Het Caribische schrijversleven biedt vrijheid en inspiratie aan de gedisciplineerde schrijver

Het lijkt de droom van iedere schrijver: twee weken lang schrijven op een tropisch warm Caribisch eiland. ’s Avonds cocktails drinken aan de bar met het excuus dat je nu écht dat schitterende debuut aan het schrijven bent en overdag het Antilliaanse kleurtje meepikken ‘omdat het dan toch te warm is om te schrijven’.

Let op: dit is een longread!

Ook mijn Twitter volgers leek dat wel wat, zo’n tropische schrijversretraite:

Anderen dachten dat ik echt speciaal naar Bonaire vloog om in de zon te kunnen schrijven:

TwitterJeanPaul

Niets is minder waar (het waren de tropische temperaturen die me verleidden), maar terwijl ik er was, wilde ik wel van het Caribische schrijversleven proeven. Schrijf je er anders? Waar schrijf je? Pak ik vaker m’n opschrijfboekje of laat ik hem juist ergens onderin mijn koffer liggen?

ReefBonaire

[heading margin_top=”14″]Het tropische klimaat tast je discipline aan [/heading]

De eerste dagen zocht ik regelmatig mijn koele hotelkamer op om mijn gedachten op papier te zetten. Ik schreef aan een houten tafel en bleef dat, net zoals in Nederland, in de avond doen.

Toch verandert er iets. Om te blijven functioneren, pas je je aan de hogere temperaturen aan. Steeds vaker schreef ik mijn teksten op een terras, op een strandbedje of aan de bar met een drankje.

Na de vijfde cocktail begin je je af te vragen waarom je ook alweer aan het schrijven was. Je bent toch op vakantie? Je wil toch bruin worden, iets van de zon voelen? Het opschrijfboekje verdwijnt in de strandtas.

BonaireThousandSteps

[heading margin_top=”14″]Het enthousiasme van de lezer is je enige motivatie[/heading]

Naast het tropische klimaat staan de Caraïben ook bekend om de luie mentaliteit. De eilandschrijver meende zelfs dat de mensen hier ‘geboren worden om niet te werken’. Door het klimaat en de mensen waarmee je je omringt (dure drankjes bestellende all-inclusive Amerikanen en niet op hun werk verschijnende Antillianen), word je daar in meegezogen.

Ik probeerde ’s ochtends voor de hitte te schrijven en ging daar, als ik er zin in had, ’s avonds aan de bar mee verder. Je hoeft maar één keer door de wekker heen te slapen of gezellige mensen aan de bar tegen te komen en je schrijft niet.

Dat ik, voordat ik vertrok, mijn plannen aan jou als lezer bekend maakte, zorgde ervoor dat ik doorzette. Ik had beloofd je op de hoogte te houden en over mijn ervaringen te schrijven, dus deed ik dat. Wanneer de warmte de overhand kreeg, las ik positieve tweets over de serie.

Een sterke discipline of een stel trouwe lezers is vereist om jezelf echt dagelijks aan het schrijven te zetten.

FlamingoBonaire

[heading margin_top=”14″]Schrijven met zo’n blauwe zee is echte vrijheid[/heading]

Tegelijkertijd voelt het schrijven heel vrij en ongedwongen aan. Je hebt geen routine, geen verplichtingen en geen deadlines. Wanneer je aan de bar schrijft, schrijf je echt. Je staart geen uren naar die lege pagina, want dan raak je in een gesprek verwikkeld met de jolige Amerikaan tegenover je.

Het uitzicht op de Caraïbische zee, de dagelijkse zonsondergang en de warmte vergemakkelijken het schrijven. En vanwege de Antilliaanse mentaliteit kijkt niemand je raar aan als je maar een uurtje per dag je pen oppakt. Ik schreef in die twee weken meer dan gewoonlijk met gevoelsmatig minder inspanning.

Hoewel je meer schrijft, is dat niet altijd beter, maar je maakt tenminste schrijfuren.

[heading margin_top=”14″]Je denkt nooit ‘waar moet ik over schrijven?!'[/heading]

Als inspiratie zich op de Caraïben al verstopt, dan is dat vast onderin je cocktailglas: je hoeft er nooit naar te zoeken. Toen ik aankondigde het Caribische schrijversleven te gaan verkennen, twijfelde ik. Zou er wel voor twee weken inspiratie zijn op het kleine eiland?

Achteraf weet ik dat je er meer inspiratie opdoet dan je tijdens je verblijf kunt gebruiken. Ik heb veel ideeën en onafgemaakte blogs op het eiland achtergelaten. Het tropische klimaat maakt je loom, minder alert.

De ideeën zijn er wel, je moet ze alleen ook opschrijven en aandacht geven.

BonaireatNight

[heading margin_top=”0″]Dus is het wat, zo’n Caribische schrijversretraite?[/heading]

Het is heerlijk om Nederland even te verlaten en je schrijversgeluk ergens anders te zoeken. Toch moet je niet verwachten met een voltooid manuscript (of zelfs maar de helft) terug te komen. Als je geen trouwe lezers hebt of niet gedisciplineerd bent, word het een retraite waar het woord ‘schrijven’ niet eens meer in voorkomt.

Het klimaat maakt je loom en verandert je, als je niet oppast, in een toerist die niets anders doet dan op een strandbedje relaxen. Ondanks dat vind je er, misschien juist omdat de routine ontbreekt, veel inspiratie en schrijf je ongedwongen. Zelfs je inner editor lijkt door het klimaat te zijn bevangen.

Ik heb twee heerlijke weken gehad en zou zo’n vakantie iedereen aanraden. Maar laat dan het schrijfgedeelte uit retraite weg. Want dat is het niet.

Dit is het afsluitende artikel van de serie over het Caraïbische schrijversleven, waarin ik op zoek ging naar schrijfgewoontes in het buitenland en wat het schrijversleven daar anders maakt.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.