Praat intiem over boeken met je favoriete schrijver

Gisteren haalde ik een croissantje bij de supermarkt. Hij was nog warm, en deed me om nog onbekende redenen besluiten naar de bibliotheek te lopen. Het was drukker dan gewoonlijk, waardoor ik doelgericht tussen de rekken zocht. Ik vond drie boeken. Na het herkenbare geluidje van de scanner waren ze van mij. Drie weken lang.

Ik ken weinig mensen zonder bibliotheekpasje. Ook weinig zonder de intentie om vaker te gaan, trouwens. Praten over boeken daarentegen, is nooit echt populair geweest. Toch wil iedereen er iets mee te doen. Omdat het ‘erbij hoort’ of ‘cultuur’ is. Kranten hebben wekelijks een boekenbijlage, desnoods samengevoegd met de cultuursectie, en iedere zondag kun je Wim Brands over boeken horen praten. Nog wel, want het boekenprogramma verdwijnt. Praten over boeken mag dan interessant zijn, de winst is net zo hoog als de royalty’s van nog onbekende schrijvers.

De kranten koop ik niet om de boekenbijlagen te lezen, ik volg geen recensenten en VPRO Boeken kijk ik sporadisch. Misschien lees ik ze niet omdat ik geen jonge schrijvers afgebrand wil zien worden. Misschien kijk ik niet omdat de gasten niet altijd interessant zijn, of vanwege het ‘grijze’ gevoel dat ik ervan krijg. Praten over boeken. Het klinkt niet spannend en de bestaande programma’s en bijlagen lukt het niet om het spannender te maken.

image-615x3021

Toch waren er gisteravond in Amsterdam honderden generatiegenoten die hun vrije zaterdagavond invulden met praten. Over boeken, in één van de dertig, door Das Magazin georganiseerde, leesclubs die door de stad verspreid waren. Verschillende schrijvers, grote namen zelfs, waren bereid om voor hun lezers een avond achter hun bureau vandaan te komen en hun geïsoleerde bestaan te verruilen voor wat sociaal gepraat en – natuurlijk – een afterparty met drank.

Vijfentwintig kaarten per leesclub, wat ervoor zorgde dat het ongelofelijk snel uitverkocht was. Er kwamen niet meer kaarten beschikbaar. Niet omdat ze bang waren om met niet afgehaalde kaarten te blijven zitten, maar omdat het intiem moest zijn. Praten over boeken, niet op televisie of in een boekenbijlage, maar met de schrijver zelf. Weg van het abstracte, terug naar het intieme dat altijd in de woorden besloten lag.

Dat VPRO Boeken verdwijnt is jammer, maar het succes van dit soort festivals laat zien dat de interesse er wel is. Televisie is alleen niet het beste medium om ongedwongen te praten. Het croissantje smaakte trouwens goed, al bleef er een vervelende nasmaak achter. Ik had geen kaartje.

Wat ik dan deed gisteravond? Een boek lezen.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.