Iedereen kan bijdragen aan kwaliteitsjournalistiek

 

Het journalistieke initiatief De Correspondent is een veelbesproken onderwerp. Gisteren werden vier concrete vragen over het project beantwoord in nrc.next en twee dagen geleden was bedenker Rob Wijnberg te gast bij het online programma ‘Top Names’ van het platform Fast Moving Targets. Live in de uitzending bereikte De Correspondent het fascinerende aantal van vijftienduizend betalende leden. Nu het vaste vormen aanneemt, worden er serieuze vragen gesteld. ‘De Correspondent klinkt als de klassieke journalist die mij vertelt hoe het zit. De leden hebben geen echte inbreng,’ merkte Erwin Blom op.

‘Ik vind journalistiek een vak,’ begon Wijnberg, implicerend dat zijn leden daar anders over zouden denken. Hij nam het vak van zijn vader, psychologie, als voorbeeld. ‘Hij luistert naar mensen, praat met ze om hun problemen op te lossen. Ik kan ook met mensen praten. En ik begrijp ook wel iets van menselijke problemen, maar dat maakt me nog geen psycholoog.’ Hij stopte even, zocht naar woorden.

‘Iemand kan leuk schrijven,’ ging hij verder. ‘Iemand kan naar de maatschappij kijken en iemand kan interessante onderwerpen aandragen, maar dat maakt die persoon nog geen journalist.’ Ik luisterde verbaasd naar zijn uitgesproken woorden, zette de uitzending stop en zocht naar de definitie. ‘Een journalist is iemand die als beroep nieuwsfeiten verzamelt en ze publiceert,’ las ik. Waarom zou journalistiek dan een vak zijn dat alleen mensen met een afgeronde journalistieke opleiding kunnen uitoefenen?

Ik ben het met hem eens dat er voor het doen van onderzoeksjournalistiek opgeleide journalisten nodig zijn, maar juist hij, voorstander van samenwerkingen tussen journalistiek en technologie, zou moeten weten dat dat niet het enige gebied is dat kwaliteitsjournalistiek kan leveren. Over een definitie van kwaliteits-journalistiek kan lang gediscussieerd worden, maar voor mij is kwaliteits-journalistiek het soort verslaggeving dat (zoveel mogelijk) objectief is, wederhoor toepast en alleen nieuws verslaat dat er echt toe doet, nieuws met hoge nieuwswaarde voor de lezer. Ook iemand die leuk schrijft en naar de maatschappij kijkt zonder journalistieke achtergrond kan daar een bijdrage aan leveren.

Kwaliteitsjournalistiek moet lezers informeren, kennis overdragen, maar ze ook aan het denken zetten, hun standpunten laten wankelen en gebeurtenissen vanuit andere hoeken belichten. Ze iets vertellen wat ze nergens anders kunnen lezen, iets wat ze verrast, confronteert of frustreert. Dat lukt niet volledig met het vaste groepje journalisten dat Rob om zich heen heeft verzameld, daar heeft hij meerdere gedachten van verschillende mensen voor nodig. Juist personen die niet binnen de journalistieke regeltjes denken, maar andere achtergronden en opvattingen hebben.

Mensen zoals zijn vijftienduizend leden, die allen hart hebben voor het voortbestaan van de kwaliteitsjournalistiek. Daar kunnen waardevolle bijdragen uit voortvloeien, mits Rob hen er de kans voor geeft. ‘De verantwoordelijkheid voor wat er uiteindelijk gemaakt wordt, wil ik wel leggen bij degene die daar als vak mee bezig is,’ stelt Wijnberg. Dat begrijp ik. Als nieuw, experimenteel journalistiek platform wil je betrouwbaarheid voorop stellen en ervoor zorgen dat alles wat je schrijft, klopt.

Maar dat betekent niet dat de leden alleen goed zijn voor de suggesties, bronnen en ideeën in plaats van het (voor een gedeelte) aanleveren van de inhoud van artikelen zelf. Zolang een journalist het artikel naloopt en controleert, kan diegene die ‘leuk schrijft’ en ‘naar de maatschappij kijkt’ bijdragen aan de kwaliteitsjournalistiek.

Ook bij initiatieven als De Correspondent.

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.