Geschreven woorden

Behoedzaam haal ik het deksel van het doosje af. Het is bedekt met een klein laagje stof, wat me eraan herinnert dat het al een tijdje geleden is dat ik de inhoud van het doosje voor het laatst bekeek. De schoonmaakster heeft me al een paar keer gevraagd of ik het niet weg zou willen doen, maar dat weiger ik elke keer opnieuw. De ansichtkaarten, brieven en persoonlijke kaartjes die erin zitten zijn voor mij te waardevol. Elk jaar komen er weer kaartjes en brieven bij; het doosje zit ondertussen helemaal vol.


Met een glimlach pak ik een stapel kaartjes eruit. Ik bekijk ze één voor één en geniet opnieuw van de lieve woorden, bemoedigende uitspraken en vrolijke verhalen. Er zitten kaarten bij van vrienden die op vakantie geweest zijn, maar er zit ook een kaart tussen van een vriendin die zomaar aan me dacht. Tussen de kaarten zitten ook een paar brieven en op sommige momenten, zoals nu, voel ik de behoefte om ze te herlezen en de woorden opnieuw tot me door te laten dringen. En altijd weer raken de woorden me, op een manier zoals gesproken woorden nog nooit gedaan hebben.

Een gesprek voeren is zo gebeurd. Als je gewoon praat met een vriend of vriendin vertel je vaak het eerste wat in je opkomt en eigenlijk denk je daar amper over na. Je praat gewoon en ziet vanzelf wel waar het gesprek naartoe gaat. Ook tijdens ruzies komen er soms woorden uit je mond waar je van tevoren niet over nagedacht hebt; misschien meen je ze niet eens. De woorden komen soms als vanzelf uit je mond en voordat je ook maar beseft wat je nou eigenlijk gezegd hebt. Natuurlijk gebeurt dit niet altijd, maar ik betrap mezelf er toch regelmatig op dat ik een heel gesprek aan het voeren ben zonder dat ik eigenlijk door heb wat ik allemaal heb gezegd. En precies om die reden betekenen geschreven woorden meer voor me.

Voordat een ansichtkaartje bij mij door de brievenbus komt, is er een aardig tijdje over nagedacht. In gedachten zie ik voor me hoe een vriendin in een plaatselijk winkeltje, dat ze toevallig tegenkomt tijdens een wandeling in de stad op haar vakantiebestemming, allerlei kaartenstandaards bekijkt om een kaartje te vinden dat precies bij mij past. Als ze weer terug in het hotel is, haalt ze het kaartje uit haar tas om er vervolgens over na te denken wat ze er precies in wil zetten. Daarna schrijft ze bedachtzaam de woorden op, terwijl ze af en toe op het uiteinde van haar pen bijt om te bedenken hoe ze alles dat ze wil vertellen op het kleine, vierkante oppervlak krijgt. Zodra ik het kaartje ontvang, weet ik dat ze elk woord meent en alles verwoord heeft zoals ze het bedoelde.

Hetzelfde geldt voor een brief die ik jaren geleden kreeg van mijn vader, terwijl we nota bene in dezelfde hotelkamer zaten. In die tijd hadden we vaak ruzie en waren we het eigenlijk nooit eens. In het begin stoken we veel tijd in het goedmaken; we voerden soms urenlange gesprekken om er uiteindelijk achter te komen dat we het allebei niet zo bedoeld hadden. Maar na de honderdste ‘sorry’ hechtten we er eigenlijk geen waarde meer aan. Wat betekende dat ene woordje nog, nu we dat bijna dagelijks zeiden? Toen kwam het moment dat er een enveloppe onder m’n kamerdeur door geschoven werd. In de enveloppe zat een brief van maar liefst twee kantjes. Ik heb hem helemaal gelezen en toen pas begreep ik hoe erg het hem speet en hoe hij zich over de ruzies voelde. Die brief raakte me, zoals geen enkel goedmaak-gesprek me ooit geraakt had. Sindsdien ligt hij al jarenlang in het blauwe, ietwat stoffige doosje.

Nadat ik de herinneringen opgehaald heb en een soort warmte in mijn lichaam voel die ik niet helemaal kan thuisbrengen, haal ik een doekje over het deksel heen en leg ik het er weer op. Ja, ik zal altijd blijven schrijven. Misschien geen blogs, misschien geen boeken, maar hoe dan ook ansichtkaarten en brieven, in de hoop dat ze voor de personen die ze zullen ontvangen evenveel betekenen als ze ooit voor mij betekend hebben.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Wat een mooi en persoonlijk artikel! ♥

  • Ja, grappig hè? Ik denk dat het voor ons beiden gewoon heel belangrijk is en dat we ons dat ook realiseren. Daarom gun ik het jou ook! Ik ben erg benieuwd naar de uitslag! Ik had nog een mailtje gestuurd en over ongeveer een week wordt de winnares bekend. Spannend!

    Take care ♥

    Liefs,
    Adriënne

  • Ik weet juist niet of het slim was dat ik dat heb gedaa. Daar twijfelde ik over, of het wel origineel genoeg was. Maar ik had twee versies geschreven en die aan vriendinnen laten lezen. De tweede versie week veel meer van het originele verhaal af, maar mijn vriendinnen vonden de eerste versie (die dus online staat) beter. Over jouw verhaal werd anders ook veel gepraat in de comments, hoor! Ik vond hem erg goed! Het is gewoon spannend, omdat er op veel dingen gelet zullen worden. Ik heb alle verhalen gelezen en het een sprong er qua originaliteit weer uit, terwijl ik de ander weer schrijftechnisch beter vond. De reacties waren ook heel verdeeld, dus ik weet niet zo goed wat ik moet verwachten.
    Heel veel succes met je propedeuse! Ik zal aan je denken, hoor! ♥

    Liefs,
    Adriënne

    • Wat een typfouten, haha. Je kunt merken dat ik moe begin te worden… 🙁

  • Aww, wat lief dat je vriend je daar bij helpt! ♥ (Ik ben echt zo’n romanticus, dus ik vind dat heel lief, hihi). En je hebt echt gelijk over wat je zei over die verhalen. Gewoon precies wat ik ook dacht! 🙂 We zullen het wel zien. Het is niet het einde van de wereld als we niet winnen, al zou het natuurlijk wel heel, héél erg leuk zijn… 😉 De wedstrijd heeft me in ieder geval erg gemotiveerd om verder te schrijven. Ik deed eigenlijk gewoon een beetje mee om te kijken waar ik stond (als je begrijpt wat ik bedoel?), dus ik vond het al heel leuk dat ik bij de laatste vijf zat.

    En ik vind ook zeker dat we contact moeten blijven houden ♥
    Ik zal je voor de zekerheid mijn mail geven, mocht je mijn superlange comments vervelend vinden en liever willen mailen: stayandmakeitmine@hotmail.nl

    Liefs,
    Adriënne

    PS: Heb je stukje vandaag nog eens gelezen en ik vind het nog steeds even mooi. Die laatste zin ook gewoon… Wauw!