Hun laatste woorden

Ik ben een schrijver. Je hebt verschillende schrijvers, en ik schrijf poëzie. Vooral persoonlijke brieven. Brieven in een bepaalde sfeer, waarbij de betekenis uit elk woord spat en de taal op zijn mooist gebruikt wordt. Brieven in dichtvorm, die de mensen die ze onder ogen krijgen zullen ontroeren, tot tranen toe. Veelzeggend, zeg je? Ja, zo schrijf ik. De gedachten van een ander, de woorden van mezelf. Het zijn de gedachten van mensen die een einde aan hun leven gaan maken. En ik schrijf ze op. In dichtvorm. Als laatste woord.

 

Het begint met een mail. Altijd. Een roep om hulp, een wanhopige schreeuw van iemand voor wie het leven leeg is. Iemand die mooie, passende woorden zoekt voor een afscheidsbrief. Ik hoor zijn schreeuw, luister ernaar en beloof te helpen. Want dat is wat ik doe. Ik help mensen, mensen die nooit schrijven en ook geen idee hebben hoe dat moet. Zeker niet nu ze aan de rand van het leven staan, klaar om te springen. De brief is het enige wat ze achterlaten. Dus moet het mooi zijn. Betekenisvol. We ontmoeten elkaar voor het eerst in een koffiehuis waar ik al jaren kom. Een neutrale plaats, waar de aangename geur van verse koffie de lucht vult. Ik geef mijn cliënt een hand, praat over schrijvers en dichters terwijl ik een suikerzakje open scheur en in de dampende koffie laat oplossen.

Hij is zenuwachtig, dat kan ik zien. Alsof hij niet gelooft dat mijn hulp oprecht is. Alsof ik hem zal verraden voor hij de kans heeft gekregen het zelf te doen. Ik vraag hem wie zijn favoriete schrijvers zijn, om te ontdekken in welke stijl ik de afscheidsbrief moet schrijven. Hij is nerveus, weet niemand te noemen. Ik geef suggesties, laat doorschemeren wiens werk ik geweldig vind. Hij staart me aan, knikt, roept een naam die hem bekend voorkomt, maar waar hij nog nooit iets van gelezen heeft.

Dan roer ik in mijn koffie, raad hem aan een notitieboekje aan te schaffen. Gewoon, een simpele. Zo’n zwarte, met een band die de bladzijdes bij elkaar drukt en de woorden verbergt. Hij vraagt waarom, net zoals ieder ander. Vertelt me dat hij geen schrijver is, dat ik dat voor hem moet doen. Ik knak het roerstaafje, gooi het in de prullenbak die tegen de muur staat. Meestal mis ik. Vandaag niet. Ik vertel hem dat ik zijn gedachten moet weten, zijn persoonlijkheid moet leren kennen. Dat het anders onmogelijk is om een brief voor hem te schrijven waarin zijn nabestaanden hem herkennen. Uiteindelijk stemt hij toe en maken we een nieuwe afspraak om het notitieboekje door te bladeren, de proefversie te bespreken.

Ik verras hem met mijn schrijfkunst. Had hij niet verwacht, zegt hij, dat zijn afscheidsbrief zo’n kunstwerk zou worden. Dan glimlach ik, herinner me dat ik goed ben in mijn werk. Terwijl mijn cliënt de brief leest, lacht hij en laat hij een traan. Daarna bedankt hij me. Voor de mooie woorden. Voor mijn tijd, mijn hulp. Want dat is wat ik doe. Ik help mensen. Mijn cliënt wil iets moois op de wereld achterlaten. Een indruk die niet vergeten wordt. Ik geef hem dat. Wanneer hij opstaat en wegloopt, weet ik dat het de laatste keer is dat ik hem heb gezien. Twee dagen later staat de overlijdensadvertentie in de krant. Die knip ik uit en voeg ik bij het dossier, dat ik daarna voorgoed kan sluiten.

Gelukkig is het personage dat ik hierboven beschreven heb niet echt. Hij bestaat alleen in een vrij recente film, een film die het tegennatuurlijke verhaal vertelt van een man die tegen betaling brieven schrijft voor mensen waarvan hij weet dat ze na het voltooien van de brief zelfmoord zullen plegen.  Je hebt verschillende soorten schrijvers, verschillende doelen om dat talent voor in te zetten. En deze film maakt pijnlijk duidelijk dat het schrijver zijn de positieve associaties die het meestal oproept, niet altijd verdient.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Yolande

    Wow wat een verhaal. Over welke film gaat het? Ach ja, het is maar hoe je het bekijkt. Deze man doet iets wat niet kan natuurlijk, mensen helpen met afscheidsbrieven. Aan de andere kant helpt hij deze mensen wel, hoe luguber ook. Toch snap ik niet hoe je dit zou kunnen doen..

  • joten

    inderdaad, intrigerend verhaal!
    ben ook heel benieuwd naar de titel…

  • De titel van de film is, heel toepasselijk, ‘The Last Word’.

  • Ja, bizar hè? Het is ook heel dubbel. Hij helpt ze wel, maar laat daarmee tegelijkertijd zien dat hij achter hun beslissing staat (door er niets tegenin te brengen). De titel van de film is ‘The Last Word’. Krijgt niet zo’n hoog cijfer van IMDb, maar de moraal die erin verwerkt zit, verdient het wel om er even bij stil te staan.

  • joten

    van 2008, en met Wes Bentley en Winona Ryder. ‘k heb er nog nooit van gehoord, nochtans zegt de scène (uit de trailer) met de hokjedraad boven de snelweg me wel iets. staat op mijn wish-list, bedankt!