Doe je vriezer met verhalen vaker open en ervaar de voldoening van redigeren

Het kerstverhaal dat ik hier publiceerde, heb ik niet geredigeerd. Toen ik bedacht dat het leuk was om met kerst een verhaal online te zetten, was er nog net genoeg tijd om het te schrijven. Tot voor kort redigeerde ik nooit. Na het schrijven van een verhaal zit mijn hoofd ‘vol’ en moet ik het verhaal met rust laten. Een rustperiode is prima, alleen zette ik het verhaal in zo’n extra vriezer die je een keer per jaar opendoet wanneer de familie ook bitterballen wil. Oneindige rust, dus.

[heading margin_top=”14″]Als alles ‘uniek’ is, weet je dat je moet herschrijven[/heading]

Dat redigeren eigenlijk het leukste is van het schrijfproces, ontdekte ik vorige week. Het communicatieadviesbureau waar ik stage loop, kreeg een tekst binnen die nagekeken moest worden. De tekst was uit het Sloveens naar het Nederlands vertaald door een professioneel vertaalbureau en bedoeld voor een persmap voor journalisten. Een wervende tekst, die de interesse van journalisten moest wekken voor één van de meest groene landen van Europa.

Het kostte me een uur om de tekst helemaal te lezen én te begrijpen. Tussendoor deed ik moeite om een lach te onderdrukken, want volgens het vertaalbureau was alles van Slovenië uniek en ‘groen’. Het begin? ‘Slovenië is daar thuis, waar..’ Als het de journalisten al nieuwsgierig maakte, dan vooral naar de persoon achter deze bizarre vertaling.

[heading margin_top=”14″]Redigeren maakt het verhaal tot wat het moet zijn[/heading]

Het was duidelijk: de tekst moest herschreven worden. Helemaal, behalve de slogan. Daar mocht het woordje ‘groen’, vooruit, wel blijven. Ik pakte een rode pen en begon met het onderstrepen van feiten die wel klopten. Drie uur later haalde ik met een voldaan gevoel de herschreven tekst uit de printer. Het voelde fantastisch om de onleesbare tekst onder mijn vingers te voelen veranderen in iets dat journalisten wilden lezen.

De voldoening die je voelt wanneer een gedachte eindelijk in verhaalvorm op papier staat, haalt het niet bij de voldoening van een geredigeerde versie. George Saunders, schrijver van één van de boeken die ik dit jaar wil lezen, weet dat ook:

‘For me, that process of taking a first draft and working with it over a period of months is EVERYTHING. That’s where a person finds out what he really means and (you could argue) who he really IS. So I suppose one danger is that we might get the idea that, you know, ‘to blurt, is to be.’

The idea that whatever comes out is good and is us. Whereas someone who has really worked with text realizes – well, that neither one is “really” you, but that the considered version might represent a “higher” you – brighter, less willing to coast or condescend, funnier, and (mysteriously) also, I think, kinder.’

Nu beloof ik mezelf dat ik vaker bitterballen uit de vriezer ga halen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Noa Meijer

    Ik ga binnenkort beginnen met redigeren van twee verhalen. 🙂