Hervonden geluk.

Vorig jaar om deze tijd dacht ik dat ik nooit meer gelukkig zou zijn. Nu is het precies een jaar later en weet ik dat die gedachte overdreven was. Nooit meer is wel heel lang. Toch begrijp ik wel waarom ik het zo voelde. Met huisdieren kun je een heel intense connectie hebben, soms nog dieper dan met mensen: ze zijn er altijd voor je, je hebt nooit ruzie en zolang je ze eten en aandacht geeft, zijn ze blij met je.

Het overlijden van mijn kat doorbrak die sterke connectie onverwachts. Na de dodelijke injecties liet ik hem achter bij de dierenarts, werd ik midden in de nacht wakker van een nachtmerrie waarin ik hem met tientallen andere dieren op een brandstapel zag liggen en haalde ik hem daarom de volgende ochtend direct op om hem zelf te begraven. Een paar dagen later kreeg ik een kaartje thuisgestuurd met een voorgedrukt gedicht over huisdieren. Dat was dan dat.

Lucky3

De overheersende gedachte was: nu kan ik nooit meer met hem praten. Als je zelf geen huisdieren hebt, klinkt dat misschien vreemd. Als je wel huisdieren hebt, weet je wat ik bedoel. Je praat met ze. Waarschijnlijk met een raar, hoog stemmetje en op kinderlijke toon met veel koosnaampjes, maar het is een gesprek. Het is onderdeel van een band, als een goede vriend waarmee je veel deelt en die je graag ziet. En het besef dat je die vriend nooit meer zult zien of zult spreken, dat diegene voor altijd weg is, is onwerkelijk. Dat lost een kaartje met een cliché gedicht niet op.

Nu is het een jaar later – ongelofelijk – en is er een nieuwe kat. Of poes, in dit geval. Een Maine Coon kitten die niet in haar oude huis kon blijven en daarom een nieuwe plek nodig had. Ze was ontzettend welkom, ik zou liegen als ik je vertelde dat een nieuw huisdier niet helpt bij het verminderen van het verdriet. 72% van de mensen neemt binnen een jaar na het overlijden van hun huisdier een nieuw dier in huis.

Tegelijkertijd voelt het als verraad. In ieder geval in het begin. Het lijkt wel alsof er fasen zijn: eerst stort je je op het nieuwe dier om je verdriet weg te drukken, vervolgens zoek je herkenning (heeft ze dezelfde eigenschappen of gekke tics, zit ze op dezelfde plekken, gedraagt ze zich hetzelfde?), dan besef je dat je oude maatje onvervangbaar is en een nieuw dier altijd anders is qua gedrag en karakter, daarna voelt het als verraad om zo snel een nieuw dier in huis te nemen en voel je je schuldig. Uiteindelijk stop je met vergelijken. En dan realiseer je je dat je niet eens meer weet hoe je overleden kat miauwde.

Lucky2

Soms relativeer je dat: het is maar een dier, wat debiel dat ik hier zo verdrietig om ben, hij heeft een mooi leven gehad, niemand kon er iets aan doen, etc. Soms heb je geen zin om het verdriet te relativeren, dan is het er en accepteer je dat. En soms verwonder ik me over het hele proces. Dat het overlijden van een huisdier zoveel impact heeft, dat het je zo gebroken achterlaat en dat het alles binnenin je blokkeert – zelfs schrijven was vrijwel onmogelijk en interesseerde me niet meer. Desondanks probeerde ik er wel iets over te zeggen, dat lees je hier.

Maar uiteindelijk, na het hele proces, ben je wel weer gelukkig. Ineens weet je dat je de veerkracht hebt om door te gaan én begrijp je wat anderen bedoelen wanneer ze zeggen dat ‘het leven gewoon doorgaat alsof er niets gebeurd is.’ Misschien had het zoveel impact omdat de connectie heel sterk was, misschien kwam het doordat ik nooit eerder iemand ben verloren die dichtbij me stond. Nu is het rauwe randje van het verdriet afgesleten en kan ik er fatsoenlijk over praten zonder tranen weg te drukken. Het verdriet blijft, zeker op dagen zoals vandaag, maar het overheerst niet langer.

Misschien is dat het hervonden geluk. In staat zijn om het je niet te laten beheersen, het te accepteren zoals het is en uiteindelijk je liefde aan een nieuw dier te geven. En daar elk moment van genieten – want je weet niet hoelang het duurt, maar je kunt wel elke seconde van die nieuwe connectie koesteren.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.