Een wereldrecord vestigen met grootste stroopwafel door te genieten

‘Het is gelukt!’ schreeuwde iemand. ‘Hij ligt er!’ Ik liet mijn stroopwafelkraam in de steek en liep naar de dranghekken. Voor me lag een reusachtige stroopwafel, voorzien van het typische ruitjespatroon, op een speciaal daarvoor ontworpen bakijzer. Goudkleurige confettislierten kleurden de lucht en de notaris pakte zijn meetlint. ‘2 meter,’ zei hij. ‘En 47 centimeter!’

[heading margin_top=”14″]Het smaakte naar stroopwafel[/heading]

Mijn vader, die deel uitmaakte van de zeven ondernemers die de poging uitvoerden, lachte. Ik zag hoe trots hij keek. De grootste stroopwafel van de wereld. Onwerkelijk. Hij heeft er drie jaar aan gewerkt. De avond voor de poging vroeg ik hem wat hij zou doen als het zou mislukken. ‘Ach,’ antwoordde hij, ‘we hebben er als team drie prachtige jaren aan gewerkt. Die ervaring blijft.’

Ik heb me afgevraagd hoe hij er zo rustig onder kon blijven. Als je ergens drie jaar aan werkt en er ongelofelijk veel moeite, energie en tijd in stopt, dan mag dat toch gewoon niet mislukken? Daar dacht ik aan terwijl de wafel in stukken gesneden werd en verdeeld onder het publiek. Ook ik proefde een stukje. Het smaakte naar stroopwafel.

Op dat moment voelde ik het pas echt. De trots, de blijdschap. Het overweldigende gevoel dat het jarenlange bedenken, oefenen, proefbakken en ontwikkelen nu samenkwam in een paar perfecte uren. En toen begreep ik pas waarom mijn vader zich de avond ervoor rustig voelde.

Wereldrecordgrootstestroopwafel

[heading margin_top=”14″]Die stroopwafel bakken? Bijzaak.[/heading]

Hij had jarenlang gewerkt aan iets wat uiteindelijk in een paar uur afgesloten zou zijn. Daardoor vormden de ervaringen, gezellige avonden, leuke ontmoetingen en vergaderingen het grootste deel van het project. Het eigenlijke doel, het bakken van de grootste stroopwafel ooit, was niet langer het echte doel.

Natuurlijk, ze wilden dat het zou lukken, maar alle ervaringen van de weg er naartoe hadden ze al. Zelfs als het zou mislukken, bleef dat bewaard. Het deed me denken aan schrijvers die altijd benadrukken dat publiceren geen einddoel is. Dat je geen schrijver moet worden om het schrijver zijn, want dan kijk je vooruit zonder van het proces zelf te genieten.

Als mijn vader dat had gedaan en de poging was mislukt, had hij nu niets. Drie jaren waarin hij zich alleen focuste op het einddoel, ja. Maar geen mooie ontmoetingen, leuke vergaderingen of bijzondere herinneringen. Daar was dan geen ruimte voor geweest.

Genieten, bedacht ik, terwijl de stroopwafelsmaak mijn mond vulde. Dat is het belangrijkste. Vooral van het schrijven zelf.

Foto’s: Dennis van Duijn

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Piet

    Super Rosalinde, mooi geschreven en wat leuk dat je zo over je vader kan schrijven!

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt, Piet! Dat waardeer ik.