IKEA-kitsch als mooiste cadeau

Gisteren werd ik negentien. Ik liet het leven als achttienjarige definitief achter me en maakte een begin aan dat als negentienjarige. Een bijzondere dag, die gepaard ging met verjaardagswensen, zoenen, taart en cadeautjes. Ze varieerden van een lief kaartje met inhoud tot teenslippers en zelfs een complete ontbijtset. Ik heb iedereen uitvoerig bedankt en waardeerde elk cadeautje. Toch was er één gift die me in het bijzonder raakte, en eigenlijk kwam hij uit een onverwachte hoek.

Het waren zoals je eigenlijk zou verwachten niet mijn vriend of mijn vriendinnen die er met de eer vandoor gingen. Hoewel zij me ontzettend goed kennen en cadeautjes op tafel toverden die perfect bij me passen, zat ‘het’ cadeau er niet bij. Dat cadeau werd namelijk bezorgd in een bruine, langwerpige doos. Zo’n typische doe-het-zelf doos die een hoop werk verraadde. Hij rook muf, waarschijnlijk naar de opslagruimte waarin het de afgelopen vierentwintig uur had gelegen. De hoeken waren ingedeukt en hier en daar zaten natte plekken van de regen. Gelukkig zat er een handleiding bij, die zelfs in het Nederlands te lezen was. Binnen een halfuurtje hadden we de zware onderdelen in elkaar gezet en kon ik het enorme ding trots uitproberen. Ondanks de verschillende standen en de verstelbare veerkracht, was het een simpel ding. Sommigen zouden het IKEA-kitsch noemen. Ik noemde het praktisch en functioneel. Het was een matzwarte bureaustoel met een stevige rugleuning, voorzien van ventilatiegaatjes.

Een bureaustoel. Waarschijnlijk niet het cadeau waarvan je zou verwachten dat een negentienjarige meid er onbeschrijfelijk blij mee is. Toch ben ik dat wel. En niet eens per se omdat mijn oude zo versleten was dat ik er rugpijn van kreeg. Ook niet vanwege het de heerlijke zitting of de verstelbare rugleuning. Het is de gedachte erachter. De stoel kreeg ik namelijk van mijn ouders. En dat is bijzonder. Mijn ouders. Juist de mensen die mijn liefde voor schrijven niet begrijpen. Degenen die maar moeilijk kunnen geloven dat ik het echt naar m’n zin heb als ik een avond achter mijn berkenhouten bureau ook van IKEA trouwens doorbreng. De stoel is dan ook meer dan zomaar een cadeau. Het is hun manier om te zeggen dat ze, hoewel ze het niet altijd begrijpen, achter me staan. Dat ze me steunen in wat ik doe en er daarom voor zorgen dat ik dat kan doen vanuit een comfortabele stoel, zonder rugklachten. Matzwart, deels rundleer en deels kunststof. Van de IKEA.

En ik vind het geweldig.                                   

Eigen foto’s.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • 1 dag laat, maar alsnog gefeliciteerd!
    veel plezier met je nieuwe stoel! (: xx

  • Wat lief van je ouders, en nog gefeliciteerd! 🙂
    x

  • zo mooi zeg !
    en alsnog gefeliciteerd met je verjaardag en geniet van de vele uurtjes op je nieuwe stoel (:
    xoxo

  • zo lief….
    en ik denk dat ze je passie wel begrijpen,
    maar bang zijn voor je toekomst.
    ze houden enorm van je, zeker weten.

  • Anonymous

    Dat is prachtig: onvoorwaardelijke steun op zwenkwielen:):).

    S.W.

  • Alsnog van harte gefeliciteerd en wat een bijzonder leuk cadeau!

  • Happy Birthday! Zoals altijd een geweldig geschreven stuk! Wat een bijzonder cadeau van je ouders, ik snap dat je er blij mee bent!
    Veel geluk en schrijf plezier in je nieuwe levensjaar 😉
    Kus Noah
    http://www.mymistyrose.blogspot.com

  • Oh wat klinkt dat mooi zo. Een heel fijn cadeau dus en letterlijk een steuntje in de rug van hen; leuk! 🙂 Liefs

  • Gefeliciteerd! Prachtig geschreven, ik snap helemaal dat je blij kunt zijn met een bureaustoel als je er vaak achterzit!
    Liefs, Manon

  • Wauw! Mooi geschreven en wat fijn dat ze hiermee laten zien dat ze achter je staan! Nog gefeliciteerd!(;