Radioreclames van irritante bedrijven leren je hoe je duidelijk schrijft

Toen ik de afgelopen week tijdens het bloggen naar de radio luisterde, hoorde ik een reclame van De Hypotheker. Ik vond de reclames die ik op televisie zag altijd irritant. Zo’n man die onschuldige personen met een megafoon toeschreeuwt dat ze bij de Hypotheker moeten zijn. Ik nam me meteen voor dat ik, als het even kan, later niets met dat bedrijf te maken wil hebben. Ik had geen klantervaringen nodig, door de reclame stond mijn besluit vast. Dat is best gek.

[heading margin_top=”14″]Laat lezers zelf denken, maak de hersenen actief[/heading]

Reclame uitingen hebben dan het omgekeerde effect: ze zorgen ervoor dat je juist minder snel voor een bedrijf kiest, in plaats van sneller. Blijkbaar heeft De Hypotheker dat nu zelf ook door, want de reclame op de radio eindigde met: ‘Jazeker..,’ hup, door naar de volgende reclame. In mijn hoofd hoorde ik de volledige slogan, ook de woorden die misten: ‘Jazeker, de Hypotheker.’ Alleen vriendelijker, en niet alsof een man me doof schreeuwt met een megafoon.

Het is effectiever om mensen (lezers, luisteraars, kijkers) zelf te laten denken dan om ze iets voor te kauwen. Bijvoorbeeld als McDonald’s alleen het bekende muziekje zou laten horen, zonder I’m lovin’ it. Of wanneer Opel de slogan bij de televisiereclame zou afbreken bij: Opel. Wir leben autos. Of wanneer douchegel merk Badedas de rijmende zin in hun reclame niet zou laten horen. Het zijn vaak zinnen die reclames irritant maken, die ervoor zorgen dat je denkt: Bah, wéér die reclame, dit ga ik dus echt niet kopen.

[heading margin_top=”14″]Begrijpt de lezer de scène als je de helft schrapt? [/heading]

Terwijl je als kijker de slogan echt wel kent. Je weet dat je van McDonald’s houdt. Je weet dat Opel bestaat om Duits rijden bereikbaar te maken. Je weet inmiddels ook wel dat je in je sas bent wanneer je Badedas gebruikt (blijkbaar). Sterker nog, als de slogan op de helft wordt afgebroken, denk je de missende woorden er zelf bij. Je hersenen worden actief, je voelt dat er iets mist en vult het zelf aan. Niet alleen is het voor jou minder irritant omdat je de woorden alleen in je hoofd hoort, je onthoudt het ook beter.

Ik denk vaak aan dat soort reclames en die psychologie (als je het zo kunt noemen) bij het schrijven van korte verhalen. Dan schrijf ik iets en vraag ik me af of het wel duidelijk genoeg is. Laatst schreef ik een verhaal over een meisje dat niet ouder dan zeven kon zijn, maar ik noemde het nergens. Aan mijn vriend vroeg ik of hij wist hoe oud ze was. Hij raadde de juiste leeftijd, waardoor ik wist: oké, het is duidelijk zo, niets meer aan doen.

Vraag jezelf soms af: moet je die hele scène zo opschrijven of begrijpt de lezer ook wat je bedoelt wanneer je de helft schrapt? ‘Jazeker..’

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Lilith_8

    Goed stukje! Ik vind het ook niet gemakkelijk om de juiste hoeveelheid informatie te geven. Door te veel lege plekken raakt de lezer gefrustreerd, door te weinig lege plekken eveneens. Dan wordt het zoals jij zegt irritante reclame 🙂

    • Linda Rosalinde Markus

      Bedankt, Lise! Ja, precies. Het is niet snel ‘precies goed’. Dat maakt het ook zo lastig.