Als je geen ideeën hebt, moet je vaker een appelflap kopen

‘Ik vind schrijven echt geweldig,’ roept een medestudent. ‘Als kind hield ik een dagboek bij, met zo’n slotje. Daar mocht niemand aankomen.’ Ze lacht bij de herinnering. ‘Ja, dat was echt fantastisch.’ Ik glimlach om haar enthousiasme. ‘Wat schrijf je nu?’ ‘Oh,’ zegt ze. ‘Niks. Ik heb geen ideeën.’

[heading margin_top=”0″]We hebben zoveel ideeën dat we ze niet opmerken[/heading]

Tot voor kort dacht ik dat ook altijd. Dat ik niet kon schrijven, omdat ik geen goede ideeën had. Ik kreeg ’s nachts geen plotselinge ingeving en er was geen plot wat zich zomaar voor mijn ogen ontvouwde. Ik had geen ideeën die bestempeld konden worden als ‘Het Beste Idee van Nederland’ of waar ik een patent op zou kunnen aanvragen. Nul.

De waarheid is dat iedereen de hele dag door goede ideeën heeft. Marketing- goeroe Seth Godin zei in een inmiddels onvindbaar interview dat hij dagelijks zoveel ideeën heeft om over te bloggen, dat hij er van zichzelf eentje móét uitkiezen. De vraag waar sindsdien elke trouwe lezer het antwoord op wil weten, is hoe hij die ideeën krijgt.

‘Simpel,’ zei hij. ‘Het ligt niet aan waar je bent of wat je doet, maar waar je naar op zoek bent.’

En juist aan dat eerste, de plek of ervaring op zich, besteden we teveel aandacht. We willen naar New York of Amsterdam, want daar gaan we het maken. We willen een stage bij een populair miljardenbedrijf, want dan komen we er wel. We willen op vakantie naar de Caraïben of het zuiden, want het Pieterpad bewandelen is te saai.

Voor je stemming kan het bepalend zijn of je in New York of in een dorpje op het platteland woont. Voor het krijgen van ideeën niet.

[heading margin_top=”14″]Dat idee voor een verhaal zit verstopt in de appelflap[/heading]

Ideeën zijn overal, je moet ze alleen actief zoeken en niet verwachten dat ze zomaar in je opkomen. Ik geloof dat alle successen beginnen bij een klein, misschien zelfs wel verwaarloosbaar idee. Zo’n idee is niet revolutionair. Het is niet ‘het idee voor dat ene boek wat nog niet is geschreven’ of ‘het nauwkeurig uitgedachte plot waarin alle gaten gevuld zijn’.

Bij mij begon het bijvoorbeeld met een appelflap.

Appelflappen

Ik kocht een appelflap in de kiosk op een treinstation, gaf mezelf een paar minuten voordat ik naar de volgende trein moest lopen en nam intussen de kiosk en de vrouw achter de kassa in me op. Toen ik zag hoe ze met een verveelde blik een klant hielp, voelde ik dat ik een verhaal had.

Geen roman, misschien niet eens een verhaal van meer dan duizend woorden. Maar er zat iets in waar ik over wilde schrijven. Ik liet het een week sudderen zonder het, geheel tegen mijn gewoonte in, op te schrijven. Het leek me een waardeloos idee, dus ik zou het wel weer vergeten. Gisteren herinnerde ik me het voorval en besloot ik het toch maar op te schrijven.

Het werd een kort verhaal van iets meer dan duizend woorden.

[heading margin_top=”14″]Ideeën zijn overal, alleen kijk je er overheen[/heading]

Voor mij betekent dat dat het idee wat niets voor leek te stellen een succes is geworden. Ik ben erdoor gaan schrijven, heb er een kort verhaal aan overgehouden. Als ik de omgeving niet had geobserveerd of mezelf geen tijd had gegund om iets voor onderweg te kopen, was het er niet geweest.

Een verhaal zit niet alleen in de grote, bijzondere dingen zoals diploma uitreikingen, waanzinnige banen of bijna-dood ervaringen. Verhalen zitten in alles. Ook in de stiltecoupé waar je per ongeluk bent gaan zitten, de hond zonder baas die je tijdens een wandeling tegenkomt of die ruzie in de kroeg waar je getuige van bent.

En het leuke is: je kunt die verhalen opmerken. Zodra je erop gaat letten en opmerkzaam bent in alledaagse situaties, nemen je ideeën toe. Luister naar de gesprekken om je heen, neem alles in je op en probeer je eens te verplaatsen in de bedelaar die in de stationshal zit. Of koop een appelflap.

Je hoeft niet je niet meer af te vragen waar Seth Godin zijn ideeën vandaan haalt, je gaat de overvloed aan ideeën zelf ervaren. Het enige wat jij hoeft te doen is er niet overheen te kijken.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.