Gelukkig, wij hoeven niet naar LA om onszelf schrijver te mogen noemen

Haar hele leven zocht ze naar haar droombaan, schrijfster zijn in de reclamewereld. Ze had één harde eis: ‘a beautifully engraved business card so thick it could cut cheese,’ maar ondanks die bescheiden wens bleef die baan iets waar ze alleen maar over kon fantaseren.

Haar verhaal bood herkenning. Het was bijna alsof ik mezelf gedesillusioneerd door de straten van Los Angeles zag dwalen. Haar droom om het schrijven om te zetten in iets concreets, iets waarmee ze zich een hypotheek, en misschien zelfs wel een hond zou kunnen veroorloven, vervloog.

Het werd een onbereikbaar ideaal.

Een vakantie naar Europa veranderde alles. Ze maakte foto’s, schreef verhalen over wat ze meemaakte en stuurde ze naar vrienden. Een van hen stuurde verrast terug dat ze haar roeping gemist had. Ze zou schrijver moeten zijn.

Die woorden had ze nodig om zich te realiseren dat ze het niet alleen zou moeten zijn, maar het ook kón zijn.

”I realized that nothing was really stopping me from writing clever sentences that made people laugh. The only thing that was stopping me was that I didn’t have, well, a business card that said as much.”

Zij realiseerde het zich na haar studie, een middelmatig routinebaantje en een impulsieve verhuizing naar L.A. Door haar verhaal kunnen wij nu denken: ‘Ze heeft gelijk, dat visitekaartje heb ik niet nodig. Ik bén het gewoon.’

Want dat is natuurlijk ook zo.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.