Een waardevolle les

Ik zucht en kijk in mijn notitieboekje. De woorden waarmee ik zojuist het papier heb gevuld, staren me nietszeggend aan. De dunne, zwarte lijntjes op het papier ondersteunen de letters en dat is maar goed ook. Anders zouden ze van het papier af gegleden zijn; zo waardeloos zijn ze. Met een klap sla ik het zwarte boekje dicht. Dit wordt niks.

 Het verhaal zit in mijn hoofd. Ik heb elk personage zorgvuldig uitgedacht, er kennis mee gemaakt en hem of haar een passende naam gegeven. De eerste scène speelt zich voor mijn ogen af en ik probeer de juiste woorden te vinden om het beeld te omschrijven. Het witte papier straalt me tegemoet, alsof het niet kan wachten tot ik de eerste letter erin zet. Ik stel het nog even uit. Overdenk het verhaal nog eens, vul bedachte scènes aan met details en besluit uiteindelijk wat de eerste zin zal zijn. Die veelbetekenende, eerste zin die het begin zal zijn. Het begin waarna de woorden uit mijn pen zullen vloeien en niet meer ophouden tot het verhaal uit mijn gedachten is en in zijn volledigheid op het papier staat. Tenminste, dat hoopte ik.

Natuurlijk ging het anders. De zinnen die het papier versierden beschreven het beeld net even anders dan hoe ik het in mijn hoofd had. Er klopte iets niet, er miste iets, maar ik kon mijn vinger er niet op leggen. De juiste woorden leken zich eerder te verstoppen in het metalen omhulsel van de pen in plaats van eruit te vloeien. Gefrustreerd legde ik het boekje na een tijdje opzij. Het zou nooit iets worden. Zonde van dat prachtige verhaal. Het zou nooit het licht zien, nooit op papier staan en nooit gelezen worden hoewel het dat echt verdiende. Ik wilde het bijna opgeven, toen ik onderstaand filmpje tegenkwam. Het beschreef precies hoe ik me voelde.

Veel mensen hebben grote ambities of geweldige ideeën, maar voelen zich alsof ze het op dit moment niet waar kunnen maken. Alsof er nog iets mist, een gevoel, een ervaring of iets waarvan ze nog niet weten dat ze dat moeten meemaken voor ze hun idee of ambitie kunnen uitvoeren. Er is maar één oplossing voor: ga door met wat je doet, oefen zoveel mogelijk en verbeter jezelf uiteindelijk. Ja, dit filmpje heeft de juiste toon te pakken. Iets dat mij op dit moment even niet lukt. 

 
Bron

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Wauw, weer prachtig geschreven! Ik ben qua schrijven echt slecht. De eerste scène (of zoals bij mijn uitgegeven boek: de eerste paar zinnen) plopt te voorschijn in mijn hoofd en ik begin te schrijven. Ik kijk wel waar het schip strandt. Ooit moet ik dat nog afleren, maar bij elk verhaal gebeurt het weer… Heb inmiddels zo’n 15 onafgemaakte verhalen, maar als ik zin heb, kan er zo weer eentje bij pakken en gaan schrijven. Ooit komen ze allemaal af en heb ik een boekenkast vol met mijn eigen boeken. Ooit.
    Heel veel succes Rosalinde!
    Liefs, Manon

    • Ik heb helemaal hetzelfde. Zoooveel onafgemaakte verhalen. Ik vind het moeilijk om goed te beginnen, maar als ik eenmaal aan het schrijven ben, gaat het wel lekker. Totdat ik niet weet hoe het af moet lopen dus. Dat moet ik ook gaan leren, want ik wil ook boeken gaan schrijven later! 🙂

    • Ja, er zijn heel veel mensen die iets willen doen of bereiken. Ze weten wat ze willen en hoe ze het willen, het komt er alleen nog niet zo uit. Daarom vond ik ook dat ik dit filmpje moest delen, want het laat goed zien dat je idealen wel bereikt kunnen worden als je maar blijft oefenen en doorgaat. 🙂

  • Anonymous

    Precies, dat is de geest! En heel praktisch, toch de beelden en scènes zoveel mogelijk op papier zetten, dan de bureaula in. Dwing jezelf om ze daar minstens een maand in te laten en kijk er dan nog eens na. Je bent een maand verder met je leven, je hebt nieuwe indrukken opgedaan etc. Dat kan een enorme aanjager zijn om de vinger er wel achter te krijgen, iets te schrappen, een deel anders op te zetten of het wel op papier te krijgen zoals je toen had bedacht. Mocht dat niet lukken? Dan minstens een halfjaar in de bureaula, weggooien en/of stoppen kan altijd nog…

    S.W.