De film ‘Her’ leert je hoe belangrijk het is om als schrijver soms eenzaam te zijn

Het lijkt wel alsof iedereen die naar de veelbesproken Film ‘Her’ geweest is, er iets over schrijft. Sterker nog, het gevoel heeft dat erover geschreven móét worden. De artikelen die ik de afgelopen tijd over de film las maakten me nieuwsgierig, vooral omdat ze maar bleven verschijnen. Er leek geen eind te komen aan de manieren waarop ‘Her’ geïnterpreteerd en uitgelegd kon worden, wat mij het idee gaf dat de film iets raakte. Iets wezenlijks, iets dat verder gaat dan ‘het komt dichtbij’.

[heading margin_top=”14″]’Her’ slokt je op in een surrealistische wereld[/heading]

Dus toen op een vrijdagmiddag de mogelijkheid zich voordeed om naar ‘Her’ te gaan, ging ik. Blogger Karin Ramaker schreef al: ‘Als je naar de film ‘Her’ gaat weet je niet precies wat je te wachten staat.’ En dat is zo. Ik verwachtte een film waarbij ik onderuitgezakt van zoute popcorn kon genieten. Een film die zou inhaken op nieuwe technologieën als Google Glass en me ervoor zou waarschuwen, verpakt in een mooi liefdesdrama.

Als jij dat ook verwacht, koop dan maar een kaartje voor een andere film. ‘Her’ waarschuwt je niet, het slokt je twee uur lang op in een surrealistische wereld waarin iedereen tegen het Operating System in zijn oor praat. Tegelijkertijd voelt het heel natuurlijk. Het voelt alsof je de omgeving herkent en je best kunt voorstellen dat je ’s ochtends gewekt wordt door de stem van je computer. ‘Her’ speelt zich af in de toekomst, maar het voelt alsof het de wereld is waar je in terecht komt wanneer je de bioscoop uitloopt.

Die zoute popcorn is maar voor de helft opgegaan. Het is geen film om passief naar te kijken, het is een film die je juist actief aan het denken zet. En de film is trouwens ongelofelijk mooi gefilmd. Eerst dacht ik: zou het echt beter zijn als je een OS hebt die een bewustzijn heeft, intelligent is en intelligenter wordt naarmate je ‘m langer gebruikt? Daarna dacht ik: Google Glass is eigenlijk al een stap in die richting. Het leest je mails voor je, ziet wat jij ziet, belt mensen voor je en luistert naar jouw stem.

Toen dacht ik: maar als die OS intelligent is, krijg je dus ook zijn problemen en twijfels erbij. Als laatste dacht ik: zou het fijn zijn om zo’n OS te hebben? Dan heb je altijd een vriend, iemand om je heen. Iemand die je nieuwe inzichten kan geven, je agenda bijhoudt, altijd in is voor een gesprek en naar je luistert zoals alleen papier naar je kan luisteren. Dat lijkt fijn. Je hoeft nooit meer iets alleen te doen, staat nergens alleen voor. Maar willen we dat wel? Ik heb erover nagedacht, en ik wil het niet.

[heading margin_top=”14″]Eenzaamheid zorgt ervoor dat je even met jezelf bent[/heading]

Ik hou ervan om soms eenzaam te zijn. Niet alleen, maar echt eenzaam. Even het gevoel hebben dat niemand je begrijpt, dat je iets alleen moet doen. Het stimuleert je om met jezelf te zijn. En vooral voor schrijvers vind ik dat een waardevolle eigenschap. Eenzame momenten zorgen ervoor dat je je gedachten kunt horen. Dat je helder kunt denken. Dat je dingen opmerkt die je anders niet zouden opvallen. ‘Nutteloze’ momenten waarop je op de trein wacht of voor het stoplicht staat, zijn momenten waarop er eindelijk ruimte is voor je eigen gedachten.

Nu ik de film zelf gezien heb en er al een heel weekend over nadenk, weet ik waarom iedereen erover schrijft. ‘Her’ raakt echt iets. Films over toekomstige technologieën zijn meestal belerend, alsof ze je willen behoeden voor wat er komen gaat en dat doen door er zo’n akelig mogelijke film over te maken. Ze gaan dan ook altijd over privacy, over hoe de technologie je leven overneemt tot het niet meer van jou is. ‘Her’ doet iets heel anders: het gaat over eenzaamheid.

Niemand wil eenzaam zijn, omdat we de behoefte hebben om wat wij voelen, meemaken en denken te delen met anderen. Tegelijkertijd vinden we die eenzaamheid soms juist fijn. In de toekomst die ‘Her’ ons voorspiegelt, draait het niet meer voornamelijk om privacy. Dan is het niet meer de vraag of we wel moeten willen dat een intelligente OS onze mails kan lezen maar of we vierentwintig uur per dag iemand bij ons willen hebben.

Willen we nooit meer eenzaam zijn?

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Ja, mooi verwoord. Eerlijk gezegd heb ik de film nog nooit gezien, maar heb juist een hele ‘eenzame’ toekomst voor ’t oog. Nooit meer de deur uit hoeven, omdat je thuis werkt. Nooit meer de deur uit om te sporten, socializen, etc. Zo dacht ik; maar ik denk dat deze film beslist een must is om te gaan zien. Vooral omdat ik wel hou van dat surrealistische!

    • Linda Rosalinde Markus

      Je moet ‘m absoluut zien, ik raad ‘m echt aan. Ja zo kun je het ook bekijken. Alleen in de film ‘Her’ heb je dan altijd iemand bij je die je de hele dag door gezelschap houdt en altijd met je wil praten. Dus je bent dan wel eenzaam, maar op een andere manier, denk ik.

  • Mijn broertje had het van de week ook al over deze film op mijn blog, toen ik een review van ‘De Cirkel’ geschreven had. Ik zou het ook niet willen denk ik, al lijkt het in eerste instantie heel mooi.

  • Pingback: Het Das Magazin Festival is als een ongemakkelijke seksscène | Passie voor SchrijvenPassie voor Schrijven()