zichzelf schrijft, werd gevraagd of hij al aan zijn tweede boek was begonnen. Het was een grapje – bijna iedere schrijver bouwt langzaam een heel oeuvre op door steeds aan een volgend boek te beginnen. Maar waarom is dat eigenlijk nodig, zo’n tweede boek?

Ik heb weleens gehoord dat het debuut van een schrijver het meeste zegt, ongeacht wat en waarover hij daarna nog schrijft. Stel dat dat waar is – stel. Waarom zou je dan nog de moeite doen voor een tweede boek? Waarom is dat het eerste wat mensen vragen ‘en wanneer verschijnt je tweede?’

Soms dacht ik dat schrijvers dat deden vanuit een bepaalde druk. Druk van de uitgeverij. Druk van de omgeving. Druk van recensenten en druk van enthousiaste lezers. Inmiddels denk ik er anders over: ze doen het vanuit druk van zichzelf.

Alles eruit geschreven
Peter Buwalda zonderde zich vier jaar af om aan zijn debuut ‘Bonita Avenue’ te werken. Het ligt op mijn nachtkastje, omdat ik wil weten of hoe hij mij al die honderden pagina’s lang zal boeien. En of het echt betere boeken oplevert wanneer je jezelf zolang afzondert van – nou ja, eigenlijk alles.

Het boek verscheen in 2010. Nu zijn we drie jaar verder, en wordt de schrijver vaak gevraagd wanneer we zijn tweede roman kunnen verwachten. ‘Ik weet het niet,’ antwoordde hij in een interview. ‘Misschien heb ik alles wat ik in me heb wel in mijn eerste boek gestopt.’

Schrijver Maurice Seleky op de debatavond over Generatie IK
Schrijver Maurice Seleky op de debatavond over Generatie IK

Net een nieuw notitieboekje
Misschien is het de angst om de creativiteit te verliezen. Creativiteit is zo’n ondefinieerbaar proces dat er veel onderzoeken naar gedaan zijn, die allen eindigen met dezelfde conclusie: creativiteit is een onstuurbaar proces. Wil de schrijver een tweede boek schrijven omdat hij bang is dat zijn creatieve geest hem ontglipt?

Misschien is het schrijven van een tweede boek daarom te vergelijken met het kopen van een nieuw notitieboekje. Je wil je nieuwe ideeën erin kwijt, bang dat het verloren gaat als je het niet doet. Je wil weten of je echt talent hebt of dat dat eerste boek gewoon ‘toeval’ was. Een ongelukkig toeval, waardoor de lat voor een volgend boek bijna onovertrefbaar hoog ligt.

Gewoon een jonge twintiger
Om te kijken of je het nog wel kunt. Of je echt een schrijver bent die lezers kan raken, of dat je eigenlijk maar één goed verhaal te vertellen had. Uitvinden of je echt dat ‘veelbelovende talent’ bent waar de recensenten het over hebben. Of gewoon een jonge twintiger die het toevallig is gelukt om ‘iets te schrijven dat anderen graag lezen’.

En misschien weet je het antwoord pas wanneer je echt dat eerste boek geschreven hebt en aan het tweede begint. Ik hou het voorlopig bij een nieuw notitieboekje.

 

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Petra

    Ik weet wel dat ik geen moment twijfelde om een nieuw boek te gaan schrijven. En nog steeds niet, nu ik bezig ben met mijn zesde. Ik blijf nieuwe dingen leren en kan mezelf met ieder boek opnieuw een uitdaging stellen. Waar ik soms wel bang voor ben, zoals ook beschreven in dit stukje, is dat ik op een gegeven moment niets meer heb om over te schrijven. Maar die angst is er al vanaf boek twee en is nog nooit werkelijkheid geworden.