Jouw verhaal is al honderd keer geschreven: ben je inwisselbaar?

Dinsdagavond kwam ik thuis met het voornemen om het advies dat ik van een docent kreeg op te volgen: even uitrusten en helemaal niks doen. Twee uur na dat besluit ontstond het spontane idee om uit eten te gaan en stond ik middenin een verlaten straat een menukaart te bekijken. Terwijl mijn moeder twijfelde of we wel of geen voorgerecht zouden nemen, bekeek ik de hoofdgerechten. De gebruikelijke gerechten stonden erop, zoals biefstuk, kabeljauw, ossenhaas en kipfilet. ‘Liever geen vlees of vis? Vraag ons naar een alternatief,’ stond eronder in kleine lettertjes.

[heading margin_top=”14″]’Vegetarisch alternatief? Ik kan wel iets voor je maken'[/heading]

De lettertjes maakten me nieuwsgierig. Vooral omdat ze zo klein waren en amper leesbaar onderaan de kaart stonden. Achteraf lijkt dat dan natuurlijk geen handig keuze (want waarom zijn de lettertjes klein als ze echt lekkere alternatieven serveren?), maar ik waagde het erop. Het was rustig in het restaurant. Bij binnenkomst werden we opgewacht door drie serveersters die allemaal niets te doen hadden en ons daardoor net iets té enthousiast verwelkomden. Naast de deur stond de ouderwetse typemachine die je hierboven op de foto ziet.

Toen één van de serveersters naar ons tafeltje liep om de bestelling op te nemen, vroeg ik naar het vegetarische alternatief. ‘Ik zal het aan de kok vragen,’ beloofde ze. Een paar minuten later stond de kok naast de tafel en stelde ik hem dezelfde vraag. ‘We hebben nu alleen de kaart,’ zei hij, waarbij hij naar de kaart wees. ‘Oh,’ zei ik. ‘Hou je van gefrituurde aubergine? Ik kan wel iets voor je maken. Gefrituurde aubergine, beetje roombrie, sperzieboontjes. Ja?’ Ik had nog nooit gefrituurde aubergine op, maar ik knikte. ‘Doe maar.’

Mijn moeder vroeg of ik niet bang was dat het niet lekker zou smaken. ‘Jawel,’ zei ik, terwijl ik een hap van mijn geitenkaassalade nam. ‘Daarom geniet ik extra van het voorgerecht.’ Zij koos voor de veilige biefstuk met champignons, ik liet me verrassen. Nog voor onze wijn op was liep de serveerster met twee borden in onze richting. ‘Een vegetarisch gerecht?’ ‘Ja, voor mij.’ Op het bord dat ik kreeg lagen minstens zes soorten groenten, waarvan ik er maar twee kon noemen. Broccoli, sperziebonen. En dat langwerpige met een korstje, was dat de aubergine?

[heading margin_top=”14″]Soms lijk je zo inwisselbaar, maar ben je dat ook?[/heading]

Ik heb nog nooit zo lekker vegetarisch gegeten. Het gerecht was een mix van allerlei soorten groenten, een sausje, roombrie en pastaslierten. Het was heerlijk, en eerlijk gezegd verbaasde ik me erover. Hoe kan een kok even snel aan tafel iets bedenken en daar dan een fantastisch gerecht van maken? Hij wist precies welke groenten met elkaar combineerden en welke smaken ik zou proeven. Soms heb ik het idee dat koks de gerechten op de menukaart gewoon zo goed mogelijk maken en zich dan kok noemen. Maar deze kok kon ook koken zonder menukaart.

Het deed me denken aan waarom we taken uitbesteden. Naast dat het makkelijk is dat iemand anders je werk uit handen neemt en je niets hoeft te leren waar je verder toch nooit meer mee bezig bent, zijn sommige mensen ook gewoon echt goed in wat ze doen. Daarom is er een sportinstructeur die je leert hoe je je lichaam traint. Daarom is er een fysiotherapeut die je uitlegt hoe je je spieren herstelt en een tekstschrijver die uitnodigende teksten voor je schrijft. Een kok die je een fantastisch gerecht voorzet.

Soms lijk je zo inwisselbaar. Alsof het niet uitmaakt wat je doet, want er zijn altijd tien anderen die het óók kunnen. Hoewel er jaarlijks honderden afgestudeerden naar een baan zoeken en jouw type verhaal al duizend keer geschreven is, kun jij net die werkzoekende of schrijver zijn die het verschil maakt. Die ene van de tien die het beter kan, die écht iets kan. Zo goed dat je er gevoel voor hebt en het ook kunt zonder menukaart. Dat is toch goed om te weten.

Gepubliceerd door

Rosalinde Markus

Rosalinde Markus (1994) is communicatiestudente en heeft al zolang ze zich kan herinneren een passie voor schrijven. Haar blog is een openbaar notitieboekje over schrijven, bloggen, creativiteit en wat haar opvalt in het communicatievak. Ook is ze hoofdredacteur van online literair tijdschrift Lood.

  • Arjan van den Berg

    … en dan is het natuurlijk ook fijn als anderen dat doorhebben, die toegevoegde waarde zien en een gelegenheid hebben/ weten waarin je die helemaal tot hun recht kunnen laten komen.;-)

    Smaakvolle blog; goed geschreven en een fijne nasmaak: het lijkt soms wel eens alsof ons werk en wijzelf niet bijzonder zijn, omdat anderen dat – inderdaad – ook kunnen/ zijn. Maar toch..

    Je had wel lef hoor.;-) Ik heb de neiging om iets te kiezen wat ik ken. Dat zou ook weer een ‘specialiteit’ van jou kunnen zijn: dat je nieuwe dingen uitprobeert, je jezelf uitdaagt, openstaat voor nieuwe ervaringen, het niet per se bij het vertrouwde houdt…

  • Sanne – mompelendmusje

    Leuke blog en mooi geschreven! Herkenbaar dat je je afvraagt of en hoe je tussen die honderden anderen een verschil kunt maken. Ik merk dat je alleen door te doen een klein verschil maakt (tov hen die enkel dromen). Enneh ben verder wel benieuwd welk restaurant, of houd je dat een goed bewaard geheim 😉